جهانشناسی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «==مقدمه== {{همچنین|جهان}} شناخت جهان هستی - که هم شامل امور مادی و هم امور غیب...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{سیره معصوم}} | |||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخههای بحث '''[[جهان]]''' است. "'''[[جهانشناسی]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[جهانشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]</div> | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
{{همچنین|جهان}} | {{همچنین|جهان}} | ||
شناخت جهان هستی - که هم شامل [[امور مادی]] و هم [[امور غیبی]] و ماورای طبیعی میشود - از مدرکات [[عقل نظری]] بوده و بر [[احکام]] [[عقل عملی]] تقدم دارد و امور معقول و مجرد هرچند داخل در [[حس]] و تجربه نیستند؛ اما در [[قلمرو علم]] قرار میگیرند، بر خلاف مادیون که چون [[عالم هستی]] را منحصر در ماده میدانند، معیار شناخت در [[جهانبینی]] خویش را نیز تنها «حس» و تجربه میدانند که [[عقل]] خدمتگذار آن است<ref>امام خمینی، صحیفه نور، ص۲۲۱، ۲۲۲.</ref>. | شناخت جهان هستی - که هم شامل [[امور مادی]] و هم [[امور غیبی]] و ماورای طبیعی میشود - از مدرکات [[عقل نظری]] بوده و بر [[احکام]] [[عقل عملی]] تقدم دارد و امور معقول و مجرد هرچند داخل در [[حس]] و تجربه نیستند؛ اما در [[قلمرو علم]] قرار میگیرند، بر خلاف مادیون که چون [[عالم هستی]] را منحصر در ماده میدانند، معیار شناخت در [[جهانبینی]] خویش را نیز تنها «حس» و تجربه میدانند که [[عقل]] خدمتگذار آن است<ref>امام خمینی، صحیفه نور، ص۲۲۱، ۲۲۲.</ref>. | ||
[[حقیقت]] آن است که وجود [[انسان]]، عصاره تمام عالَم و تمام موجودات است و وجودش بهمثابه نقشه کوچکی است که از روی نقشه بزرگ عالم کبیر برداشته شده است و لذا {{متن حدیث|من عرف نفسه فقد عرف ربه}}. هرکس خود را خوب بشناسد علت هستی و عالم هستی را نیز خوب میشناسد و البته این امر از راه [[علم حضوری]] امکانپذیر است و [[جهانشناختی]] از راه [[علم حصولی]]، تنها نقش زمینههای اعدادی را دارد<ref>امام خمینی، تقریرات فلسفه، ج۳، ص۳۰۴.</ref>.<ref>[[بهروز محمدی منفرد|محمدی منفرد، بهروز]]، [[جهانشناسی اسلامی (مقاله)| مقاله «جهانشناسی اسلامی»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۲۰۶.</ref> | [[حقیقت]] آن است که وجود [[انسان]]، عصاره تمام عالَم و تمام موجودات است و وجودش بهمثابه نقشه کوچکی است که از روی نقشه بزرگ عالم کبیر برداشته شده است و لذا {{متن حدیث|من عرف نفسه فقد عرف ربه}}. هرکس خود را خوب بشناسد علت هستی و عالم هستی را نیز خوب میشناسد و البته این امر از راه [[علم حضوری]] امکانپذیر است و [[جهانشناختی]] از راه [[علم حصولی]]، تنها نقش زمینههای اعدادی را دارد<ref>امام خمینی، تقریرات فلسفه، ج۳، ص۳۰۴.</ref>.<ref>[[بهروز محمدی منفرد|محمدی منفرد، بهروز]]، [[جهانشناسی اسلامی (مقاله)| مقاله «جهانشناسی اسلامی»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۲۰۶.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | |||
== منابع == | |||
{{منابع}} | |||
#[[پرونده:1100618.jpg|22px]] [[بهروز محمدی منفرد|محمدی منفرد، بهروز]]، [[جهانشناسی اسلامی (مقاله)| مقاله «جهانشناسی اسلامی»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|'''منظومه فکری امام خمینی''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | |||
[[رده:آبرو]] | |||
[[رده:مدخل]] | |||
نسخهٔ ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۹
اين مدخل از زیرشاخههای بحث جهان است. "جهانشناسی" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
شناخت جهان هستی - که هم شامل امور مادی و هم امور غیبی و ماورای طبیعی میشود - از مدرکات عقل نظری بوده و بر احکام عقل عملی تقدم دارد و امور معقول و مجرد هرچند داخل در حس و تجربه نیستند؛ اما در قلمرو علم قرار میگیرند، بر خلاف مادیون که چون عالم هستی را منحصر در ماده میدانند، معیار شناخت در جهانبینی خویش را نیز تنها «حس» و تجربه میدانند که عقل خدمتگذار آن است[۱]. حقیقت آن است که وجود انسان، عصاره تمام عالَم و تمام موجودات است و وجودش بهمثابه نقشه کوچکی است که از روی نقشه بزرگ عالم کبیر برداشته شده است و لذا «من عرف نفسه فقد عرف ربه». هرکس خود را خوب بشناسد علت هستی و عالم هستی را نیز خوب میشناسد و البته این امر از راه علم حضوری امکانپذیر است و جهانشناختی از راه علم حصولی، تنها نقش زمینههای اعدادی را دارد[۲].[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ امام خمینی، صحیفه نور، ص۲۲۱، ۲۲۲.
- ↑ امام خمینی، تقریرات فلسفه، ج۳، ص۳۰۴.
- ↑ محمدی منفرد، بهروز، مقاله «جهانشناسی اسلامی»، منظومه فکری امام خمینی، ص ۲۰۶.