لهو و لعب

لهو و لعب از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: لهو و لعب در قرآن - لهو و لعب در حدیث - لهو و لعب در کلام اسلامی - لهو و لعب در معارف دعا و زیارات - لهو و لعب در معارف و سیره سجادی - لهو و لعب در معارف و سیره رضوی - لهو و لعب در جامعه‌شناسی اسلامی - پرسش‌های مرتبط

مقدمه

• لهو یعنی سرگرمی، لعب یعنی بازی. لهو و لعب به کارهای بیهوده و بی‌ثمری گفته می‌شود که وقت و سرمایه تلف می‌شود و هیچ بازدهی ندارد و تنها سرگرمی و خوشگذرانی در آن است. یک مسلمان متعهد از بازیچه و سرگرمی‌های بیهوده و هدر دادن عمر و فرصت پرهیز می‌‌کند.
• با توجه به اینکه آخرت مقصود نهایی سیر بشر است و بهشت برترین هدف مورد نظر، قرآن کریم دنیا را نوعی بازیچه و سرگرمی می‌شمارد که انسان‌های عاقل به آن سرگرم نمی‌شوند تا از آخرت و هدف اصلی باز مانند﴿وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ﴾ و از اینکه زندگی و زن و فرزند انسان را مشغول کند و از یاد خدا باز دارد، نهی می‌‌کند﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ﴾. از این رو در برخی روایات، لهو و لعب به موسیقی و ساز و آواز تفسیر شده است، چون غفلت می‌‌آورد و انسان را از توجه به خدا و عبادت و فلسفه خلقت باز می‌‌دارد.

منابع

• محدثی، جواد، فرهنگ‌نامه دینی