برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|
| (۲۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| {{امامت}}
| | #تغییر_مسیر [[بزرگداشت غدیر]] |
| {{مدخل مرتبط
| |
| | موضوع مرتبط = غدیر خم
| |
| | عنوان مدخل = احیای غدیر خم
| |
| | مداخل مرتبط = [[احیای غدیر خم در حدیث]] - [[احیای غدیر خم در معارف و سیره علوی]]
| |
| | پرسش مرتبط =
| |
| }}
| |
| | |
| ==[[شعائر]] [[دین]]==
| |
| {{متن قرآن|ذَلِكَ وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ}}<ref>«(حقیقت) این است؛ و هر کس نشانههای (بندگی) خداوند را سترگ دارد، بیگمان، این (کار) از پرهیزگاری دلهاست» سوره حج، آیه ۳۲.</ref>.
| |
| کسی که حقیقتاً [[تقوا]] در [[قلب]] و وجودش جای گرفته باشد، شعائر [[دینی]] را بزرگ میشمارد و [[احیا]] میکند. دین را باید در همه [[جامعه]] و همه اقشار [[ظهور]] و بروز داد. بسیاری از [[احکام]] را نمیتوان در [[خلوت]] به جا آورد. [[اعمال]] [[حج]]، [[نماز جمعه]]، و [[نماز جماعت]] باید علنی و در جمع باشد؛ چون این امور از احکام شعائری است و باید علنی برگزار کرد و در جامعه ظهور و بروز داشته باشد.
| |
| یکی از مهمترین شعائر دینی برپا کردن [[جشن]] و [[سرور]] و مجالس [[شادی]] در [[روز]] [[عید غدیر]] است. باید با نام و یاد [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[شادیها]] را به بچهها و نسلهای بعدی انتقال داد. البته باید از شعارهای تفرقهانگیز و از شادیهای [[حرام]] [[پرهیز]] کرد.
| |
| | |
| اگر میخواهیم [[ایمان]] و تقوا در جامعه ما پررنگ شود، باید به احیا و [[بزرگداشت]] [[غدیر]] اهمیت داد. عید غدیر ریشه و [[هویت]] [[مکتب]] ماست؛ باید تثبیت شود و به برگزاری هرچه باشکوهتر آن توجه ویژهای داشت.
| |
| [[مقام معظم رهبری]] درباره مسأله غدیر میفرمایند: «مسأله [[امامت]] و مسأله [[ولایت]] و زنده نگهداشتن غدیر، به یک معنا زنده نگهداشتن [[اسلام]] است. مسأله فقط مسأله [[شیعه]] و معتقدین به [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}} نیست. اگر ما [[مردم]] شیعه و مدعی [[پیروی]] از امیرالمؤمنین{{ع}} [[حقیقت]] غدیر را درست تبیین کنیم، هم خودمان [[درک]] کنیم، هم به دیگران معرفی کنیم، خود مسأله غدیر میتواند وحدتآفرین باشد»<ref>سخنرانی مقام معظم رهبری در تاریخ ۱۰/۸/۱۳۹۱.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۱.</ref>
| |
| | |
| ==[[اطلاعرسانی]] [[واقعه غدیر]]==
| |
| [[پیامبر عظیم الشأن اسلام]]{{صل}} در [[خطبه غدیر]] فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|فَلْيُبَلِّغِ الْحَاضِرُ الْغَائِبَ وَ الْوَالِدُ الْوَلَدَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ}}<ref>الإحتجاج، ج۱، ص۶۲؛ بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۱۱.</ref>؛ باید تا [[برپایی قیامت]] این سخن را حاضران به غایبان و [[پدران]] به [[فرزندان]] برسانند.
| |
| [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[ابلاغ پیام]] غدیر را بر همه [[واجب]] کردند؛ حاضران باید آن را به غائبان و [[پدران]] آن را به [[فرزندان]] برسانند. یعنی بذر [[محبت]] و [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را در [[دلها]] بیفشانند. باید هرچه توان داریم در طبق [[اخلاص]] بگذاریم و برای معرفی [[غدیر]] هزینه کنیم.
| |
| همانگونه که به [[خواندن نماز]] اهمیت میدهیم، باید به [[بزرگداشت]] و معرفی غدیر هم اهمیت بدهیم. امر [[ولایت]]، [[اصل دین]] است. [[اصول دین]] از [[فروع دین]] مهمتر است.
| |
| [[پیامبر خدا]]{{صل}} بدون امکانات سه [[روز]] [[مردم]] را در [[غدیر خم]]، زیر [[آفتاب]] نگه داشتند، [[حضرت علی]]{{ع}} را به عنوان [[جانشین]] خود معرفی کردند و فرمودند: افرادی که [[شاهد]] هستند [[واجب]] است به غائبین برسانند. پدرها [[وظیفه]] دارند [[جریان غدیر]] را به فرزندانشان برسانند. این تنها وظیفه [[شاهدان]] در غدیر خم نبود، بلکه وظیفه هر [[مسلمانی]] تا [[روز قیامت]] همین است. با برگزاری مسابقات و [[ترغیب]] و [[تشویق]] [[جوانان]] به خواندن و [[حفظ]] کردن و تحلیل و بررسی [[واقعه غدیر]] در سراسر [[کشور]]، میتوان گامی بلند در این جهت برداشت.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۲.</ref>
| |
| | |
| ==[[شادی]]، در شادی [[اهل بیت]]{{عم}}==
| |
| در [[روایات]] ما برای [[شیعیان]] علائم و نشانههایی بیان شده است. یکی از [[نشانهها]] شاد بودن در ایام شادی اهل بیت{{عم}} است. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} میفرماید:
| |
| {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ إِلَى الْأَرْضِ فَاخْتَارَنَا وَ اخْتَارَ لَنَا شِيعَةً يَنْصُرُونَنَا وَ يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا}}<ref>بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۸۸.</ref>؛ [[خداوند تبارک و تعالی]]، توجهی به [[زمین]] نمود. پس ما را برگزید و برای ما پیروانی [[انتخاب]] نمود که ما را [[یاری]] کنند، با شادی ما شاد باشند و در [[غم]] ما [[غمگین]] باشند.
| |
| اگر ما [[دوست]]، یا [[فامیل]]، یا عزیزی داریم که در غم و شادی او هیچ مشارکتی نداریم، قطعاً دوست و آشنا و فامیل او نیستیم. اگر مدعی هستیم که [[شیعه]] و [[دوستدار اهل بیت]]{{عم}} هستیم، اما در غم و شادی آنها بیتفاوتیم، این ادعای دروغی است. علامت شیعیان و [[دوستان]] اهل بیت{{عم}} این است که در غم و شادی آنها [[شریک]] باشند و با آنان [[همراهی]] و [[همدلی]] کنند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۳.</ref>
| |
| | |
| ==[[شادی]] در خور [[شأن]]==
| |
| [[دین اسلام]] به شادی و [[نشاط]] [[اجتماعی]] در جای خودش، همچنین به [[سوگواری]]، آن هم در جای خودش تأکید دارد. در [[کشور]] ما به موضوع شادی و نشاط اجتماعی توجه کمتری میشود. باید نشاط و شادی را به دیگران انتقال دهیم. گسترش شادی و نشاط به دیگران از بالاترین عبادتهاست.
| |
| [[شرط تشیع]] و [[شیعه]] بودن {{متن حدیث|يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا}} است. تا حدودی برنامههای [[حزن]] و [[اندوه]] و [[روضهخوانی]] را [[اجرا]] کردهایم، نه اینکه حقش را ادا کرده باشیم. اگر برای [[اربعین]]، [[محرم]]، صفر، فاطمیه و ایام [[شهادت اهل بیت]]{{عم}} کاری کردیم، ذرهای از [[حق]] آنها را ادا کردهایم. اما در جهت شادی و [[جشن]] و [[سرور]] ولادت [[اهل بیت]]{{عم}} وعیدها واقعاً کم گذاشتهایم.
| |
| جالب است که {{متن حدیث|يَفْرَحُونَ}} بر {{متن حدیث|يَحْزَنُونَ}} مقدم شده است! [[فرح]] و شادی در شادی اهل بیت را بر حزن و اندوه برای آنان مقدم کرده است. نباید به گونهای جلوه کند که [[دین]] ما فقط دین [[گریه]] است.
| |
| | |
| البته گریه و [[عزاداری]] برای [[مصائب اهل بیت]]{{عم}} در جای خودش بهترین [[ثواب]] و [[پاداشها]] را دارد. با اهل بیت{{عم}} پیوند محکم ایجاد میکند. اما نباید [[شادیها]] در [[عید غدیر]] و ایام [[تولد]] اهل بیت{{عم}} و جشنها و عیدها به حاشیه برود. باید آنها را هم پررنگ کرد.
| |
| باید برای این جشنها و شادیها هم [[موقوفات]] و نذوراتی قرار داد. بعضیها [[فکر]] میکنند که اگر مثلاً برای [[عزا]] و [[روضه]] [[نذر]] و [[وقف]] کنند یا [[خرج]] کنند، ثوابش بیشتر است. در صورتی که این طور نیست. هزینه کردن برای جشنهای اهل بیت{{عم}} اگر ثوابش بیشتر از هزینه برای عزاداری آنان نباشد کمتر نیست. به خصوص که [[جامعه]] و [[جوانان]] و [[نوجوانان]] ما نیاز بیشتری به شادی و نشاط دارند.
| |
| باید به موازات برنامههای روضه و عزاداری، برنامههای شادی را هم کماً و کیفاً بیشتر کنیم. البته شادیها باید [[حلال]] و در خور [[شأن اهل بیت]]{{عم}} باشد. هر کس هر توانی دارد برای [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]] و [[اهل بیت]]{{عم}} ارائه بدهد تا این [[مراسم]] [[احیا]] شود.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۳.</ref>
| |
| | |
| ==[[شادی]] [[عید غدیر]]==
| |
| چون عید غدیر بزرگترین [[عید]] [[دینی]] ماست، بسیار بجاست که آن را تنها یک [[روز]] برگزار نکنیم، دستکم سه روز، و اگر شد یک دهه برگزار کنیم. همان طور که دو [[ماه محرم]] و صفر را در [[عزای امام حسین]]{{ع}} به سوگ مینشینیم، چند روزی هم [[جشن]] و شادی عید غدیر را برگزار کنیم.
| |
| قطعاً جریان عید غدیر از همه حوادث دوران [[عمر پیغمبر]] و اهل بیت{{عم}} بالاتر است. ما درباره [[غدیر]] کوتاه آمدهایم؛ از اینرو [[مصائب]] سنگین بر [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[امام حسین]]{{ع}} و اهل بیت{{عم}} وارد شد. باید همان طور که [[عاشورا]] را پر [[شور و هیجان]] برگزار میکنیم، بر اساس دستور اهل بیت{{عم}} عید غدیر را هم هرچه با شکوهتر و با عظمتتر برگزار کنیم. غدیر را باید جهانی کنیم.
| |
| [[روز غدیر خم]] روز [[اعلان]] رسمی [[امامت]] و [[رهبری]] و [[پیشوایی]] مولاامیرالمؤمنین علی{{ع}} و مهمترین عید ماست که از آن به «عید [[الله]] الاکبر»، یعنی عید بزرگ [[خدای متعال]] تعبیر شده است. بر اساس [[روایات]] همه [[انبیا]] [[مأمور]] بودند تا این روز بزرگ را عید بگیرند.
| |
| | |
| روزی بالاتر از [[عید غدیر خم]] در عالم نداریم. حتی از [[عید قربان]] و [[عید فطر]] و عید [[جمعه]] و ایام ولادت اهل بیت{{عم}} بالاتر است. در روایات بر [[تعظیم]] و [[بزرگداشت]] این عید بسیار تأکید شده است. [[امام رضا]]{{ع}} در بیان [[فضیلت]] [[روز غدیر]] فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَوْ عَرَفَ النَّاسُ فَضْلَ هَذَا الْيَوْمِ بِحَقِيقَتِهِ لَصَافَحَتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ فِي كُلِّ يَوْمٍ عَشْرَ مَرَّاتٍ}}<ref>تهذیب الأحکام، ج۶، ص۲۴، ح۵۲؛ الإقبال، ج۲، ص۲۶۹.</ref>؛ اگر [[مردم]]، فضیلت [[حقیقی]] این روز را میدانستند، [[فرشتگان]] در هر روز، ده بار با آنان [[مصافحه]] میکردند.
| |
| این تعبیر برای هیچ عیدی نیامده است. غدیر یک عید جهانی و فراگیر است. همه [[انبیای گذشته]] نیز این روز را جشن میگرفتند. از [[زمان]] [[حضرت آدم]]{{ع}} تا [[زمان]] [[پیغمبر]] ما همه [[انبیا]] [[مأمور]] بودند تا این [[روز]] را [[جشن]] بگیرند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۴.</ref>
| |
| | |
| ==ماه [[ولایت]]==
| |
| [[مقام معظم رهبری]] در جایی فرموده بودند: ماه [[ذیحجه]] در رابطه با [[اهل بیت]]{{عم}} به خصوص [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} این قدر مناسبت دارد که خوب است این ماه را ماه ولایت بنامیم. زمانی عدهای این ایام را به عنوان دهه مطرح کردند، گروهی آن را به عنوان پانزده روز شاد آسمانی مطرح کردند، اما ایشان فرمودند: همه ماه ذیحجه را باید [[گرامی داشت]] و آن را شهرالولایه، یعنی ماه ولایت نامید<ref>آیتالله خامنهای، سخنرانی در جمع عدهای از مردم ۴/۱۱/۱۳۶۸.</ref>.
| |
| چون آغاز این ماه با [[ازدواج]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} آغاز شده و رخدادهای مهمی درباره اهل بیت{{عم}} در این ماه تحقق پیدا کرده است، باید این ماه را به عنوان سنتی [[حسنه]] [[احیا]] کرد. زمانی بود که [[اعتکاف]] با تعداد بسیار اندکی برگزار میشد. اما الآن با دهها هزار نفر برگزار میشود و سال به سال بر [[جمعیت]] معتکفین افزوده میشود. این ظرفیت به این مهمی در مملکت ما وجود دارد و ما کوتاهی میکنیم.
| |
| | |
| [[خداوند]] در [[قرآن]] فرموده است:
| |
| {{متن قرآن|إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ}}<ref>«بیگمان شمار ماهها نزد خداوند در کتاب وی روزی که آسمانها و زمین را آفرید دوازده ماه است» سوره توبه، آیه ۳۶.</ref>.
| |
| از اول [[خلقت]] آن را [[دوازده]] ماه قرار دادیم. این مطلب خیلی مهم نیست. [[حقیقت]] این [[آیه]] چیز دیگری است. [[باطن]] این آیه [[دوازده امام]]{{عم}} هستند، نه یکی کمتر است و نه یکی بیشتر. هر ماهی به نام یک [[امام]] است؛ چنانکه [[امام باقر]]{{ع}} در روایتی در [[تأویل]] این آیه به این نکته تصریح فرمودهاند<ref>شیخ طوسی، الغیبة، ص۱۴۹.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۵.</ref>
| |
| | |
| ==بازخواست از ولایت==
| |
| [[حضرت]] امام باقر{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسٍ الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الْحَجِّ وَ الصَّوْمِ وَ الْوَلَايَةِ وَ لَمْ یُنَادَ بِشَيْءٍ مَا نُودِيَ بِالْوَلَايَةِ}}؛ [[اسلام]] بر پنج چیز بنا شده است: بر [[نماز]] و [[زکات]] و [[روزه]] و [[حج]] و [[ولایت]]، و به هیچ چیزی به اندازه ولایت، فرا خوانده نشده است.
| |
| از هیچ چیز مانند ولایت بازخواست نمیشود. محل [[اختلاف]] و هجمه [[دشمن]] هم آنجاست. از اینرو از ولایت بیشتر بازخواست میشود. [[شیطان]] گفت:
| |
| {{متن قرآن|لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«بر سر راه راست تو، به کمین آنان مینشینم» سوره اعراف، آیه ۱۶.</ref>.
| |
| | |
| [[امام کاظم]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|وَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}}}}<ref>الکافی، ج۲، ص۱۸، ح۳.</ref>: [[صراط مستقیم]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است.
| |
| شیطان بر سر صراط مستقیم میایستد تا [[مردم]] را از آن باز دارد. میبینیم که چگونه وهابیها با [[اهل ولایت]] مقابله میکنند. میبینیم که [[صهیونیستها]] چگونه با [[فرهنگ شیعه]] [[دشمنی]] میکنند. اینها با [[شیاطین]] هم همدست هستند و با هم [[همکاری]] میکنند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۶.</ref>
| |
| | |
| ==[[صراط]] ولایت==
| |
| صراط مستقیمی که میتواند [[دنیا]] را اداره کند و [[مشکلات]] را حل کند، [[ولایت اهل بیت]]{{عم}} است. در [[زیارت جامعه]] میخوانیم:
| |
| {{متن حدیث|بِمُوَالاتِكُمْ عَلَّمَنَا اللَّهُ مَعَالِمَ دِينِنَا وَ أَصْلَحَ مَا كَانَ فَسَدَ مِنْ دُنْيَانَا}}<ref>الکافی، ج۱، ص۴۳۳.</ref>؛ [[خداوند]]، به ولایت شما، نشانههای روشن [[دین]] را به ما آموخت و آنچه را از دنیایمان تباه شده بود، [[اصلاح]] کرد.
| |
| اگر ولایت اهل بیت{{عم}} را پذیرفتید، [[خدا]] [[معلم]] شما میشود. آیا از این بهتر میخواهید؟ چرا از این نکته مهم غافلیم؟! کسانی که دست از ولایت اهل بیت{{عم}} کشیدند و امیرالمؤمنین{{ع}} را رها کردند، در [[گمراهی]] به سر میبرند و راه را گم کردهاند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|وَ اللَّهِ مَا بَقِيَ فِي أَيْدِيهِمْ شَيْءٌ مِنَ الْحَقِّ إِلَّا اسْتِقْبَالُ الْكَعْبَةِ فَقَطْ}}<ref>الفصول المهمه، ج۱، ص۵۷۸.</ref>؛ به خدا [[سوگند]] چیزی از [[حق]] برایشان باقی نمانده، جز رو کردن به سمت [[کعبه]].
| |
| | |
| آنها بهرهای از دین به جز رو کردن به [[قبله]] ندارند. اینها مشمول [[نفرین پیامبر]]{{صل}} در [[غدیر]] واقع شدند، آنجا که فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ، وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ}}<ref>تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۲۱۹، ح۸۷۱۳، عن زید بن أرقم.</ref>؛ بار خدایا! با [[دوست]] علی دوست باش و با [[دشمن]] او دشمن؛ هرکه او را [[دوست]] میدارد، دوستش بدار و هر که او را مبغوض میدارد، مبغوضش بدار و هر که او را [[یاری]] میکند، یاریاش کن و هر که او را وا میگذارد، او را واگذار!
| |
| این [[نفرین پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} را جدی بگیرید. هم [[دعا]] فرمودند و هم [[نفرین]] کردند. فرمودند: {{متن حدیث|اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ}}. [[خذلان]] نه این است که فردی را چوب بزنی؛ خذلان یعنی اینکه کسی را رها کنی. خذلان یعنی دست از [[ولایت]] کشیدن. یعنی [[امیرالمؤمنین]] و یازده [[امام]] دیگر را رها کردن. یعنی اینکه ولایت را [[تبلیغ]] نکنی و بگویی به من چه ربطی دارد. باید سینه چاک کرد و با قلم و بیان از [[اهل بیت]]{{عم}} [[دفاع]] کرد. اگر اینگونه نبودیم، یعنی خذلان.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۷.</ref>
| |
| | |
| ==[[عبادت]] بیولایت==
| |
| اینکه [[امام صادق]]{{ع}} در [[روایت]] فوق فرمودند: «بهره آنان از [[دین]] فقط استقبال [[قبله]] است»، یعنی تمام عباداتشان باد هواست. [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|اً أَمَا لَوْ أَنَّ رَجُلًا قَامَ لَيْلَهُ وَ صَامَ نَهَارَهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَمِيعِ مَالِهِ وَ حَجَّ جَمِيعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ يَعْرِفْ وَلَايَةَ وَلِيِّ اللَّهِ فَيُوَالِيَهُ وَ يَكُونَ جَمِيعُ أَعْمَالِهِ بِدَلَالَتِهِ لَهُ عَلَيْهِ مَا كَانَ لَهُ عَلَى اللَّهِ حَقٌّ فِي ثَوَابٍ وَ لَا كَانَ مِنْ أَهْلِ الْإِيمَانِ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۱۹.</ref>؛ [[آگاه]] باشید! اگر مردی همه شب به [[نماز]] برخیزد، و روزش را [[روزه]] بدارد، و همه [[مال]] خود را در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند، و پیوسته به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رود، و از [[ولایت ولی]] [[خدا]] آگاه نباشد تا از او [[پیروی]] کند و همه اعمالش به [[راهنمایی]] او باشد، چنین کسی را [[حق]] پاداشی از خدا به خاطر همه آنچه کرده است نیست، و نیز از [[اهل]] [[ایمان]] به شمار نمیرود.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۹.</ref>
| |
| | |
| ==درخت [[حسد]]==
| |
| [[جایگاه ولایت]] به گونهای است که [[خدای تعالی]] درباره آن با هیچ کس، حتی انبیای خود [[تعارف]] ندارد. [[روایات]] فراوان داریم که اگر [[انبیا]] در اینجا ذرهای مکث میکردند، گرفتار میشدند.
| |
| در کتاب «[[عیون اخبار الرضا]]{{ع}}»، از عبدالسلام هروی [[روایت]] شده است که گفت: به [[حضرت رضا]]{{ع}} عرضه داشتم: یا ابن [[رسول الله]]، از درختی که [[آدم]] و [[حوا]] از آن خوردند برایم بگو، تا ببینم چه درختی بود؟ چون [[مردم]] درباره آن [[اختلاف]] دارند، بعضی روایت میکنند که گندم بوده، و بعضی دیگر روایت میکنند که درخت [[حسد]] بوده است. [[حضرت]] فرمودند: هر دو درست است.
| |
| عرضه داشتم: با اینکه دو معنای متفاوت دارد، چطور ممکن است هر دو درست باشد؟! فرمودند: ای [[ابا صلت]]، یک درخت [[بهشتی]] میتواند چند نوع میوه داشته باشد، یک درخت هم میتواند گندم داشته باشد و هم انگور؛ چون درخت [[بهشت]] مانند درختهای [[دنیا]] نیست.
| |
| آدم بعد از آنکه [[خدای تعالی]] به او [[احترام]] کرد، و [[ملائکه]] را واداشت تا به او [[سجده]] کنند، و او را داخل بهشت کرد، در [[دل]] با خود گفت: آیا [[خدا]] بشری گرامیتر از من [[خلق]] کرده است؟
| |
| | |
| [[خدای عزوجل]] از آنچه در دل او گذشت، خبردار شد. پس به او ندا داد: که سر خود را بلند کن و به ساق [[عرش]] بنگر. آدم سر به سوی عرش بلند کرد، و به ساق عرش نگریست، دید در آن نوشته شده است:
| |
| {{متن حدیث|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ زَوْجَتُهُ فَاطِمَةُ سَيِّدَةُ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}}؛ [[لا اله الا الله]] محمد رسول الله، و [[علی بن ابی طالب]] [[امیرالمؤمنین]]، و همسرش [[فاطمه]]، [[سیده زنان عالمیان]]، و حسن و حسین دو [[سید]] [[جوانان]] [[اهل]] بهشتاند.
| |
| آدم پرسید: پروردگارا، اینان چه کسانی هستند؟ خدای عزوجل فرمود:
| |
| {{متن حدیث|هَؤُلَاءِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ وَ هُمْ خَيْرٌ مِنْكَ وَ مِنْ جَمِيعِ خَلْقِي وَ لَوْ لَا هُمْ مَا خَلَقْتُكَ وَ لَا خَلَقْتُ الْجَنَّةَ وَ النَّارَ وَ لَا السَّمَاءَ وَ الْأَرْضَ فَإِيَّاكَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِمْ بِعَيْنِ الْحَسَدِ فَأُخْرِجَكَ عَنْ جِوَارِي}}؛ ای آدم، اینان [[ذریه]] تو هستند و از تو بهترند، و از همه خلایق من بهترند، و اگر اینها نبودند، من تو را، و [[بهشت و دوزخ]] را، و [[آسمان]] و [[زمین]] را [[خلق]] نمیکردم، پس زنهار مبادا به چشم [[حسد]] بر اینان بنگری که از جوار من بیرون خواهی شد.
| |
| | |
| پس [[آدم]] به چشم حسد بر آنان نظر افکند، و آرزوی [[مقام]] و [[منزلت]] آنان کرد، و [[خداوند]] [[شیطان]] را بر او مسلط ساخت، تا سرانجام از آن درخت که [[نهی]] شده بود خورد، و برحوا هم مسلطش کرد، او هم به [[مقام فاطمه]] به چشم حسد نگریست، تا آنکه از آن درخت بخورد، همچنان که آدم خورد. در نتیجه [[خدای تعالی]] هر دو را از [[بهشت]] بیرون کرد و به زمین فرستاد تا در جوار زمین باشند<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۳۰۶.</ref>.
| |
| مرحوم [[علامه طباطبایی]] میفرماید: این معنا در عدهای از [[روایات]] آمده است که بعضی از آنها، از روایات مورد بحث مفصلتر و طولانیتر است، و بعضی دیگر مجملتر، و کوتاهتر<ref>ترجمه المیزان، ج۱، ص۲۱۷.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۳۹.</ref>
| |
| | |
| ==منطقه ممنوعه==
| |
| بر اساس این [[روایت]]، این معنا مسلم گرفته شده است که درخت نامبرده هم گندم بوده<ref>واژه شجره به درخت و گیاه هر دو اطلاق میشود؛ چه آنکه در داستان یونس، به بوته کدو اطلاق شجره شده است.</ref>، و هم حسد و اینکه آن دو از گندم خوردند، ولی ثمرهاش حسد شد، و مقام و منزلت [[محمد و آل محمد]]{{عم}} را [[آرزو]] کردند. در [[زیارت جامعه کبیره]] میخوانیم:
| |
| {{متن حدیث|فَبَلَغَ اللَّهُ بِكُمْ أَشْرَفَ مَحَلِّ الْمُكَرَّمِينَ وَ أَعْلَى مَنَازِلِ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَرْفَعَ دَرَجَاتِ الْمُرْسَلِينَ حَيْثُ لَا يَلْحَقُهُ لَاحِقٌ وَ لَا يَفُوقُهُ فَائِقٌ وَ لَا يَسْبِقُهُ سَابِقٌ وَ لَا يَطْمَعُ فِي إِدْرَاكِهِ طَامِعٌ}}<ref>زیارت جامع کبیره.</ref>؛ پس خداوند، شما را به شریفترین مرتبه گرامیان، و بالاترین جایگاههای [[مقربان]]، و [[برترین]] درجات فرستاده شدگان برساند؛ آن مقامی که جز آنان، هیچ کسی بدان نمیرسد و به بالاتر از آن، هیچ کسی راه نمییابد و هیچ پیشگامی بر آن، پیشی نمیگیرد و هیچ [[طمع]] کنندهای برای رسیدن به آن، [[طمع]] نمیکند.
| |
| | |
| کسی [[حق]] طمع در این [[مقام]] را ندارد. تمام [[اسماء الهی]] در اینها تجلی پیدا کرده است. [[خداوند]] فرمود: اینجا منطقه ممنوعه خداست. [[آدم]] چون آرزوی این مقام ما را کرد، [[مبتلا]] شد و از آن درخت منهیه خورد. مشکل اصلی در طمع در [[ولایت اهل بیت]]{{عم}} بود که همه [[پیامبران]] بر آن [[ولایت]] [[مبعوث]] شدهاند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|وَلَايَتُنَا وَلَايَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثْ نَبِيّاً قَطُّ إِلَّا بِهَا}}<ref>الکافی، ج۱، ص۴۳۷.</ref>؛ ولایت ما همان ولایت خداست که [[خدا]] هیچ [[پیغمبری]] را جز به آن مبعوث نساخت.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۱.</ref>
| |
| | |
| ==آثار ولایت==
| |
| ولایت اهل بیت{{عم}} [[ولایت کلیه الهیه]] است. [[امام هادی]]{{ع}} فرمودند: ولایت اهل بیت{{عم}} باعث میشود که خداوند [[معالم دین]] ما را به ما [[تعلیم]] دهد. اگر به کتب [[صحاح]] [[اهل سنت]] بنگرید، میبینید که اینها قائل به این هستند که [[خدای تعالی]] مثل [[انسان]] [[جسم]] دارد. میگویند: خدا مانند یک انسان دیده میشود. خداوند در [[شب جمعه]] مانند [[جوانی]] سوار بر اسب میشود و به [[انسانها]] نگاه میکند. این [[توحید]] آنهاست!
| |
| {{متن حدیث|وَ أَصْلَحَ مَا كَانَ فَسَدَ مِنْ دُنْيَانَا}}؛ اگر دنبال [[اهل بیت]]{{عم}} رفتید، همه [[مشکلات]] دنیایتان هم حل میشود. روی اهل بیت{{عم}} خیلی [[سرمایهگذاری]] کنید.
| |
| در این میان [[وظیفه عالمان]] و [[دانشمندان]] بسی سنگینتر است. باید در بیان و نشر [[فضائل امیرالمؤمنین]] و اهل بیت{{عم}} سرمایهگذاری کنند، که کوتاهی در این امر گناهی نابخشودنی است. چنانکه [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَا يُعَذِّبُ اللَّهُ هَذَا الخَلْقَ إِلَّا بِذُنُوب العُلُمَاءِ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ الحَقَّ مِنْ فَضْلِ عَلِيٍّ{{ع}} وَ عِتْرَتِهِ}}<ref>القطره من مناقب النبی و العترة، ج۱، ص۱۶۵.</ref>؛ خداوند این [[مردم]] را [[عذاب]] نمیکند، مگر به خاطر [[گناهان]] [[علما]]، آنها که حق را [[کتمان]] میکنند و از بیان [[فضائل علی]]{{ع}} و [[عترت]] او خودداری میکنند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۲.</ref>
| |
| | |
| ==منذر و [[هادی]]==
| |
| خدای تعالی به پیامبرش میفرماید:
| |
| {{متن قرآن|إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>«تو، تنها بیمدهندهای و هر گروهی رهنمونی دارد» سوره رعد، آیه ۷.</ref>.
| |
| [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|الْمُنْذِرُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ الْهَادِي أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}}}}<ref>بصائرالدرجات، ج۱، ص۳۰.</ref>؛ منذر [[رسول خدا]]{{صل}} است و [[هادی]] علی{{ع}}است.
| |
| در هجده [[روایت]] از [[اهل سنت]] هم آمده است که [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: هادی این [[امت]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. اما ما چهار یا پنج روایت در کتب [[شیعه]] در این باره داریم. یعنی آنها چهار برابر در این باره روایت دارند.
| |
| چرا اینها را برای [[مردم]] نگوییم؟ امیرالمؤمنین{{ع}} [[خانهنشین]] شد؛ چون [[غدیر]] به [[فراموشی]] سپرده شد. باید غدیر را [[احیا]] کرد، باید [[اهل بیت]]{{عم}} را به [[جوانان]] بشناسانیم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۳.</ref>
| |
| | |
| ==[[عامل وحدت]]==
| |
| آیا [[قرآن]] میتواند عامل وحدت باشد؟ اگر قرآن عامل وحدت بود که تا کنون [[وحدت]] محقق شده بود؛ چون همه روی قرآن [[اتفاق نظر]] دارند. داعشیها قرآن را قبول دارند، اما [[مسلمانان]] را میکشند. آنها [[باطن قرآن]] را نگرفتهاند. [[باطن]] این [[آیه]] چیست؟ قرآن ما را به طریق امیرالمؤمنین{{ع}} [[هدایت]] میکند.
| |
| {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرساندهای» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref>.
| |
| این چیست که اگر نگویی تمام رسالتت هیچ میشود؟! [[حضرت زهرا]]{{س}} در خطبهای که ایراد کردند، فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|وَ طَاعَتَنَا نِظَاماً لِلْمِلَّةِ، وَ إِمَامَتَنَا أَمَاناً مِنَ الْفُرْقَةِ}}<ref>بحارالأنوار، ج۲۹، ص۲۲۳.</ref>؛ [[خداوند]] [[اطاعت]] ما را مایه [[نظام]] و [[نظم]] بخشیدن به [[امت و امامت]] ما را مایه [[امنیت]] از [[تفرقه]] و جدایی قرار داد.
| |
| | |
| پس اهل بیت{{عم}} عامل وحدتاند. این عامل وحدت را جدی بگیریم. الآن امیرالمؤمنین{{ع}} و غدیر [[مظلوم]] و ناشناختهاند.
| |
| [[مقام معظم رهبری]] فرمودند: غدیر فقط مسأله [[جانشینی]] نیست، توجه دادن به مسأله [[امامت]] است. [[ماجرای غدیر]] فقط [[نصب]] یک [[جانشین]] برای [[پیغمبر]] نبود؛ غدیر دو جنبه دارد: یکی جنبه نصب جانشین است، جنبه دیگر قضیه، توجه دادن به مسأله امامت است؛ امامت با همان معنایی که همه [[مسلمین]] از این کلمه و از این عنوان میفهمیدند<ref>آیتالله خامنهای، سخنرانی در جمع ۱۱۰ هزار بسیجی در روز عید غدیر ۰۴/۰۹/۱۳۸۹.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۳.</ref>
| |
| | |
| ==در راه [[ولایت]]==
| |
| ما در [[عزاداری]] خوب به میدان آمدهایم، اما به مناسبتهای شاد که میرسیم، کوتاه میآییم. چرا برای [[شادی]] [[عید غدیر]] و [[مبعث]] و سوم [[شعبان]]، بانیان خیر کماند؟ چرا [[موقوفات]] برای این امور کم است؟! [[مردم]] را باید [[ترغیب]] کنید تا برای [[اهل بیت]]{{عم}} هزینه کنند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|دِرْهَمٌ يُوصَلُ بِهِ الْإِمَامُ أَفْضَلُ مِنْ أَلْفَيْ أَلْفِ دِرْهَمٍ فِيمَا سِوَاهُ مِنْ وُجُوهِ الْبِرِّ}}<ref>الکافی، ج۱، ص۵۳۸.</ref>؛ درهمی که در راه [[صله]] [[امام]] صرف شود، از دو میلیون درهمی که در غیر آن، در راه خیر دیگرصرف شود [[برتر]] است.
| |
| مردم را ترغیب کنید تا برای این مناسبتها [[برنامهریزی]] کنند. کسی میگفت: هر کاری که مردم در [[نوروز]] برای خود و [[خانواده]] خود انجام میدهند، من در [[غدیر]] انجام میدهم. تمام برنامههای شاد را برای غدیر میگذارم. بچهها [[آرزو]] میکنند غدیر زودتر بیاید. با این کار [[محبت علی]]{{ع}} در [[دل]] [[فرزندان]] قرار میگیرد.
| |
| باید [[فرهنگسازی]] کرد. بزرگی میفرمود: اگر عزاداری به [[تاسوعا]] و [[عاشورا]] منحصر بود؛ اینگونه جا نمیافتاد. برخی [[اعتراض]] میکنند که از ده [[روز]] پیش از [[شهادت امام حسین]]{{ع}} عزاداری شروع میشود. باید گفت: اینهاست که عاشورا را زنده نگه داشته است. برای [[مراسم]] [[جشن]] و شادی عید غدیر هم باید پیش از آن شروع کنیم.
| |
| همان طور که [[امام حسین]]{{ع}} با [[زندگی]] مردم عجین شده است؛ آب مینوشند، میگویند: «{{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ}}، [[لعنت بر یزید]]!» باید غدیر هم با گوشت و پوست و [[خون]] ما عجین شود. غدیر به مراتب مهمتر از عاشوراست. امام صادق{{ع}} به یکی از [[اصحاب]] فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَعَلَّكَ تَرَى أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَ يَوْماً أَعْظَمَ حُرْمَةً مِنْهُ}}؛ شاید [[فکر]] میکنی [[خدا]] با عظمتتر از [[روز غدیر خم]] روزی را [[خلق]] کرده است!
| |
| بعد فرمودند: {{متن حدیث|لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ}}<ref>تهذیب الأحکام، ج۳، ص۱۴۴.</ref>؛ «نه به خدا [[سوگند]]، نه به خدا سوگند، نه به خدا سوگند!».
| |
| امام صادق{{ع}} سه بار قسم جلاله میخورند که [[خدای متعال]] روزی بالاتر از [[غدیرخم]] [[خلق]] نکرده است! از [[عاشورا]] بالاتر است، از فاطمیه بالاتر است.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۴.</ref>
| |
| | |
| ==[[میثاق]] [[ولایت]]==
| |
| همه [[انبیا]] در [[هجدهم ذیحجه]] [[جانشین]] خود را تعیین میکردند؛ [[حضرت آدم]]{{ع}}، [[حضرت نوح]]{{ع}}، [[حضرت موسی]]{{ع}}. و [[خدا]] از آنان میثاق گرفته است که آن [[روز]] را [[تعظیم]] کنند. غدیرخم نتیجه و ثمره زحمات همه انبیاست.
| |
| {{متن قرآن|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>.
| |
| [[آیت الله]] شبیری زنجانی میفرمودند: [[بنده]] معتقدم هرکس تعمداً ولایت [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را قبول نکرد، [[مسلمان]] [[واقعی]] نیست؛ چون خدا میفرماید: به [[اسلامی]] راضیام که [[علی بن ابی طالب]] [[امام]] و [[حجت]] آن باشد، وگرنه [[اسلام]] پوشالی است.
| |
| | |
| {{متن قرآن|الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ}}<ref>«امروز کافران از دین شما نومید شدند» سوره مائده، آیه ۳.</ref>.
| |
| وقتی [[حضرت علی]]{{ع}} ناخدای این کشتی باشد، [[کفار]] نا [[امید]] میشوند. [[دوستان]] [[اهل بیت]]{{عم}} را باید مثل [[جان]] خود بدانیم. [[حافظ]] میگوید:
| |
| مرا عهدی است با جانان که تا جان در [[بدن]] دارم
| |
| هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
| |
| اگر حامی و مبلغ اهل بیت{{عم}} باشیم، تمام دوستان خدا طرفدار ما هستند. اصلاً خدا طرفدار ماست. [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَوِ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلَى حُبِّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ لَمَا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ النَّارَ}}<ref>خوارزمی، المناقب، ص۶۷، ح۳۹؛ بشارة المصطفی، ص۷۵، عن ابن عباس.</ref>؛ چنانچه [[مردم]] همگی [[دوستدار]] علی بن ابی طالب بودند، [[خداوند متعال]] [[آتش]] را نمیآفرید.
| |
| [[آتش جهنم]] برای بیولایتهاست، برای فاصله گرفتن از ولایت است. ماه [[ذیحجه]] بسیار [[فرصت]] خوبی است. بیایید [[غدیر]] را [[احیا]] کنیم، مناسبتها را احیا کنیم. بسیاری از آیاتی که مربوط به ولایت است، مثل [[آیه ولایت]]، [[آیه تطهیر]]، [[آیه]] [[ذی القربی]]، [[آیه مودت]]، آیه خاتم بخشی، و [[آیه مباهله]] همه مربوط به ماه ذیحجه است. خدا میتوانست اینها را جای دیگر قرار دهد. اینها همه برای [[احیا]] [[غدیر]] است.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۵.</ref>
| |
| | |
| ==[[ابلاغ رسالت]]==
| |
| {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرساندهای» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref>.
| |
| این [[آیه]] خطاب به همه ما هم هست؛ هم به اول شخص عالم، و هم به ما. ما هم [[رسالت]] داریم تا [[ولایت]] را [[ابلاغ]] کنیم. برای [[تبلیغ]] [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}} تلاش کنیم. همان طور که [[حکومت]] ما، [[مردم]] ما، و هیأتها برای [[اربعین]] به میدان آمدند و [[خداوند]] [[عنایت]] فرمود، همه باید برای احیای غدیر هم به میدان بیایند. ان شاء [[الله]] اگر برای [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} قدم بردارید، [[خدا]] یاریتان میدهد.
| |
| | |
| همانطور که برنامه [[اعتکاف]] و برنامه دهه [[کرامت]] جا افتاد، و با [[شور]] و [[نشاط]] برگزار میشود و دهه [[مهدویت]] برای [[امام زمان]]{{ع}} [[جشن]] میگیریم، بسیار به جاست که ماه [[ذیحجه]]، ماه امیرالمؤمنین علی{{ع}} و ماه ولایت و [[امامت]] نامگذاری شود.
| |
| در این ماه بیش از چهل مناسبت در رابطه با [[اهل بیت]]{{عم}} و [[مولا]] امیرالمؤمنین{{ع}} وجود دارد که مهمترینش [[عید غدیر خم]] است.
| |
| در این [[فرصت]] یک ماهه این مناسبتها باید بازگو شود و [[حقیقت]] [[دین]] که ولایت و امامت است روشن شود. هیچ موضوعی در [[آیات]] و [[روایات]] همانند ولایت و امامت سفارش نشده است. [[خدای متعال]] فرموده است:
| |
| {{متن قرآن|وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ}}<ref>«و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن» سوره ابراهیم، آیه ۵.</ref>.
| |
| دین ما و محتوای دین ما را احیای «[[ایام الله]]» [[حفظ]] کرده است. اگر ماه رمضانها، مناسبتها، [[محرم]] و صفرها، جشنهای [[نیمه شعبان]] و ولادتها را حذف کنیم، چیزی از دین باقی نمیماند. و غدیر مهمترین روزهای خداست.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۷.</ref>
| |
| | |
| ==[[برترین]] [[اعیاد]]==
| |
| بهترین و برترین اعیاد [[دینی]] ما، عید غدیر خم است که در روایات ما از آن به «عیدالله الاکبر» تعبیر شده است. [[پیامبر]] [[عظیم]] الشأن فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍ أَفْضَلُ أَعْيَادِ أُمَّتِي وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَمَرَنِي اللَّهُ تَعَالَى ذِكْرُهُ فِيهِ بِنَصْبِ أَخِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} عَلَماً لِأُمَّتِي يَهْتَدُونَ بِهِ مِنْ بَعْدِي}}<ref>شیخ صدوق، الأمالی، ص۱۲۵.</ref>؛ [[روز]] [[غدیرخم]] بهترین [[اعیاد]] و جشنهای [[امت]] من است. آن روز، روزی است که [[خداوند متعال]] به من [[فرمان]] داد که برادرم [[علی بن ابی طالب]] را برای [[ملت]] خود [[منصوب]] کنم که پس از من به وسیله او رهنمون شوند.
| |
| از اینرو [[عید غدیر]] به عنوان [[برترین]] و بالاترین اعیاد، در [[روایات]] ما نامگذاری شده است و میطلبد که تمامی [[مسلمانان]]، خصوصاً [[دوستداران]] [[اهل بیت]]{{عم}} اهتمام فوقالعاده به [[بزرگداشت]] و احیای [[عید]] بزرگ [[غدیر]] داشته باشند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۸.</ref>
| |
| | |
| ==[[نصرت]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}}==
| |
| امیدواریم در [[مراسم]] کاروانهای [[شادی]] در روز غدیرخم کوتاهی نکنیم و به بهترین وجه در همه [[شهرها]] و آبادیها و روستاها این امر را [[احیا]] کنیم. این کاروانهای شادی میتواند برای همه [[مردم]] ما و حتی خارج از [[ایران]]، از [[شعائر اسلامی]] و نشانگر [[احیای امر ولایت]] باشد.
| |
| کاری کنیم که مشمول [[دعای پیامبر]] [[عظیم]] الشأن{{صل}} قرار بگیریم که درباره احیای [[امامت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ}}؛ «هرکس [[مولا]]امیرالمؤمنین علی{{ع}} را [[یاری]] کند، خدایا، تو او را یاری کن». قطعاً دعای پیامبر{{صل}} [[مستجاب]] است. امیدواریم [[پیام غدیر]] را که [[پیغمبر]] [[خدا]]{{صل}} سفارش کردند به [[نسل]] بعد منتقل کنیم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۸.</ref>
| |
| | |
| ==[[انکار]] غدیر==
| |
| از مرحوم [[علامه امینی]] نقل شده است که یک عالم غیرشیعه برای اولین بار در [[روز عاشورا]] به [[کربلا]] آمده بود. صحنههای [[عزاداری]] [[شیعیان]] و دوستداران اهل بیت{{عم}} را درباره [[امام حسین]]{{ع}} ندیده بود. آن [[شور]] و [[عظمت]] و [[سینهزنی]] و [[زنجیرزنی]] و گریهها و نالهها را [[مشاهده]] نکرده بود.
| |
| از مشاهدات خود بسیار [[تعجب]] کرد. به یکی از [[علمای شیعه]] گفت: گیرم که فرزند پیغمبر شما را کشتند. بنشینید [[قرآن]] بخوانید، یا [[مجلسی]] بگیرید و یاد و خاطره او را گرامی بدارید. این [[شور و هیجان]] و داد و فریاد و گریهها برای چیست؟!
| |
| علامه امینی در جواب او فرموده بود: ما در [[جریان غدیر]]، کوتاهی کردیم و اهمیت ندادیم و [[جشن]] مفصل و [[سرور]] و [[شادی]] نکردیم و [[شعائر]] [[دینی]] [[غدیر]] را بزرگ نداشتیم، بسیاری منکر [[غدیر خم]] شدند، یا جریان [[غدیرخم]] را خیلی کمرنگ و کم اهمیت جلوه دادند. اگر در [[عاشورا]] کوتاه بیاییم، قطعاً [[تحریف]] خواهد شد و میگویند: [[امام حسین]] اصلاً [[شهید]] نشده، و یا [[مظلوم]] نبوده، و یا حقی از او پایمال نشده است. این صحنههای [[عزاداری]] جریان عاشورا را [[احیا]] میکند. غدیر را هم باید اینگونه احیا کرد.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۹.</ref>
| |
| | |
| ==توصیه به [[ولایت]] در [[معراج]]==
| |
| [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|عَرَجَ النَّبِيُّ{{صل}} مِائَةً وَ عِشْرِينَ مَرَّةً مَا مِنْ مَرَّةٍ إِلَّا وَ قَدْ أَوْصَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهَا النَّبِيَّ{{صل}} بِالْوَلَايَةِ لِعَلِيٍّ وَ الْأَئِمَّةِ{{عم}} أَكْثَرَ مِمَّا أَوْصَاهُ بِالْفَرَائِضِ}}<ref>الخصال، ج۲، ص۶۰۱.</ref>؛
| |
| [[پیامبر]]{{صل}} یک صد و بیست بار به معراج رفتند. در هر بار [[خدای عزوجل]] او را بیش از آنچه به [[واجبات]] توصیه کند، به [[ولایت علی]] و [[امامان]]{{عم}} توصیه فرمود.
| |
| پیامبر{{صل}} یک معراج رسمی و علنی داشتند و یکصد و بیست بار به صورت غیر رسمی به معراج رفتند. معراج یعنی [[دیدار]] خصوصی با [[خدا]]، جایی که [[جبرئیل]] و فرشتهها و هیچکس نیست.
| |
| در این [[دیدارها]] بیش از همه به [[ولایت امیرالمؤمنین]] و [[ائمه معصومین]]{{عم}} توصیه شده است. اگر چیزی بالاتر از این بود، قطعاً خدا همان را سفارش میکرد.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۴۹.</ref>
| |
| | |
| ==[[شخصیت]] والای [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}==
| |
| اگر از همه اینها صرف نظر کنیم و [[تاریخ]] [[پیغمبر]]{{صل}} را بررسی کنیم که کدام شخصیت اولین نفر بود که [[ایمان]] آورد؟ کدام شخصیت سینه سپر کرد؟ کدام شخصیت به جای پیغمبر خوابید و [[جان]] آن [[حضرت]] را [[حفظ]] کرد؟ کدام شخصیت مثل پروانه دور پیغمبر چرخید و جان و [[مکتب]] پیغمبر را حفظ کرد؟ چه کسی قلعه [[خیبر]] را فتح کرد؟ آیا جز امیرالمؤمنین{{ع}} کس دیگری بود؟
| |
| کسانی هم که امیرالمؤمنین{{ع}} را به [[جانشینی بلافصل]] قبول ندارند، در [[علم]] و [[زهد]] و [[تقوا]] و [[شجاعت]] آن بزرگوار و در [[فداکاری]] او برای [[حق]] و [[عدل]]، تردید ندارند؛ اینها [[مورد اتفاق]] همه [[مسلمین]] و همه کسانی است که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را میشناسند.
| |
| جرج جرداق [[مسیحی]] بیش از دویست مرتبه «[[نهج البلاغه]]» را خوانده است. ایشان در بیست و شش سالگی «صوت العدالة الانسانیة» را درباره امیرالمؤمنین{{ع}} نوشته است. [[بنده]] که ریشهایم در [[حوزه علمیه]] سفید شده است، آیا چیزی درباره [[حضرت]] نوشتهام؟! یک جلد کتاب درباره [[غدیر]] ننوشتهام. در [[روز قیامت]] چه جوابی داریم بدهیم؟
| |
| اگر غدیر تثبیت میشد و [[مردم]] میپذیرفتند، و کار به دست اهلش میرسید، اختلافی نبود، دزدی نبود، [[خیانت]] نبود، داعش نبود، [[جنایت]] نبود، [[ظلم]] نبود، [[فساد]] نبود. یک [[خون]] به ناحق ریخته نمیشد.
| |
| | |
| تمام [[انبیا]] در مشکلاتشان به [[پیغمبر]] و [[اهل بیت]]{{عم}} [[متوسل]] شدهاند؛ [[حضرت آدم]] تا برای [[امام حسین]]{{ع}} [[گریه]] نکرد، تا [[خدا]] را به [[پنج تن]] قسم نداد، توبهاش پذیرفته و دعایش [[مستجاب]] نشد. پیغمبر ما، حضرت [[محمد مصطفی]]{{صل}} اولین [[شخصیت]] عالم و [[فخر]] اولین و آخرین، به امیرالمؤمنین{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَا أَسْتَغْنِي عَنْكَ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ}}<ref>الخصال، ج۲، ص۵۷۳.</ref>؛ من در [[دنیا]] و [[آخرت]] از تو [[بینیاز]] نیستم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۰.</ref>
| |
| | |
| ==توجه به ایام غدیر و [[جشن]] [[مباهله]]==
| |
| در ایام [[محرم]] مردم به صورت خودجوش موکبها و ایستگاههای صلواتی میزنند، و حتی در [[ایام فاطمیه]] [[مراسم عزاداری]] مختلفی از سوی مردم برگزار میشود، اما هنوز در ایام غدیر از این دست برنامهها کم است، در صورتی که شما از هر [[مرجع تقلید]] و هر [[دانشمندی]] بپرسید که [[عاشورا]] مهمتر است یا غدیر؟ جواب آنها غدیر است. غدیر مهمتر از عاشوراست و قطعاً غدیر از فاطمیه مهمتر است. [[حضرت زهرا]]{{س}} فدای [[ولایت]] و امیرالمؤمنین{{ع}} و [[راه خدا]] شد.
| |
| غدیر یک جریان، یک [[فرهنگ]] و یک [[دین]] و [[مکتب]] است، باید آن را [[احیا]] کنیم. پس همان طور که ایام صادقیه، ایام فاطمیه، ایام محرم جا افتاده است، بیاییم غدیر را هم از این مهجوریت و [[غربت]] در بیاوریم. چرا باید جشن بزرگی چون غدیر به یک [[روز]] ختم شود و قبل و بعد از آن را مورد توجه قرار ندهیم؟!
| |
| [[جشن]] [[مباهله]] نیز از جشنهای مهم [[شیعیان]] است، این در حالی است که در بعضی از مناطق [[ایران]] این [[روز]] بزرگ نادیده گرفته شده و از روز بعد از [[غدیر]] [[سیاهپوشی]] [[محرم]] و استقبال از محرم شروع میشود که این اشتباهی بزرگ است.
| |
| | |
| انعکاس [[خطبه]] غدیری و بررسی نکات مهم این خطبه از جمله اولویتهایی است که میتواند مورد توجه [[اصحاب رسانه]] و فعالان [[فرهنگی]] قرار گیرد. [[ائمه اطهار]]{{عم}} نیز هر کدام تعابیر مختلفی در مورد [[عید غدیر]] دارند که باید مورد توجه قرار گیرد.
| |
| اگر ما [[عاشورا]] را یک روز برگزار کنیم، قطعاً فراموش میشود؛ از اینرو ما عاشورا را دو ماه برگزار میکنیم. ده روز قبل از [[شهادت]] به استقبال میرویم. بسیاری از استانها که قبل از محرم به استقبال میروند. اما این [[ظلم]] نسبت به [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است که غدیر را یک روز برگزار کنیم. غدیر را دستکم پانزده روز باید برگزار کرد؛ از [[عید قربان]] تا [[عید]] مباهله، که روز بیست و چهارم [[ذیحجه]] است. باید کیفیت و کمیت را زیاد کنیم. غدیر با یک روز [[بزرگداشت]] فراموش میشود، ولی اگر پانزده روز برگزار شد، [[شادی]] آن فراگیر و ماندگار میشود.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۱.</ref>
| |
| | |
| ==احیای غدیر و فضای محازی==
| |
| شما در هر برنامهای که هستید؛ در فضای مجازی، در فضای [[تدریس]]، در فضای [[تبلیغ]] میتوانید کارساز باشید. شما [[فکر]] نکنید یک نفر هستید. یک نفر میتواند یک [[بدعت]] را در هم بشکند، یک نفر میتواند یک [[سنت]] [[زیبا]] را در [[جامعه]] بنیانگذاری کند. بیاییم برای عید غدیر [[فرهنگسازی]] کنیم. در هر زمینهای که میتوانیم کار کنیم.
| |
| [[بنده]] برای [[سخنرانی]] به [[حرم]] [[حضرت]] [[عبدالعظیم]] در شهرری رفته بودم. [[جوانی]] در صف [[جماعت]] کنار من نشسته بود. بعد از اینکه مرا [[شناخت]]، گفت: شما چرا از این فضاهای مجازی [[غافل]] هستید؟ گفتم: چطور؟ گفت: الآن [[مردم]] حوصله کتاب و حتی روزنامه ندارند. الآن عموم مردم سرشان در فضاهای مجازی است.
| |
| یک طلبهای [[اهل]] [[شیراز]] بود. به من میگفت: من داستانهای شیرین [[قرآنی]] و [[روایی]] را به صورت رمان مینویسم و در فضای مجازی میگذارم. حدود هفتاد هزار نفر از رمانهای من استفاده میکنند. منبرو [[سخنرانی]] اصلاً این ظرفیت را ندارد.
| |
| | |
| میگفت: من [[شب قدر]] مراسمی در مسجدم گرفتم. نهایتاً حدود سیصد نفر آمده بودند. [[ساعت]] یک نیمه شب [[مراسم]] تمام شد. تقریباً چهار ساعت تا [[اذان]] صبح مانده بود. فضای مجازی را روشن کردم و به آنهایی که با من در [[ارتباط]] بودند [[پیام]] دادم. معمولاً همه در شب قدر بیدارند. بعضی از آنها [[نگهبان]] بودند، پرستار بودند. [[مأمور]] نیروی انتظامی بودند. مراسم احیای شب قدر مجازی را شروع کردم، با صوت و پیام کتبی؛ و {{متن حدیث|بِكَ يَا اللَّهُ بِكَ يَا اللَّهُ}} میگفت: شاید باورتان نشود، هفتاد هزار نفر با من در فضای مجازی مراسم [[احیا]] و دعای [[قرآن]] گرفتند.
| |
| تک تک ما میتوانیم اثرگذار باشیم. نگویید من معروف نیستم. نه، همه ما میتوانیم کار کنیم؛ [[زن]] و مرد، کوچک و بزرگ.
| |
| [[جوان]] دیگری میگفت: من یک جوان ناشناسی هستم. یک کانال زدهام و اسم آن را [[کربلا]] گذاشتهام. کلمه کربلا [[جاذبه]] دارد. میگفت: ۶۰۰ هزار نفر عضو دارد. از [[امام حسین]]{{ع}} [[حدیث]] میگذارم، [[نوحه]] میگذارم، عکس کربلا میگذارم. فضای مجازی مرز نمیشناسد. هر کسی [[فارسی]] زبان باشد، میتواند در این کانال شرکت کند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۲.</ref>
| |
| | |
| ==بیان [[عظمت]] [[غدیر]] در فضای مجازی==
| |
| بیایید برای غدیر در فضای مجازی هم حرکتی انجام دهیم. [[حدیثها]] را به [[روز]] کنیم. مستندی در فضای مجازی برای غدیر پخش شد که من خیلی [[لذت]] بردم. در این مستند با افراد مختلفی مصاحبه شده بود؛ از زن و مرد، با [[حجاب]] و بد حجاب، کوچک و بزرگ میپرسید: شما در طول سال برای کدام یک از ایام سال [[امید]] دارید حاجتتان برآوده شود و گناهانتان آمرزیده شود؟ سؤال قشنگی است.
| |
| ما در طول سال دهها مناسبت مهم داریم که مراسم برگزار میکنیم. [[تاسوعا]]، [[عاشورا]]، [[اربعین]]، [[شبهای قدر]]، [[نیمه شعبان]]، [[عرفه]]، [[عید قربان]]، [[عید فطر]] و....
| |
| در پاسخ به این [[پرسش]]، خیلیها میگفتند عرفه. [[امام سجاد]]{{ع}} در [[روز عرفه]] سائلی را دیدند که از [[مردم]] درخواست میکرد. به او فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|وَيْحَكَ أَ غَيْرَ اللَّهِ تَسْأَلُ فِي هَذَا الْيَوْمِ إِنَّهُ لَيُرْجَى لِمَا فِي بُطُونِ الْحَبَالَى فِي هَذَا الْيَوْمِ أَنْ يَكُونَ سَعِيداً}}<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۲۱۱.</ref>؛ وای بر تو! آیا در این [[روز]] از غیر [[خدا]] درخواست میکنی؟! همانا که در این روز برای بچههایی که در شکم [[زنان]] باردار هستند، [[امید]] [[سعادت]] میرود.
| |
| | |
| بسیاری میگفتند: نیمه شعبان. از [[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده است که از [[امام محمد باقر]]{{ع}} در مورد [[فضیلت]] [[شب نیمه شعبان]] سؤال شد. [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|هِيَ أَفْضَلُ لَيْلَةٍ بَعْدَ لَيْلَةِ الْقَدْرِ فِيهَا يَمْنَحُ اللَّهُ تَعَالَى الْعِبَادَ فَضْلَهُ وَ يَغْفِرُ لَهُمْ بِمَنِّهِ فَاجْتَهِدُوا فِي الْقُرْبَةِ إِلَى اللَّهِ فِيهَا فَإِنَّهَا لَيْلَةٌ آلَى اللَّهُ عَلَى نَفْسِهِ أَنْ لَا يَرُدَّ سَائِلًا لَهُ فِيهَا مَا لَمْ يَسْأَلْ مَعْصِيَةً}}<ref>وسائل الشیعة، ج۸، ص۱۰۶.</ref>؛ آن شب بعد از [[شب قدر]] [[برترین]] شبهاست. در آن شب [[خداوند]] به [[بندگان]]، فضل خود را عطا میفرماید و ایشان را به منّ و [[کرم]] خویش میآمرزد. پس سعی و [[کوشش]] کنید در [[تقرب]] جستن به سوی [[خدای تعالی]] در آن شب، که آن شبی است که خدا به [[ذات مقدس]] خود قسم یاد فرموده که سائلی را از درگاه خود تا زمانی که مطلب گناهی را درخواست نکند؛ دست خالی برنگرداند.
| |
| | |
| هر چند این ایام بسیار مهماند و از فضیلت بسیار برخوردارند، اما جواب سؤال این نبود. پاسخ صحیح را از زبان [[امام صادق]]{{ع}} بشنویم. فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ لِكُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ ذُنُوبَ سِتِّينَ سَنَةً وَ يُعْتِقُ مِنَ النَّارِ ضِعْفَ مَا أَعْتَقَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ لَيْلَةِ الْفِطْرِ}}؛ خدای تعالی در [[روز غدیر]] همه مردان و زنان [[مؤمن]] و مردان و زنان [[مسلمان]] را میآمرزد و از [[گناهان]] شصت ساله ایشان در میگذرد و در برابر آنچه را در [[ماه رمضان]] و در [[شب قدر]] و در شب [[عید فطر]] از [[آتش دوزخ]] [[آزاد کرده]] است، [[آزاد]] میکند.
| |
| | |
| [[امیرالمؤمنین]] واسطه رساندن خیر است و ما را از [[آتش جهنم]] در میآورد.
| |
| میگفت: بعد از این که همه نتوانستند جواب صحیح را بدهند، این [[روایت]] [[نورانی]] را با صدای [[زیبا]] برای مصاحبه شوندگان پخش میکردند. و این در معرفی [[غدیر]] چقدر تأثیرگذار است.
| |
| امروز بسیاری از [[مردم]] [[جهان]] شاید [[سعدی]] و [[حافظ]] را بشناسند، اما [[امام علی]]{{ع}} را نمیشناسند، چون آن [[حضرت]] را معرفی نکردهایم و این از کمکاری ما [[مبلغان]] و مداحان و [[اصحاب رسانه]] و [[اهل ولایت]] است.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۳.</ref>
| |
| | |
| ==[[برترین]] [[روز]] در نزد [[خدای تعالی]]==
| |
| [[صفوان بن یحیی]] میگوید: شنیدم که [[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}} فرمود:
| |
| {{متن حدیث|الثَّامِنَ عَشَرَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ عِيدُ اللَّهِ الْأَكْبَرُ مَا طَلَعَتْ عَلَيْهِ شَمْسٌ فِي يَوْمٍ أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْهُ، وَ هُوَ الَّذِي أَكْمَلَ اللَّهُ فِيهِ دِينَهُ لِخَلْقِهِ وَ أَتَمَّ عَلَيْهِمْ نِعَمَهُ وَ رَضِيَ لَهُمُ الْإِسْلَامَ دِيناً، وَ مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِيّاً إِلَّا أَقَامَ وَصِيَّهُ فِي مِثْلِ هَذَا الْيَوْمِ وَ نَصَبُهُ عَلَمَاً لِاُمَّتِهِ}}<ref>تهذیب الأحکام، ج۶، ص۲۴؛ فرحة الغری، ص۱۰۷.</ref>؛ [[هجدهم ذیحجه]]، بزرگترین [[عید]] [[الهی]] است. [[خورشید]]، در هیچ روزی طلوع نکرد که در نزد [[خدا]] [[برتر]] از آن روز باشد و آن، همان روزی است که خدا در آن، دینش را برای آفریدگانش به کمال رساند و نعمتش را بر آنان کامل کرد و [[دین اسلام]] را برایشان پسندید. [[خداوند]]، [[پیامبری]] برنینگیخت، جز آنکه آن [[پیامبر]] وصیش را در چنین روزی به جای خود نهاد و [[رهبر]] امتش قرار داد.
| |
| | |
| {{متن حدیث|فَلْیَذْکُرِ اللهَ عَلَی مَا مَنَّ عَلَيْهِمْ بِمَعْرِفَتِهِ هذَا دُونَ سَائِرِ النَّاسِ}}؛ پس، [[پیروان]] ما باید بر [[نعمت]] بزرگ [[شناخت]] این روز که تنها به آنان عطا شده خدا را به یاد آورند.
| |
| گفتم: ای پسر [[پیامبر خدا]]! در آن روز، چه کنیم؟
| |
| فرمود: «آن را [[روزه]] بدار، که روزهاش برابر شصت ماه است. در آن [[روز]] به اندازه توان، به خود و عیال خود و هر که در [[اختیار]] توست، [[احسان]] کن»<ref>الأمالی للشجری، ج۱، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۵.</ref>
| |
| | |
| ==[[امام رضا]]{{ع}} و [[بزرگداشت]] [[غدیر]]==
| |
| امام رضا{{ع}} در این روز [[خطبه]] خواندند، [[صله]] دادند، [[اطعام]] کردند. حتی برای خانمها چادر، النگو، دستبند و جوایز فرستادند تا امر [[غدیرخم]] [[احیا]] شود.
| |
| [[فیاض بن محمد طرسوسی]] میگوید: در [[روز غدیر]]، در نزد امام رضا{{ع}} بودم. عدهای از [[یاران خاص]] ایشان هم در آنجا حضور داشتند. [[امام]]{{ع}} آنان را برای [[افطار]] نگاه داشته بود و برای خانههایشان، [[غذا]] و [[هدیه]] و صله و [[پوشاک]] و حتی [[انگشتر]] و [[کفش]] فرستاده بود و وضعیت آنان و اطرافیان خود را [[تغییر]] داده بود.
| |
| امام{{ع}} وسایل و ابزارهای کهنه خود را نیز نو کرده بود و [[فضیلت]] و سابقه آن روز را بیان میکردند<ref>مصباح المتهجد، ص۷۵۲؛ الإقبال، ج۲، ص۲۳۷.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۶.</ref>
| |
| | |
| ==خطبههایی برای غدیر==
| |
| امام رضا{{ع}} در این روز خطبه خواندند، [[امام صادق]]{{ع}} برای این روز خطبه خواندند، از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[پیامبر خدا]]{{صل}} هم برای روز غدیر خطبه داریم. چهار [[معصوم]] بزرگوار درباره غدیر خطبه خواندهاند. آیا اگر از من و شما بپرسند، چقدر از این [[خطبهها]] میدانیم، چه میگوییم؟!
| |
| [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} بر حاضران در [[غدیر خم]] [[واجب]] کردند که [[پیام غدیر]] را به همه برسانند. ما نیز از [[روز عید قربان]] به مدت پانزده روز، ایام شاد آسمانی را به عنوان ایام [[غدیریه]] برگزار میکنیم. [[امید]] است [[توفیق]] [[احیای امر ولایت]] و غدیرخم را داشته باشیم.
| |
| از برنامههای مهمی که باید در ایام غدیر داشته باشیم، احیای [[خطبه غدیر]] است. این طولانیترین خطبهای است که [[پیامبر]] عظیمالشأن{{صل}} در [[عمر]] مبارکشان خواندند. خطبههای [[پیغمبر]] معمولاً خیلی کوتاه است؛ چنانکه در روایتی از امیرالمؤمنین{{ع}} آمده است: {{متن حدیث|كَانَ أَقْصَرَ النَّاسِ خُطْبَةً}}<ref>مکارم الأخلاق، ص۲۳.</ref>.
| |
| اما خطبه غدیرخم، آن هم در شرایط سخت، در گرمای [[آفتاب]]، در مسیر [[سفر]] و بازگشت از [[حجة الوداع]]، یا [[حجة البلاغ]]، طولانیترین خطبه [[عمر پیامبر]] خداست. این خطبه را درباره [[غدیرخم]] و [[ولایت]] و [[اثبات امامت]] مولا علی{{ع}} بیان فرمودند. همه جملات این [[خطبه]] قابل [[تأمل]] است.
| |
| | |
| [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[روز]] قبل از [[غدیر]] درباره [[محبت]] و ولایت صحبت کردند و محبت را [[ابلاغ]] کردند. مولویتی که [[حضرت]] در این خطبه بیان فرمودند، بدون [[شک]] به معنای [[امامت]] و ولایت و [[رهبری]] و [[سرپرستی]] است. کسی که سه روز [[مردم]] را نگه داشته و [[بیعت]] گرفته است، برای ولایت و سرپرستی [[امت]] است، نه صرف محبت.
| |
| اینکه مردم را سه روز در [[آفتاب]] سوزان نگه دارند تا فقط اعلام [[دوستی]] کنند، خلاف [[عقل]] و عرف است. مردم را نگاه داشتند برای اینکه [[وصایت]] و امامت و [[جانشینی]] مولا علی{{ع}} را بیان کنند. از اینرو فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَغْضُوبٌ مَغْضُوبٌ مَنْ رَدَّ قَوْلِي هَذَا عَنْ جَبْرَئِيلَ{{ع}} عَنِ اللَّهِ تَعَالَى}}<ref>روضة الواعظین، ج۱، ص۹۴.</ref>؛ [[نفرین]] شده و مورد [[خشم]] و [[غضب خداوند]] است، هر کس که این گفتار مرا رد کند. این از [[جبرئیل]] و از سوی [[خدای تعالی]] است.
| |
| اینگونه [[بیعت گرفتن]] جز برای امامت و [[خلافت]] و [[جانشینی امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} نیست.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۶.</ref>
| |
| | |
| ==[[بزرگداشت]] غدیر در [[بهشت]]==
| |
| [[احمد بن محمد بن ابی نصر]] میگوید: نزد [[امام رضا]]{{ع}} بودیم و مجلس، لبریز از [[جمعیت]] بود. [[اهل]] مجلس از [[روز غدیر]] یاد کردند که برخی آن را [[انکار]] کردند. امام رضا{{ع}} فرمودند: پدرم از پدرش نقل کرد که فرمود:
| |
| {{متن حدیث|إِنَّ يَوْمَ الْغَدِيرِ فِي السَّمَاءِ أَشْهَرُ مِنْهُ فِي الْأَرْضِ إِنَّ لِلَّهِ فِي الْفِرْدَوْسِ الْأَعْلَى قَصْراً لَبِنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ وَ لَبِنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ فِيهِ مِائَةُ أَلْفِ قُبَّةٍ مِنْ يَاقُوتَةٍ حَمْرَاءَ وَ مِائَةُ أَلْفِ خَيْمَةٍ مِنْ يَاقُوتٍ أَخْضَرَ تُرَابُهُ الْمِسْكُ وَ الْعَنْبَرُ فِيهِ أَرْبَعَةُ أَنْهَارٍ نَهَرٌ مِنْ خَمْرٍ وَ نَهَرٌ مِنْ ماءٍ وَ نَهَرٌ مِنْ لَبَنٍ وَ نَهَرٌ مِنْ عَسَلٍ وَ حَوَالَيْهِ أَشْجَارُ جَمِيعِ الْفَوَاكِهِ عَلَيْهِ طُيُورٌ أَبْدَانُهَا مِنْ لُؤْلُؤٍ وَ أَجْنِحَتُهَا مِنْ يَاقُوتٍ تَصُوتُ بِأَلْوَانِ الْأَصْوَاتِ}}؛ روز غدیر، در [[آسمان]]، مشهورتر از [[زمین]] است. [[خدا]] در بهشت برین، کاخی دارد که خشتهایش یکی از سیم و یکی از زر است و در آن، صد هزار گنبد از یاقوت سرخ و صد هزار [[خیمه]] از یاقوت سبز است و [[خاک]] آن (نیز) مُشک و عنبر است. در آن، چهار نهر جاری است: نهر شراب، نهر آب، نهر شیر و نهر عسل. و پیرامون آن، درختانی با همه گونه میوه هست که بر آنها پرندگانی با پیکرهایی از مروارید و بالهایی از یاقوت با صداهای گوناگون نشستهاند.
| |
| | |
| {{متن حدیث|إِذَا كَانَ يَوْمُ الْغَدِيرِ وَرَدَ إِلَى ذَلِكَ الْقَصْرِ أَهْلُ السَّمَاوَاتِ يُسَبِّحُونَ اللَّهَ وَ يُقَدِّسُونَهُ وَ يُهَلِّلُونَهُ فَتَطَايَرُ تِلْكَ الطُّيُورُ فَتَقَعُ فِي ذَلِكَ الْمَاءِ وَ تَتَمَرَّغُ عَلَى ذَلِكَ الْمِسْكِ وَ الْعَنْبَرِ فَإِذَا اجْتَمَعَتِ الْمَلَائِكَةُ طَارَتْ فَتَنْفُضُ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ وَ إِنَّهُمْ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ لَيَتَهَادَوْنَ نُثَارَ فَاطِمَةَ{{س}}}}؛ چون [[روز غدیر]] میشود، ساکنان [[آسمان]] با [[تسبیح]] و [[تقدیس]] و [[تهلیل]] [[خداوند]]، به آن [[کاخ]]، وارد میشوند. پس، همه پرندگان میپرند و داخل آبها میشوند و خود را به [[مشک]] و عنبر ([[بهشتی]]) آغشته میکنند و هنگامی که [[فرشتگان]] گرد میآیند، پرواز میکنند و آن مشک و عنبر را بر آنها میافشانند و در آن [[روز]]، فرشتگان، شاد باش [[عروسی فاطمه]]{{س}} را به هم [[هدیه]] میدهند.
| |
| {{متن حدیث|فَإِذَا كَانَ آخِرُ ذَلِكَ الْيَوْمِ نُودُوا انْصَرِفُوا إِلَى مَرَاتِبِكُمْ فَقَدْ أَمِنْتُمْ مِنَ الْخَطَإِ وَ الزَّلَلِ إِلَى قَابِلٍ فِي مِثْلِ هَذَا الْيَوْمِ تَكْرِمَةً لِمُحَمَّدٍ{{صل}} وَ عَلِيٍّ{{ع}}}}؛ در پایان آن روز، به آنان ندا میشود که به جایگاههای خود بازگردید که به خاطر [[بزرگداشت]] محمد{{صل}} و علی{{ع}}، تا چنین روزی در سال دیگر، از [[خطا]] و [[لغزش]] ایمن خواهید بود.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۸.</ref>
| |
| | |
| ==[[فرمان پیامبر]]{{صل}} به [[عید]] گرفتن روز غدیر==
| |
| [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} أَوْصَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} أَنْ يَتَّخِذَ ذَلِكَ الْيَوْمَ عِيداً وَ كَذَلِكَ كَانَتِ الْأَنْبِيَاءُ{{عم}} تَفْعَلُ كَانُوا يُوصُونَ أَوْصِيَاءَهُمْ بِذَلِكَ فَيَتَّخِذُونَهُ عِيداً}}<ref>الکافی، ج۴، ص۱۴۹، ح۳؛ الإقبال، ج۲، ص۲۶۳.</ref>؛ [[پیامبر خدا]] به [[امیر مؤمنان]] [[وصیت]] کرد که آن روز (روز غدیر) را عید بگیرد که [[پیامبران پیشین]] همچنین میکردند؛ به اوصیای خود، توصیه میکردند که ([[روز]] [[تعیین وصی]]) را [[عید]] بگیرند.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۹.</ref>
| |
| | |
| ==[[انفاق]] برای [[غدیر]]==
| |
| بیشتر ما [[مردم]] [[عبادت]] را فقط در [[اعمال]] خاص میدانیم؛ [[نماز]]، [[تلاوت قرآن]]، [[دعا]]، و [[مشاهد مشرفه]]، در حالی که اگر به [[قرآن]] و [[روایات]] مراجعه کنیم، بسیاری از چیزها هست که در عرف ما عبادت نیست، ولی از عبادتهای بزرگ است، بلکه سرچشمه همه خیرها و خوبیهاست. [[امام حسن]]{{ع}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|أُوصِيكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ إِدَامَةِ التَّفَكُّرِ فَإِنَّ التَّفَكُّرَ أَبُو كُلِّ خَيْرٍ وَ أُمُّهُ}}<ref>مجموعه ورام، ج۱، ص۵۲.</ref>؛ شما را به [[تقوای الهی]] و [[تفکر]] مداوم سفارش میکنم؛ زیرا تفکر [[پدر]] و [[مادر]] هر [[خیر و خوبی]] است.
| |
| [[انسان]] باید جای خلوتی برای تصمیمگیریهای کلان داشته باشد. [[فکر]] کند و [[آخرت]] را فدای [[دنیا]] نکند. مرحوم [[آیتالله]] بهاءالدینی بیشتر تفکر داشتند. بیشترین عبادت [[ابوذر]] تفکر بود. [[تلاوت]] و نمازی که در آن تفکر و [[تدبر]] نباشد فایده چندانی ندارد.
| |
| یکی دیگر از عبادتهایی که خیلی از آن [[غافل]] هستیم، [[احسان]] و گرهگشایی است. اینکه گرهای از مشکل کسی باز کنی، همسرت را خوشحال کنی، از مریضی [[پرستاری]] کنی، [[جان]] یک نفر را از [[مرگ]] [[نجات]] بدهی.
| |
| | |
| از دیگر عبادتهای پر ثمر انفاق در راه خداست. از [[فرصتها]] باید استفاده کرد و این [[توفیق]] را از دست نداد. [[خدای تعالی]] خطاب به همه ما میفرماید:
| |
| {{متن قرآن|وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِي إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَأَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ}}<ref>«و از آنچه روزیتان کردهایم (در راه خداوند) هزینه کنید پیش از آنکه مرگ هر یک از شما در رسد آنگاه بگوید: پروردگارا! چرا (مرگ) مرا تا زمانی نزدیک پس نیفکندی تا صدقه بدهم و از شایستگان باشم» سوره منافقون، آیه ۱۰.</ref>.
| |
| این هشداری است برای همه ما که تا مرگ ما فرا نرسیده و [[قدرت]] [[انفاق در راه خدا]] را داریم کوتاهی نکنیم. بر اساس این [[آیه شریفه]]، کسانی که دستشان از دنیا کوتاه شده است، آرزویشان این است که به [[دنیا]] برگردند، و [[صدقه]] بدهند و در [[راه خدا]] [[انفاق]] کنند. اما راهی برای بازگشت نیست و جز [[حسرت]] و [[اندوه]] چیزی نصیبشان نمیشود.
| |
| چقدر برای [[غدیر]] مایه گذاشتهایم، در راه [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}} چقدر هزینه کردهایم؟ از آنچه [[خدا]] روزیمان کرده است باید انفاق و هزینه کنیم. {{متن قرآن|مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ}}. از مالمان، از آبرویمان، از اعتبارمان، از رزقهای مادی و [[معنوی]] باید مایه بگذاریم. در کنار انفاقهای معیشتی، انفاق [[فرهنگی]] هم داشته باشیم. در کنار بستههای معیشتی یک بسته فرهنگی هم بگذاریم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۵۹.</ref>
| |
| | |
| ==[[نزول]] [[آیات ولایت]] و [[هل اتی]]==
| |
| چرا درباره [[حضرت علی]]{{ع}} [[آیه ولایت]] نازل شد؟
| |
| {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}<ref>«سرور شما تنها خداوند است و پیامبر او و (نیز) آنانند که ایمان آوردهاند، همان کسان که نماز برپا میدارند و در حال رکوع زکات میدهند» سوره مائده، آیه ۵۵.</ref>.
| |
| این [[آیه]] برای انگشتری که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در حال [[رکوع]] به [[سائل]] داد نازل شده است. خدا برای انفاق امیرالمؤمنین{{ع}} آیه نازل فرموده است.
| |
| [[سوره]] «هل أتی» برای چه نازل شد؟
| |
| {{متن قرآن|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر میدهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref>.
| |
| این [[آیات]] هم برای [[اطعام اهل بیت]]{{عم}} به [[مسکین]] و [[یتیم]] و [[اسیر]] نازل شده است. پای انفاق در میان بوده است. هفده آیه که شاید در [[قرآن]] بینظیر باشد.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۶۱.</ref>
| |
| | |
| ==نام و یاد علی{{ع}}==
| |
| دایره [[عبادت]] بسیار گسترده است. مرحوم [[آیتالله]] بهاءالدینی میفرمودند: عالم عرصه [[عبودیت]] خداست. یکی از بزرگترین [[عبادتها]] ذکر [[فضائل]] و [[مناقب]] امیرالمؤمنین{{ع}} است. مجالسی که برای امیرالمؤمنین{{ع}} و [[بزرگداشت]] غدیر برگزار میشود از بزرگترین [[عبادات]] است. احیای [[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}} عبادت است، بلکه [[پدر]] همه عبادتهاست. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} سفارش ویژه میکردند که نام و یاد امیرالمؤمنین{{ع}} باید در [[جامعه]] زنده بماند. فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|ذِكْرُ عَلِيٍّ عِبَادَةٌ}}<ref>الإختصاص، ص۲۲۴.</ref>؛ یاد علی عبادت است.
| |
| همان طور که [[یاد خدا]] و یاد [[پیامبر خدا]] عبادت است، یاد [[امیرالمؤمنین]] هم [[عبادت]] است. [[شاعران]] برای [[غدیر]] [[شعر]] بسرایند، مداحان [[مداحی]] کنند، نویسندگان بنویسند، گویندگان بگویند، خطاطها خطاطی کنند. هرکس هر [[هنری]] دارد برای امیرالمؤمنین{{ع}} هزینه کند. [[پیغمبر]] [[خدا]]{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|زَيِّنُوا مَجَالِسَكُمْ بِذِكْرِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}}}}<ref>بشارة المصطفی، ص۶۰.</ref>؛ مجالس خود را با یاد و نام [[علی بن ابی طالب]] [[زینت]] بدهید.
| |
| مرحوم [[آیتالله]] بهاءالدینی میفرمودند: ما همه امامها را [[دوست]] داریم، ولی بیچاره علی بن ابی طالب{{ع}} هستیم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۶۲.</ref>
| |
| | |
| ==[[مجالس ذکر]] [[فضائل امیرالمؤمنین]]{{ع}}==
| |
| [[ام سلمه]] میگوید: از [[رسول خدا]]{{صل}} شنیدم که میفرمودند: هر [[زمان]] که گروهی گرد هم آیند و [[فضائل امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} را بازگو کنند، فرشتگانی از [[آسمان]] به سوی آنها فرود آمده و اطراف آنان را میگیرند.
| |
| زمانی که گروه متفرق میشوند، [[ملائکه]] به سوی آسمان [[عروج]] میکنند. دیگر [[فرشتگان]] به آنها میگویند: از شما بوی [[خوشی]] به مشام ما میرسد که خوشبوترو پاکیزهتر از آن استشمام ننمودهایم.
| |
| فرشتگان پاسخ میدهند: ما در میان گروهی بودیم که [[فضائل]] [[محمد و آل محمد]] عالی را بازگو میکردند. ما از بوی خوش آنان [[معطر]] شدیم. فرشتگان دیگر میگویند: ما را به نزد آنان ببرید.
| |
| | |
| میگویند: آنها متفرق شدهاند. میگویند: ما را به آن مکانی که بودند فرود آورید تا به آن مکان [[تبرک]] جوییم و معطر شویم<ref>بحارالأنوار، ج۳۸، ص۱۹۹.</ref>.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۶۲.</ref>
| |
| | |
| ==[[محبت علی]]{{ع}}==
| |
| از [[ابن عباس]] [[روایت]] شده است که رسول خدا{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَوِ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلَى حُبِّ عَلِيِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} لَمَا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ النَّارَ}}<ref>بشارة المصطفی، ص۷۵.</ref>؛ اگر [[مردم]] بر [[محبت]] و [[دوستی علی]]{{ع}} [[اجتماع]] میکردند، [[خدای تعالی]] اصلاً [[آتش جهنم]] را [[خلق]] نمیکرد.
| |
| امیرالمؤمنین{{ع}} و غدیر را فراموش کردند که گرفتار [[آتش]] [[سقیفه]] شدند و آن آتش هنوز هم هست و تا [[ظهور امام زمان]]{{ع}} ادامه دارد. اگر میخواهیم آتش را خاموش کنیم، باید به غدیر برگردیم و در خط [[ولایت علی]]{{ع}} [[زندگی]] کنیم. بیایید با [[احیای امر ولایت]] و غدیر، آتش جهنم را خاموش کنیم. آتش غلط میکند [[محب]] علی{{ع}} را بسوزاند! محب و [[دوستدار]] علی است که [[آتش]] را خاموش میکند. [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|إِذَا مَرَّ الْمُؤْمِنُ عَلَى الصِّرَاطِ طَفِئَتْ لَهَبُ النِّيرَانِ وَ يَقُولُ جُزْ يَا مُؤْمِنُ فَإِنَّ نُورَكَ قَدْ أَطْفَأَ لَهَبِي}}<ref>بحارالأنوار، ج۸۹، ص۲۵۸.</ref>؛ هنگامی که [[مؤمن]] بر [[صراط]] میگذرد، ناگاه زبانههای آتش خاموش میشود و میگوید: ای مؤمن عبور کن؛ زیرا [[نور]] تو آتش مرا خاموش کرد.
| |
| ما از [[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}} فاصله گرفتهایم. ما ثروتمندانی داریم که میتوانند صدها [[فقیر]] را اداره کنند. [[شغل]] ایجاد کنند، ولی همه [[اموال]] را روی هم انباشت میکنند. روزی میآید که [[حسرت]] میخورند که چرا آنها را در [[راه خدا]] [[انفاق]] نکردیم.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۶۳.</ref>
| |
| | |
| ==[[اساس دین]]==
| |
| اگر بخواهیم [[غدیر]] [[احیا]] شود، باید در طول سال با غدیر [[زندگی]] کنیم. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[پدر]] ماست، [[پیغمبر]]{{صل}} خواستند دست این [[امت]] را در دست پدر بگذارند. [[آدم]] نباید پدر خود را فراموش کند. همان طور که برای [[امام حسین]]{{ع}} و [[کربلا]] مایه میگذاریم، باید برای امیرالمؤمنین{{ع}} و [[نجف]] هم مایه بگذاریم؛ بلکه [[زیارت]] امیرالمؤمنین{{ع}} از اهیمت بیشتری برخوردار است.
| |
| ابی [[شعیب]] [[خراسانی]] میگوید: به [[امام رضا]]{{ع}} عرضه داشتم: {{متن حدیث|أَيُّمَا أَفْضَلُ زِيَارَةُ قَبْرِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} أَوْ زِيَارَةُ الْحُسَيْنِ{{ع}}}}؛ زیارت [[قبر امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[فضیلت]] بیشتری برخوردار است، یا [[زیارت قبر امام حسین]]{{ع}} [[حضرت]] فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|إِنَّ الْحُسَيْنَ قُتِلَ مَكْرُوباً فَحَقٌّ عَلَى اللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ أَنْ لَا يَأْتِيَهُ مَكْرُوبٌ إِلَّا فَرَّجَ اللَّهُ كَرْبَهُ وَ فَضْلُ زِيَارَةِ قَبْرِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} عَلَى زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ كَفَضْلِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} عَلَى الْحُسَيْنِ{{ع}}}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۲۶۲.</ref>؛ بیتردید حسین{{ع}} با [[غم]] و [[اندوه]] به [[شهادت]] رسید؛ بر خدایی که یادش بزرگ باد، سزاست که هر اندوهگینی نزد او حاضر میشود، اندهش را برطرف سازد. و [[برتری]] زیارت قبر امیرالمؤمنین{{ع}} بر زیارت قبر امام حسین{{ع}} همانند برتری امیرالمؤمنین{{ع}} بر امام حسین{{ع}} است.
| |
| | |
| [[نماز]] در [[مسجدالحرام]] برابر صد هزار نماز است<ref>ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص۳۰.</ref>، ولی براساس [[روایات]]، نماز در [[حرم]] [[مولا]] امیرالمؤمنین{{ع}} برابر دویست هزار رکعت است!<ref>مفاتیح الجنان، ص۶۱۶، زیارت امیرالمؤمنین{{ع}}.</ref>.
| |
| [[کعبه]] یک سنگ و نشانی است که ره گم نشود
| |
| [[حاجی]] [[احرام]] دگربند ببین [[یار]] کجاست
| |
| [[کعبه]] خیلی [[حرمت]] دارد، ولی حرمت یک [[مؤمن]] از حرمت کعبه بالاتر است [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بود که کعبه را از [[بت]] و [[بتپرستان]] [[پاک]] کرد و از [[دین]] [[پیغمبر]]{{صل}} نگهداری کرد.
| |
| هیچ عملی را [[خدا]] در عالم قبول نمیکند، مگر با [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}}. [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند:
| |
| {{متن حدیث|لَوْ أَنَّ عَبْداً عَبَدَ اللَّهَ أَلْفَ عَامٍ بَعْدَ أَلْفَ عَامٍ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ ثُمَّ لَقِيَ اللَّهَ مُبْغِضاً لِعَلِيٍّ لَأَكَبَّهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ}}<ref>ملحقات الاحقاق، ج۲۰، ص۲۸۹ - ۲۹۰؛ و ر.ک: احقاق الحق، ج۴، ص۲۴۴، به نقل از خطیب؛ خوارزمی، المناقب، ص۵۲؛ جلال الدین سیوطی، فرائد السمطین، ص۶۵؛ ینابیع المودة، ص۵۵.</ref>؛ اگر بندهای (در [[مسجدالحرام]]) بین [[رکن و مقام]] هزار سال بعد هزار سال، خدا را [[عبادت]] کند، ولی با [[بغض]] علی و خاندانش خدا را [[ملاقات]] کند، خدا او را در [[قیامت]] بر دو بینیاش در [[جهنم]] افکند.
| |
| کسی که این همه عبادت کند، ولی با علی{{ع}} [[دشمنی]] کند و بگوید: من او را قبول ندارم، او را با صورت در [[آتش جهنم]] میاندازند. چون علی محک و [[میزان]] است! محور و [[اساس دین]] و [[مکتب]] ما [[محبت]] امیرالمؤمنین{{ع}} است.<ref>[[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۶۴.</ref>
| |
| | |
| == منابع ==
| |
| {{منابع}}
| |
| # [[پرونده:1100832.jpg|22px]] [[حبیبالله فرحزاد|فرحزاد، حبیبالله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|'''غدیر برترین پیام آسمانی''']]
| |
| {{پایان منابع}}
| |
| | |
| == پانویس ==
| |
| {{پانویس}}
| |
| | |
| [[رده:غدیر خم]]
| |
| [[رده:مدخل]]
| |
