شعبة بن عمرو در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

مطابق [[نقلی]]، گروهی از یهود از جمله شعبة بن عمرو (سعیة بن عمرو)<ref> العجاب، ص۷۰۴.</ref> با گرفتن [[رشوه]] با [[هدف]] [[تغییر]] [[صفات پیامبر]] {{صل}} در [[تورات]] به [[تحریف]] آن دست می‌زدند.<ref> تفسیر بغوی، ج۱، ص۴۶۲؛ نک: کشف الاسرار، ج۲، ص ۱۷۱ - ۱۷۲.</ref> خداوند با [[یادآوری]] این مطلب که از میان ایشان گروهی هستند که به شیوه [[کتاب خدا]] [[سخن]] می‌گویند تا شما [[گمان]] کنید که آنچه می‌گویند، از کتاب خداست،<ref> روض الجنان، ج۴، ص۴۰۰.</ref>نسبت به این کار ناروای آنان واکنش منفی نشان داد: {{متن قرآن|وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ}}<ref>«و برخی از آنان گروهی هستند که به تحریف کتاب (آسمانی) زبان می‌گردانند تا آن را از کتاب بپندارید در حالی که از کتاب نیست و می‌گویند که از سوی خداوند است و از سوی خداوند نیست؛ آنان دانسته بر خداوند دروغ می‌بندند» سوره آل عمران، آیه ۷۸.</ref> بنابر روایتی از [[امام باقر]] {{ع}} در پی زنای محصنه [[زن]] و مردی از اشراف [[یهود]] [[خیبر]] و [[کراهت]] داشتن [[یهودیان]] از سنگسارکردن آن دو، شماری از جمله شعبة بن [[عمرو]] <ref> العجاب، ص۵۳۰.</ref> [[مأموریت]] یافتند تا نزد [[پیامبر]] {{صل}}آمده و از [[حکم]] زنای محصنه بپرسند. در این هنگام [[جبرئیل]]، از حکم سنگسار کردن مرتکبان زنای محصنه خبر داد: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قَالُوا آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ وَمِنَ الَّذِينَ هَادُوا سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ سَمَّاعُونَ لِقَوْمٍ آخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَوَاضِعِهِ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَذَا فَخُذُوهُ وَإِنْ لَمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوا وَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ فِتْنَتَهُ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهُ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا أُولَئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}}<ref>«ای پیامبر! آنان که در کفر شتاب می‌ورزند تو را اندوهگین نکنند، همان کسانی که به زبان می‌گفتند ایمان آورده‌ایم در حالی که دل‌هاشان ایمان نیاورده است و یهودیانی که به دروغ گوش می‌سپارند جاسوسان گروهی دیگرند که نزد تو نیامده‌اند؛ عبارات (کتاب آسمانی) را از جایگاه آنها پس و پیش می‌کنند؛ (به همدیگر) می‌گویند اگر به شما این (حکمی که ما می‌خواهیم از سوی پیامبر) داده شد بپذیرید و اگر داده نشد، (از او) دوری گزینید- و از تو در برابر خداوند، برای کسی که عذاب وی را بخواهد، هیچ‌گاه کاری ساخته نیست- آنان کسانی هستند که خداوند نخواسته است دل‌هایشان را پاکیزه گرداند؛ در این جهان، خواری و در جهان واپسین عذابی سترگ دارند» سوره مائده، آیه ۴۱.</ref>.<ref>مجمع البیان، ج۳، ص۲۹۹؛ نور الثقلین، ج۱، ص۶۲۹.</ref> در این [[آیه]]، [[خداوند]] پیامبر را از [[نیت]] یهود در ارجاع [[داوری]] به آن [[حضرت]] [[آگاه]] ساخت، زیرا هریک از دو [[قبیله]] تنها در صورتی به [[رأی]] آن حضرت گردن می‌نهادند که به سود آنان باشد؛ ضمن آنکه درصدد بودند تا [[گفتار پیامبر]] را [[تحریف]] کنند، از این رو خداوند در [[آیات]] بعدی از پیامبر می‌خواهد یا از داوری برای آنان خودداری کند، یا میان آنان به [[عدالت]] داوری کند.

== [[آیات]] ناظر به [[اسلام آوردن]] شعبه ==