آمادگی برای غیبت: تفاوت میان نسخه‌ها

بعد از [[امام هشتم]]، دیگر [[امامان معصوم]] برای همگان ظاهر نمی‌شدند. بلکه فقط‍‌ برای خواص‌ [[شیعه]]، آن هم در موارد خاصّ‌ ظاهر می‌شدند؛ حتی پاسخ سؤالات و رفع نیازمندی‌های آنها را غالباً از پشت پرده انجام می‌دادند، تا [[شیعیان]] را برای غیبت ولی عصر{{ع}} [[آموزش]] دهند و آماده کنند. در پرتو همین [[تجربه]] و تمرین بود که [[غیبت امام]] برای شیعیان گران نبود، در صورتی که برای دیگران سخت و دشوار بود؛ زیرا آنها از چنین دوران تمرین، بی‌بهره بودند<ref>روزگار رهایى، ج ۱، ص۲۶۶. </ref>.  

هرچه [[دوران غیبت صغری]] نزدیک‌تر می‌شد، [[استتار]] [[امامان]] بیشتر می‌گردید و لذا می‌بینیم در زمان [[امام هادی]] و [[امام عسکری]]{{ع}} این مسأله محسوس‌تر و ملموس‌تر است. [[مسعودی]] می‌نویسد: "[[روایت]] شده که [[امام هادی]]{{ع}} غیر از عدّه کمی از [[یاران]] خود، از نظر اغلب شیعیان غایب بود. موقعی که امر [[امامت]] به [[امام حسن عسکری]]{{ع}} واگذار شد، ان حضرت با [[خواص]] شیعیان خود و غیر آنان از پشت پرده صحبت می‌کرد. علّت اینکه آن حضرت و پدر بزرگوارش این عمل را انجام می‌دادند، این بود که مقدمه غایب شدن امام زمان{{ع}} را فراهم کرده باشند تا شیعیان با این موضوع مأنوس شوند و منکر غایب شدن امام نشوند و [[مردم]] به پنهان بودن [[امام]] عادت کنند"<ref>اثبات الوصیه، ص۲۳۱. </ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۶.</ref>