بحث:حکومت اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

نمایش تاریخچه به صورت تعاملی

دیداریویکی‌متن

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۰

الحياة ج۲

الباب التاسع: الولاية والحکومة (الفلسفة السياسية)
الفصل ۱: الحکم الديني الالهي
الفصل ۲: الحاکم الديني الالهي
الفصل ۳: اهداف الحکومة الدينية
الفصل ۴: المصالح العامة والحاکم الديني
الفصل ۵: الحاکم الديني، محور الحق والعدالة والصلاح
الفصل ۶: السياسة العملية للحاکم الاسلامي
تذييلان
١: الحاکم المسلم کما يراه الامام على بن ابي طالب
۲: لاحرمة للحاکم الجائر ولاکرامة
الفصل ۷: صلة الفلسفة الاعتقادية والفلسفة السياسية
الفصل ۸: صلة الاعمال الدينية والفلسفة السياسية
الفصل ۹: الحاکم الديني وتعميم التشريعات السماوية على الأرض
الفصل ۱۰: ائمة العدل وائمة الجور
الفصل ۱۱: التحذير عن مؤازرة الحکومات الجائرة
الفصل ۱۲: الحکومات الجائرة وآثارها
الفصل ۱۳: الخروج من نور الاسلام إلى ظلمات الحکومة الجائرة والنظام الطاغوتي
الفصل ۱۴: وجوب رفض الحکومات اللادينية
تذييلان
۱: الالتفاف حول الحاکم الاسلامي
۲: آثار متابعة الحاکم الحق والنظام القرآني الصالح
نظرة إلى الباب
الباب العاشر: الحاکم الاسلامي، وظائفه من واجباته ومسؤولياته
الفصل ۱: اختيارات الحاکم الاسلامي وما يجب عليه
الفصل ۲: الحاکم الاسلامي ومسؤولياته الشخصية
الفصل ۳: الحاکم الاسلامي وعماله
أ: اصطفاء العمال والولاة
ب: الرقابة العامة
ج: الرقابة الخاصة، على المواقف القضائية و...
د: الجند واحواله
الفصل ۴: الحاکم الاسلامي في الحقل الإداري
أ: الاقتراب من الناس ونفي الاحتجاب عنهم
ب: الصدق والوفاء بالعهد امام الجماهير
ج: المساواة امام القانون
د: الانسانيات المثلي والسعي لترکيزها
ه: مراعاة حرمة الافراد وآرائهم وشؤونهم و...
و : قبول النقد ومجانية الاستبداد بالرأي
الفصلد ۵: واجبات الحاکم الاسلامي في تأمين حوائج المجتمع، وفي سائر المجالات المعيشية والتربوية
أ: المؤن والارزاق
ب: الديون
ج: تادية الحقوق
د: مکافحة الفقر والقضاء عليه
ه: مجابهة الاحتکار والرقابة على الاسعار
و: صيانة حقوق العمال والفلاحين
ز: الاعمار
ح: جباية الزکوات والصدقات
ط: مکافحة الامية والتعليم الاجباري
الفصل ۶: الحاکم الاسلامي وتحکيم العلاقات الاجتماعية والصلات الدينية
أ: العمل على تحقيق الاخوة والتواصل والاجتماع
ب: مجابهة العيث والفساد
ج: تحکيم الصلات العائلية ومايمت اليها
د: نواح أخرى من الشؤون الانسانية الهامة

الحياة ج۷

باب هجدهم: ویژگی‌های حکومت‌های صالح
فصل ۱- ویژگی‌های انسانی
(۱)- چگونگی رابطه با مردم
(۲) - رعایت کرامت مردم
(۳)- حق سخن گفتن و انتقاد برای مردم
(۴) - زندگی، بدون فقر
(۵) - زندگی، بدون ظلم
(۶) - زندگی، بدون تحقیر
(۷) - زندگی، بدون استعلا (برترنمایی)
(۸) - انسان محروم، کرامت اصلی
(۹) - چه همکیش، چه همنوع
(۱۰)- رضایت عموم (نه طبقات خاص)
(۱۱)۔ صلح‌طلبی
(۱۲)- رعایت آداب سیاسی
(در گفتار و رفتار با دولت‌های مخالف، و ملت‌های مختلف)
نگاهی به سراسر فصل
فصل ۲- ویژگی‌های فرهنگی
(۱)- آموزش دین
یادآوری (۱)
أ- آموختن قرآن کریم
ب - قرائت قرآن کریم
ج - آداب قرائت
د- حفظ قرآن کریم
اشاره
ه- بی‌نیازی با قرآن کریم
و- از غیر قرآن هدایت نخواهید!
یادآوری (۲)
(نشر و آموزش احادیث)
یادآوری (۳)
(مساوات در آموزش و پرورش)
إحیاء امر آل محمد(ص)
(هشداری مهم)
(۲) - گسترش آگاهی در جامعه
(۳)- ترویج علوم تجربی
(۴) - مبارزه با تکاثر (سرمایه‌داری)
(۵)- حذف تجمل‌گرایی
(۶)- دور کردن نزدیکان (ناشایستگان)
(۷)- نزدیک کردن دوران (شایستگان)
(۸)- خبرگیری از فراموش شدگان
نگاهی به سراسر فصل
تنبیه
فصل ۳- ویژگی‌های حکومتی
(۱) خوداصلاحی و اصلاح دولتمردان
(۲) - اخلاق انسانی
(۳) - رشد و بینش‌گرایی
(۴) ۔ ضرورت کاردانی و تخصصی (در سیاست و مشاغل...)
(۵) - مشورت با آگاهان
(و استفاده از تجربه دیگران: ملت‌ما، دولت‌ها)
(۶)- قاطعیت (تصمیم‌گیری بموقع)
(۷)- جرئت اقدام
(۸)۔ حق‌گرایی
نگاهی به سراسر فصل
فصل ۴- ویژگی‌های حقوقی
(۱) - اعتقاد به قانون
(۲) - برای خود، برای مردم
(۳) - تشجیع مردم
(۴) - تشجیع مردم
(۵) - تحقیر مردم، هرگز...!
(۶) حقوق حیوانات در حاکمیت
نگاهی به «حقوق حیوانات در اسلام»
فصل ۵- ویژگی‌های اخلاقی
(۱)- دوری از ستایش‌خواهی و تملق دوستی
(۲) - پرهیز از تسلط‌طلبی
یادآوری
(۳)- نفی استبداد
(۴)- نقدپذیری
(ضرورت انتقاد، از ضعف‌های حاکمیت)
(۵)- مردم باوری و توده‌سالاری واقعی (نه شعاری)
(۶) - رفتار خوب با دشمن
نگاهی به سراسر فصل
فصل۶- ویژگی‌های اجرایی
(۱)- نظارت دقیق
(بر روسای جمهور و معاونان... و دیگر کارگزاران)
(۲) - تنبیه مأموران خطا کار
(۳)- تشویق مأموران خدمتگزار
(۴). شناخت موقعیت‌ها
(شرائط و اوضاع جامعه و جهان)
(۵) – برنامه‌ریزی درست (کارشناسانه)
(۶) - رعایت اصل حیاتی اهم و مهم
(۷) - اعمال روش‌های منطقی
(۸) - احترام و اهتمام شدید به اموال عمومی و به حقوق مردم
(۹) – آینده‌نگری
(۱۰) - وسواس شدید در مصرف اموال دولتی (اموال عمومی)
نگاهی به سراسر فصل
فصل ۷ - ویژگی‌های اقتصادی
(۱) گسترش عدالت در همه زمینه‌ها
(اقتصادی، سیاسی، قضایی و اجتماعی، و ...)
(۲) - تأمین سرمایه‌های لازم برای رشد اقتصادی
(۳) - استفاده بهینه از بیت‌المال و منابع
(۴)- مبارزه با ریشه‌های «رانت‌خواری»
(۵)- نظارت بر مبادلات تجاری
(۶)- توسعه اقتصادی، پیش از توسعه سیاسی
(۷) - تغذیه خوب
(۸) - تأمین مسکن
(۹) - آب آشامیدنی سالم
(۱۰) - تأمین گوشت برای خانواده‌های فاقد امکانات
(۱۱) - تأمین زندگی از کار افتادگان
(۱۲)- توجه به حقوق کشاورزان و کارگران
نگاهی به سراسر فصل
فصل ۸- ویژگی‌های اجتماعی
(۱)- تأمین امنیت
یک - امنیت نظامی
دو- امنیت انتظامی
تذییل (۱): (برخورد با مخالفان)
نذییل (۲): (اوج رفتار انسانی)
سه- امنیت اعتقادی
چهار - امنیت اقتصادی
پنج - امنیت قضایی
شش - امنیت شغلی
هفت- امنیت غذایی
هشت - امنیت سکنایی
نه -امنیت اجتماعی
ده- امنیت حقوقی
تنبیهی بسیار مهم (وظایف حاکمیت اسلامی)
نامه حضرت امام حسین(ع)، به معاویة بن ابوسفیان
(۲)- کارگزاران، در حاکمیت‌های صالح
یک – خردمندان
دو ۔ دینداران
سه- سیاست‌شناسان
چهار - طرد کم‌خردان
پنج - به‌کار گماردن صالحان
شش - جذب باکفایتان
هفت - پشتکارداران
هشت – اقدام‌گران
(۳)- پرهیز از خوشگذرانی و شادخواری
(و ترک سفرهای پر هزینه و غیرضروری، و ساختمان‌های مجلل و...)
(۴) - رعابت احوال ضعیفان
تعلیمی عظیم
(۵)- ضوابط، نه روابط
(۶) – واقع‌بینی درباره اعضای حاکمیت
(۷) - احیای سنت و نفی بدعت
(۸)- هموارسازی راه خوشبختی و آسایش برای مردم
فصل ۹- ویژگی‌های مردمی (۱)
(۱)- ایجاد هماهنگی و همدلی در میان مردم
(۲) - زمامدار، چون دیگر مردم
(۳) - فروتنی در برابر مردم
(۴) ۔ خوش‌قولی و عمل به وعده‌ها
(۵)- تکیه به پشتوانه‌های مردمی
(۶) - یکرنگی با مردم
(۷) - توجه به مشکلات مردم
(۸)- در سطح پایین‌ترین مردم
(۹) - جلب محبت و اعتماد مردم
(۱۰)- انگیزه دادن به مردم برای کوشش و فداکاری
فصل ۱۰ -ویژگی‌های مردمی (۲)
(۱)- مسئولیت‌شناسی در برابر مردم
(۲)- مهرورزی در حق مردم
(۳) - رابطه با مردم، بر پایه عدالت
(۴)- اجرای مساوات
یادآوری
(تفاوت‌های معیشتی)
(۵) - تساهل و مدارا
تتمیم (۱)
- ترک ارتباط با اغنیا و توانگران (از ویژگی‌های مهم حکومت‌های صالح)
فاجعه غفلت از «سوره تکاثر»
تتمیم (۲)
- ایجاد ارتباط با فقرا و محرومان (از ویژگی‌های مهم حکومت‌های صالح)

@@ خط ۲۱۴: / خط ۲۱۴: @@
 * - ایجاد ارتباط با فقرا و محرومان (از ویژگی‌های مهم حکومت‌های صالح)
 {{پایان فهرست اثر}}
-== مقدمه ==
-[[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.
-پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.
-این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.
-[[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.
-در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.
-در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]] {{صل}} [[علی]] {{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]] {{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]] {{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".
-این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.
-به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.
-از سال ۲۶۰ه‍.ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>
-== منابع ==
-{{منابع}}
-# [[پرونده:1379780.jpg|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]
-{{پایان منابع}}
-== پانویس ==
-{{پانویس}}