اخلاق اداری: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

از مهمترین تمهیدات و مقوّمات اخلاق اداری، [[شایسته‌سالاری]] و اهلیت‌گرایی است. قرار گرفتن اشخاص در مراتبی که شایستگی و اهلیت لازم برای آن را ندارند، بزرگ‌ترین [[خیانت]] به اخلاق اداری است. وقتی کسی مناسب کاری نیست و اهلیت لازم برای مسئولیتی را ندارد و در جایگاهی قرار می‌‌گیرد که جایگاه او نیست، انواع [[تباهی‌ها]] ظهور می‌کند. چنین شخصی به طور معمول تحت فشارهای درونی و بیرونی قرار می‌‌گیرد و چون میان [[شخصیت]] او با شخصیت [[مسئولیت]] او سنخیتی نیست، تزاحم میان این دو به صورت عوارض روانی و [[رفتاری]] بروز می‌کند. قرار گرفتن فرد در جایگاهی که شایستگی آن را ندارد، فرد را از اخلاق [[انسانی]] دور می‌‌نماید؛ زیرا آنکه می‌‌پذیرد در جایی قرار گیرد که جای او نیست، ابتدا حریم‌های اخلاق انسانی خود را می‌شکند و آن‌که با حریم‌های [[اخلاقی]] ویران‌شده کاری انجام می‌دهد، به‌راحتی به حریم‌های فردی و [[اجتماعی]]، مادی و [[معنوی]] [[تجاوز]] می‌کند و دست [[تعدی]] می‌گشاید و در مقابل، آنکه براساس شایسته‌سالاری و اهلیت‌گرایی در جایگاه مناسب قرار می‌گیرد، مورد تأییدهای درونی و بیرونی واقع می‌شود، و این خود، بهترین زمینه اخلاق اداری و [[پایدار]] کننده آن است.