←مفهومشناسی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
یکی از روشهای نوشتاری در [[سیره تعلیمی اهلبیت]]{{عم}} روش مکاتبه بود. استفاده از روش مکاتبه که در [[عصر جاهلیت]] رواج نداشت، در دوره اسلامی خصوصاً پس از گسترش اسلام و قلمرو [[اسلامی]] به تدریج [[توسعه]] یافت و بیشتر در مواردی استفاده میشد که بعد مسافت، امکان دسترسی افراد به یکدیگر را دشوار میساخت. در این بخش پس از مفهومشناسی مکاتبه، زمینههای [[اجتماعی]]، [[فرهنگی]] و [[سیاسی]] بهکارگیری این روش توسط اهلبیت{{عم}} بررسی میشود. | یکی از روشهای نوشتاری در [[سیره تعلیمی اهلبیت]]{{عم}} روش مکاتبه بود. استفاده از روش مکاتبه که در [[عصر جاهلیت]] رواج نداشت، در دوره اسلامی خصوصاً پس از گسترش اسلام و قلمرو [[اسلامی]] به تدریج [[توسعه]] یافت و بیشتر در مواردی استفاده میشد که بعد مسافت، امکان دسترسی افراد به یکدیگر را دشوار میساخت. در این بخش پس از مفهومشناسی مکاتبه، زمینههای [[اجتماعی]]، [[فرهنگی]] و [[سیاسی]] بهکارگیری این روش توسط اهلبیت{{عم}} بررسی میشود. | ||
== | == معناشناسی == | ||
«مکاتبه» از ماده «کتب» و به معنای نامهنگاری میباشد. اهلبیت{{عم}} از این روش تعلیمی برای اشخاصی که نزد ایشان حضور نداشتند و یا در شهرهای دوردست بهسر میبردند و دسترسی به آنها دشوار بود، استفاده میکردند؛ هرچند گاه بنا به دلایلی از این روش برای مردمی که در همان [[شهر]] سکونت داشتند نیز بهره میگرفتند تا، [[احکام]]، [[دستورات]] و سایر تعالیم مورد نظر خود را به آنان منتقل سازند. این دستورات و تعالیم را گاه برای [[کارگزاران]] و یا نمایندگان خود ارسال میکردند تا در اسرع وقت، موضوع نامه به اطلاع مخاطبان رسانده شود؛ البته مکاتبات اهلبیت{{عم}} در موارد گوناگون و با موضوعات متنوع بسیاری انجام میشد که در ادامه به همه این موارد و زمینههای آنها اشاره خواهد شد. بنابراین مکاتبه نامهنگاری بود که با [[هدف]] [[آموزش]]، [[پرسش و پاسخ]] یا [[اطلاعرسانی]] در دستورات سیاسی - [[اداری]] میان دو طرف صورت میگرفت<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۱۹۰.</ref>. | «مکاتبه» از ماده «کتب» و به معنای نامهنگاری میباشد. اهلبیت{{عم}} از این روش تعلیمی برای اشخاصی که نزد ایشان حضور نداشتند و یا در شهرهای دوردست بهسر میبردند و دسترسی به آنها دشوار بود، استفاده میکردند؛ هرچند گاه بنا به دلایلی از این روش برای مردمی که در همان [[شهر]] سکونت داشتند نیز بهره میگرفتند تا، [[احکام]]، [[دستورات]] و سایر تعالیم مورد نظر خود را به آنان منتقل سازند. این دستورات و تعالیم را گاه برای [[کارگزاران]] و یا نمایندگان خود ارسال میکردند تا در اسرع وقت، موضوع نامه به اطلاع مخاطبان رسانده شود؛ البته مکاتبات اهلبیت{{عم}} در موارد گوناگون و با موضوعات متنوع بسیاری انجام میشد که در ادامه به همه این موارد و زمینههای آنها اشاره خواهد شد. بنابراین مکاتبه نامهنگاری بود که با [[هدف]] [[آموزش]]، [[پرسش و پاسخ]] یا [[اطلاعرسانی]] در دستورات سیاسی - [[اداری]] میان دو طرف صورت میگرفت<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینههای تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۱۹۰.</ref>. | ||