گلوی بریده: تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} ==مقدمه== پس از شهادت امام حسین{{ع}}، سر مطهرش را ا...» ایجاد کرد)
 
 
(۱۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{ویرایش غیرنهایی}}
{{مدخل مرتبط
{{امامت}}
| موضوع مرتبط = امام حسین
| عنوان مدخل  =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط  =
}}


==مقدمه==
== مقدمه ==
پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، سر مطهرش را از پیکر جدا کردند. تیغ بر حلقومی نهادند که بوسه گاه [[رسول خدا]]{{صل}} بود. از این‌رو، [[لقب]] "ذبیح" بر آن [[حضرت]] داده‌اند و همچنین تعبیر "مجزور الرأس" از زبان [[زینب]] کبری [[نقل]] شده است. در برخی [[مقتل‌ها]] آمده است که [[حضرت زینب]]، هنگام [[وداع]] [[جسد]] برادرش، پیکر او را در آغوش گرفت، لب بر حلقوم بریدۀ [[سید الشهدا]]{{ع}} نهاد و بوسید و با آن [[بدن]] خونین [[وداع]] کرد<ref>معالی السبطین، ج۲، ص۵۵.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۱۵.</ref>.
پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، سر مطهرش را از پیکر جدا کردند. تیغ بر حلقومی نهادند که بوسه گاه [[رسول خدا]]{{صل}} بود. از این‌رو، [[لقب]] "ذبیح" بر آن حضرت داده‌اند و همچنین تعبیر "مجزور الرأس" از زبان [[زینب کبری]] نقل شده است. در برخی [[مقتل‌ها]] آمده است که [[حضرت زینب]]، هنگام وداع جسد برادرش، پیکر او را در آغوش گرفت، لب بر حلقوم بریدۀ [[سید الشهدا]]{{ع}} نهاد و بوسید و با آن بدن خونین وداع کرد<ref>معالی السبطین، ج۲، ص۵۵.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۱۵.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
{{پایان منابع}}


==منابع==
== پانویس ==
* [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
{{پانویس}}


==پانویس==
[[رده:جنایت های سپاه عمر سعد در واقعه کربلا]]
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}
 
[[رده:گلوی بریده]]
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]]
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹

مقدمه

پس از شهادت امام حسین(ع)، سر مطهرش را از پیکر جدا کردند. تیغ بر حلقومی نهادند که بوسه گاه رسول خدا(ص) بود. از این‌رو، لقب "ذبیح" بر آن حضرت داده‌اند و همچنین تعبیر "مجزور الرأس" از زبان زینب کبری نقل شده است. در برخی مقتل‌ها آمده است که حضرت زینب، هنگام وداع جسد برادرش، پیکر او را در آغوش گرفت، لب بر حلقوم بریدۀ سید الشهدا(ع) نهاد و بوسید و با آن بدن خونین وداع کرد[۱].[۲]

منابع

پانویس

  1. معالی السبطین، ج۲، ص۵۵.
  2. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص۴۱۵.