خماهن: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
*سنگی است به غایت سخت و تیرهرنگ، مایل به سرخی. در یکی از توقیعات [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} که در پاسخ سؤال از پوشیدن انگشتری که نگینش خماهن باشد در نماز، آمده که نماز گزاردن در آن مکروه است<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۱۵۴.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۰۵.</ref>. | * سنگی است به غایت سخت و تیرهرنگ، مایل به سرخی. در یکی از توقیعات [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} که در پاسخ سؤال از پوشیدن انگشتری که نگینش خماهن باشد در نماز، آمده که نماز گزاردن در آن مکروه است<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۱۵۴.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۰۵.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام مهدی]] | [[رده:امام مهدی]] | ||
[[رده:خماهن]] | [[رده:خماهن]] | ||
[[رده:مدخل موعودنامه]] | [[رده:مدخل موعودنامه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۹
این مدخل زیرشاخهٔ بحث امام مهدی است. امام مهدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: امام مهدی در قرآن - امام مهدی در حدیث - امام مهدی در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطمقدمه
- سنگی است به غایت سخت و تیرهرنگ، مایل به سرخی. در یکی از توقیعات حضرت مهدی (ع) که در پاسخ سؤال از پوشیدن انگشتری که نگینش خماهن باشد در نماز، آمده که نماز گزاردن در آن مکروه است[۱][۲].
پرسشهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۱۵۴.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۳۰۵.