سومین نایب خاص: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...) |
(←پانویس) |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
*سومین نائب خاص [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} "[[حسین بن روح نوبختی]]" بود. وی در میان شیعیان [[بغداد]]، از اشتهار خاصی برخوردار بود و یکی از افراد مورد اطمینان و اعتماد "[[محمد بن عثمان]]" به شمار میرفت. [[حسین بن روح]] در سالهای ۳۰۵-۳۲۶ | * سومین نائب خاص [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} "[[حسین بن روح نوبختی]]" بود. وی در میان شیعیان [[بغداد]]، از اشتهار خاصی برخوردار بود و یکی از افراد مورد اطمینان و اعتماد "[[محمد بن عثمان]]" به شمار میرفت. [[حسین بن روح]] در سالهای ۳۰۵-۳۲۶ ه.ق بهعنوان نائب حضرت، واسطه بین امام و شیعیان بود<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۱۵.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام مهدی]] | [[رده:امام مهدی]] | ||
[[رده:مدخل موعودنامه]] | [[رده:مدخل موعودنامه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹
این مدخل زیرشاخهٔ بحث امام مهدی است. امام مهدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: امام مهدی در قرآن - امام مهدی در حدیث - امام مهدی در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطمقدمه
- سومین نائب خاص حضرت مهدی (ع) "حسین بن روح نوبختی" بود. وی در میان شیعیان بغداد، از اشتهار خاصی برخوردار بود و یکی از افراد مورد اطمینان و اعتماد "محمد بن عثمان" به شمار میرفت. حسین بن روح در سالهای ۳۰۵-۳۲۶ ه.ق بهعنوان نائب حضرت، واسطه بین امام و شیعیان بود[۱].
پرسشهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۴۱۵.