آخرت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

# فیروزآبادی، «آخرت» و «اخری» را به دار بقا معنا کرده است<ref>فیروز آبادی. القاموس المحیط، ج۱، ص۳۶۳.</ref>.

# معین، آخرت را به معنای آن [[جهان]]، جهان دیگر، سرای دیگر و عقبا دانسته است<ref>معین، محمد، فرهنگ فارسی ج۱، ص۳۴.</ref>.

# عمید برای آخرت، معنای بازپسین، جهان دیگر، آن جهان و آن سرا را نقل کرده است<ref>عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، ج۱، ص۱۸.</ref>.

# در یکی از [[سخنان امام علی]]{{ع}} وجه تسمیه آخرت چنین آمده است: «آخرت را آخرت نامیده‌اند؛ چون در آن [[جزا]] و [[ثواب]] است»<ref>بحارالانوار، ج۵، ص۳۵۵؛ علل الشرائع، ج۲، ص۴۷۱.</ref>. نتیجه اینکه واژه‌شناسان، برای کلمه «آخرت» بر یک معنا اتفاق کرده‌اند و آن، «جهان دیگر» است.<ref>[[عبدالامیر خادم علی‌زاده|خادم علی‌زاده، عبدالامیر]]، [[دنیا و آخرت (مقاله)| مقاله «دنیا و آخرت»]]، [[دانشنامه امام علی ج۷ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۷، ص ۱۷۹.</ref>