اوصاف شیعه: تفاوت میان نسخه‌ها

'''اوصاف شیعه''' خصوصیات و [[صفات]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] [[راستین]] [[اهل بیت]] و ویژگی‌های [[فکری]] و عملی و موضعی و [[فضایل]] آنان در سخنان [[معصومین]] مطرح است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۰۶.</ref>.

== مقدمه ==

* در [[روایات]] بسیاری با این عناوین که [[شیعه]] کیست؟ چه کسانی شیعۀ ما نیستند؟ [[شیعیان]] واقعی و [[راستین]] ما و... ذکر برخی خصوصیات آمده است. در اینگونه [[روایات]]، توصیه‌هایی به [[شیعه]] نیز دیده می‌شود، از قبیل اینکه: به [[شیعه]] بودن خود [[مغرور]] نشوند، [[اهل عمل]] باشند، برای [[اهل بیت]] مایۀ [[آبرو]] و [[زینت]] باشند، با [[مخالفان]] [[فکری]] خود [[رفتار]] [[اسلامی]] و تعامل [[شایسته]] داشته باشند و به [[مسؤولیت]] [[شیعه]] بودن [[آگاه]] و عامل باشند. [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] {{صل}} فرمود: {{عربی|"یا علیّ! شیعتک الّذین یخافون اللّه فی السّر و العلانیة"}}<ref>«شیعیان تو یا علی، آنانند که در نهان و آشکار از خداوند می‌ترسند». بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۱</ref> [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: {{عربی|"شیعتنا أهل الهدی و أهل التّقوی و أهل الخیر و أهل الإیمان و أهل الفتح و الظّفر"}}.<ref>«پیروان ما اهل هدایت، اهل تقوا، اهل خیر، اهل ایمان و اهل پیروزی و ظفرند». کافی، ج ۲ ص ۲۳۳</ref> [[امام باقر]] {{ع}} نیز در زمینۀ [[اخلاق فردی]] و [[اجتماعی]] و مسؤولیت‌شناسی، [[شیعه]] را اینگونه معرفی کرده است: {{عربی|"فو اللّه ما شیعتنا إلاّ من اتّقی اللّه و أطاعه و ما کانوا یعرفون إلاّ بالتّواضع و التّخشّع و الأمانة و کثرة ذکر اللّه و الصّوم و الصّلاة و البرّ بالوالدین و التّعاهد للجیران من الفقراء و أهل المسکنة و الغارمین و الأیتام و صدق الحدیث و تلاوة القرآن و کفّ الألسن عن النّاس إلاّ من خیر و کانوا امناء عشایرهم فی الأشیاء..."}}<ref>«به خدا سوگند شیعیان ما جز آنان که خداترس و مطیع او باشند نیستند. ای جابر، آنان شناخته نمی‌شدند جز با تواضع، خشوع، امانت‌داری، زیاد یاد خدا کردن، روزه، نماز، نیکی به پدر و مادر، رسیدگی به همسایگان از فقیران و بینوایان و رسیدگی به بدهکاران و یتیمان، راستگویی، تلاوت قرآن، جز خوبی دیگران را نگفتن، و آنان در همۀ امور امین‌های قبیلۀ خود بودند». کافی، ج ۲ ص ۷۴</ref> از جمله صفات دیگر [[شیعه]] که در [[روایات]] بسیاری [[نقل]] شده، اینهاست: [[ورع]] و تلاش، [[زیرکی]] و [[هوشمندی]]، دانش‌طلبی، [[تواضع]]، [[رازداری]] و [[کتمان]]، [[وفاداری به عهد]]، [[پارسایی]]، [[عبادت]]، [[راستگویی]]، پنجاه و یک رکعت [[نماز]] در شبانه‌روز، [[نماز شب]] خواندن، دوری از [[حرام]]، [[اهل عمل]] بودن، [[حفظ]] شکم و [[شهوت]] از [[حرام]]، [[نماز]] اول وقت خواندن، [[مواسات]] و [[ایثار]] با [[برادران دینی]]، [[اقتدا]] به [[اعمال]] [[امامان]]، [[بذل و بخشش]] در راه [[ولایت]]، به [[دیدار]] هم رفتن، خوشحال شدن و [[غمگین]] بودن با [[سرور]] و [[حزن]] [[اهل بیت]]، [[سخن گفتن]] به [[حق]]، [[رفتار]] مداراتی، [[گذشت]]، [[میانه‌روی]] در [[زندگی]]، [[پرهیز]] از درخواست [[مالی]]، [[پرهیز]] از [[جدال]] بی‌جا، [[مصاحبت]] [[نیکو]] با همنشینان، [[عیادت بیماران]]، [[تشییع]] جنازه‌ها، [[شیران روز]] و [[زاهدان شب]] و اینکه رفتارشان [[گواه]] [[صدق]] گفتارشان باشد {{عربی|إنّما شیعة علیّ من صدّق قوله فعله}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۹۹۴۸</ref> و بسیاری صفات دیگر که در این مختصر نمی‌گنجد. در واقع، [[شیعه]] را با [[افکار]] درست و [[اعمال نیک]] و تبعیّت و [[پیروی]] از [[امامان]] [[حق]] و [[آراستگی]] به صفات [[نیک]] و [[پرهیز از حرام]] و [[گناه]] می‌توان [[شناخت]]، همان‌گونه که لفظ [[شیعه]] هم (پیرو، تابع) گویای همین [[حقیقت]] است<ref> احادیث شیعه‌شناسی را از جمله در این منابع مطالعه کنید: «بحار الأنوار»، ج ۶۵ ص ۱ تا ۱۵۰، «میزان الحکمه»، واژۀ شیعه، «اصول کافی»، ج ۲ باب خصال مؤمن ص ۴۷ و باب مؤمن و علامات و صفات او، ص ۲۲۶، «چهل حدیث شیعه»، «شناخت شیعه»، عبد اللّه صالحی، «فصلنامۀ شیعه‌شناسی» شمارۀ ۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۰۶.</ref>.