قصه در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

==اقسام==

==[[حکم]]==

بخش در خور توجهی از [[آیات]] [[قرآن کریم]]، بازگو کردن سرگذشت پیشینیان؛ اعم از [[پیامبران الهی]] و امت‌های آنان است. خدای تعالی‏َ پس از بیان سرگذشت [[حضرت عیسی]]{{ع}} می‏‌فرماید: {{متن قرآن|إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ}}<ref>«بی‌گمان این همان، داستانسرایی راستین است» سوره آل عمران، آیه ۶۲.</ref>، و نیز [[قصه]] [[حضرت یوسف]]{{ع}} را {{متن قرآن|أَحْسَنَ الْقَصَصِ}}<ref>«بهترین (شیوه) داستان‌سرایی» سوره یوسف، آیه ۳.</ref> معرفی کرده است. تعبیر یاد شده در برخی [[روایات]] در باره همه قرآن کریم به کار رفته است.<ref>الکافی (کلینی)، ج ۳، ص۴۲۳ و ج۸، ص۱۷۵</ref> برخی [[مفسران]] نیز عنوان {{متن قرآن|أَحْسَنَ الْقَصَصِ}} در سورهء [[یوسف]] را شامل همه [[قرآن]] دانسته‌‏اند.<ref>الامثل فی تفسیر کتاب اللَّه المنزل، ج ۷، ص۱۱۰</ref>

خدای تعالی‏َ [[رسول]] گرامی‌‏اش {{صل}} را به بازگو کردن قصه‌‏هایی که به او [[وحی]] شده، برای امتش امر کرده است و تأکید می‏‌نماید که حکایت این قصه‌‏ها شاید باعث [[اندیشیدن]] آنان شود.{{متن قرآن|وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذَلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«و اگر می‌خواستیم (جایگاه) او را با آن آیات فرا می‌بردیم اما او به دنیا گرایید و از هوای نفس خود پیروی کرد؛ از این رو داستان او چون داستان سگ است که اگر به او بتازی له‌له می‌زند و اگر او را وانهی (باز) له‌له می‌زند؛ این داستان گروهی است که آیات ما را در» سوره اعراف، آیه ۱۷۶.</ref> از این رو، نوشتن، نقل کردن و گوش فرا دادن به قصه‌‏های [[قرآنی]] امری راجح و [[مستحب]] است.<ref>ماوراء الفقه، ج ۱۰، ص۱۳۱</ref>