نیایش هجدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است به هنگامی‌که بلایی از او دور می‌شد یا نیازی از وی روا می‌شد.

یکی از جلوه‌های [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است.

متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا می‌زنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش می‌کنند. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا می‌خواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود می‌رود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>.

به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ‏ عَنِّي‏ مِنْ‏ بَلَائِكَ...}}؛ «ای [[خداوند]] [[حمد]] باد تو را بر آن [[حُسن]] تقدیر که نصیب من ساخته‌ای و آن بلاها که از من بگردانیده‌ای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشته‌ای، همه بهره من از [[رحمت]] تو باشد، تا آنچه [[دوست]] می‌داشته‌ام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش می‌داشته‌ام به [[سعادت]] رسد».