جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==مقدمه== اِیاد''': قبیلهای [[عدنانی]] از [[متولیان]] [[کعبه]] بودند که نسبشان به [[ایاد بن نزار بن مَعْد بن عدنان]] میرسد، چون ایادیان در [[حفظ]] [[نسل]] و [[نسب]] خود اهتمامی نداشتند و در سرزمینهای گوناگون در میان [[اقوام]] [[عرب]] و غیرعرب میزیستند، نسبشان گم شد و از آنها چهار [[قبیله]] [[مالک]]، حُذاقه، یَقْدم و نزار شناخته شدهاند. از [[القاب]] این قبیله الطبق یاد شده است. [[جرهمیان]] در پی رویدادی که مجبور به [[اخراج]] از [[مکه]] شدند [[حجرالاسود]] را از کعبه جدا و در محلی [[دفن]] کردند، همین موجب از دست رفتن [[تولیت کعبه]] از دست ایادیان و افتادن آن به دست [[خزاعه]] شد. در پی این رویداد ایادیان پراکنده شدند، گروهی به [[سرزمین]] خانق تَهامَه رفتند در آنجا ازدیاد نسل کردند، بنومعد چون از آنان ناخرسند بودند بر آنها شوریدند و آنان را پراکنده کردند، گروهی به [[یمن]] رفتند و جمعی نیز راهی [[طائف]] شدند. بسیاری از ایادیان نیز در [[عراق]] ساکن شدند. ایادیان با [[حکومت]] ساسانی رابطهای دشمنانه داشتند و [[پادشاهان]] ساسانی در پی [[پیشگیری]] از تجاوزهای آنان به قلمرو خود یا [[سرکوب]] و اخراج آنان از منطقه عراق بودند. با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی [[روم]] شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و قنسرین و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند. | == مقدمه == اِیاد''': قبیلهای [[عدنانی]] از [[متولیان]] [[کعبه]] بودند که نسبشان به [[ایاد بن نزار بن مَعْد بن عدنان]] میرسد، چون ایادیان در [[حفظ]] [[نسل]] و [[نسب]] خود اهتمامی نداشتند و در سرزمینهای گوناگون در میان [[اقوام]] [[عرب]] و غیرعرب میزیستند، نسبشان گم شد و از آنها چهار [[قبیله]] [[مالک]]، حُذاقه، یَقْدم و نزار شناخته شدهاند. از [[القاب]] این قبیله الطبق یاد شده است. [[جرهمیان]] در پی رویدادی که مجبور به [[اخراج]] از [[مکه]] شدند [[حجرالاسود]] را از کعبه جدا و در محلی [[دفن]] کردند، همین موجب از دست رفتن [[تولیت کعبه]] از دست ایادیان و افتادن آن به دست [[خزاعه]] شد. در پی این رویداد ایادیان پراکنده شدند، گروهی به [[سرزمین]] خانق تَهامَه رفتند در آنجا ازدیاد نسل کردند، بنومعد چون از آنان ناخرسند بودند بر آنها شوریدند و آنان را پراکنده کردند، گروهی به [[یمن]] رفتند و جمعی نیز راهی [[طائف]] شدند. بسیاری از ایادیان نیز در [[عراق]] ساکن شدند. ایادیان با [[حکومت]] ساسانی رابطهای دشمنانه داشتند و [[پادشاهان]] ساسانی در پی [[پیشگیری]] از تجاوزهای آنان به قلمرو خود یا [[سرکوب]] و اخراج آنان از منطقه عراق بودند. با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی [[روم]] شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و قنسرین و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند. | ||
جمعی از قبیله ایاد [[خدمت]] [[پیامبر{{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره [[قس بن ساعده ایادی]] پرسید. وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد.<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۳.</ref> | جمعی از قبیله ایاد [[خدمت]] [[پیامبر {{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره [[قس بن ساعده ایادی]] پرسید. وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد.<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۳.</ref> | ||
== معرفی اجمالی == | == معرفی اجمالی == | ||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
بسیاری از ایاد نیز در عراق ساکن شدند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۵۸.</ref>از این گروه، شماری در عین اُباغُ،<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ طبری، ج۱، ص۶۱۴؛ معجم البلدان، ج۴، ص۱۷۵.</ref> نزدیک [[انبار]] در [[راه]] [[فرات]] به [[شام]]،<ref>معجم البلدان، ج۱، ص۶۱.</ref> و دیگران میان [[بصره]] و [[کوفه]] ساکن شدند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۰۸.</ref> جمعیت ایاد در این [[ناحیه]] رو به فزونی نهاد تا آنجا که برای انجام کارهای [[عبادی]] خود در سنداد، قصری در عذیب نزدیک کوفه،<ref>مراصد الاطلاع، ج۲، ص۷۴۵؛ معجم البلدان، ج۴، ص۹۲.</ref> خانهای مانند کعبه ساختند<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref> که ذوالکعبات نامیده میشد. آنها در پی انجام [[حج]]، وارد خانههایشان نمیشدند، مگر پس از [[عبادت]] در این [[معبد]].<ref>جمهرة انساب العرب، ص۴۹۴.</ref> بعدها از آنجا تا حوالی [[حیره]] نیز پراکنده شدند و در خُورنَق، نزدیک حیره<ref>مراصد الاطلاع، ج۱، ص۴۸۹.</ref>و سُدیر، بیابانی نزدیک حیره،<ref>مراصد الاطلاع، ج۲، ص۷۰۰.</ref> و بارِق، از نواحی کوفه<ref>مراصد الاطلاع، ج۱، ص۱۵۱.</ref>ساکن گشتند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref>بعدها دیر [[اعور]]، دیر سواد، دیر قرّه و دیر [[جماجم]] که همگی در عراق هستند، به آنان تعلق یافت<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۴-۴۹۵.</ref> | بسیاری از ایاد نیز در عراق ساکن شدند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۵۸.</ref>از این گروه، شماری در عین اُباغُ،<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ طبری، ج۱، ص۶۱۴؛ معجم البلدان، ج۴، ص۱۷۵.</ref> نزدیک [[انبار]] در [[راه]] [[فرات]] به [[شام]]،<ref>معجم البلدان، ج۱، ص۶۱.</ref> و دیگران میان [[بصره]] و [[کوفه]] ساکن شدند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۱؛ تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۰۸.</ref> جمعیت ایاد در این [[ناحیه]] رو به فزونی نهاد تا آنجا که برای انجام کارهای [[عبادی]] خود در سنداد، قصری در عذیب نزدیک کوفه،<ref>مراصد الاطلاع، ج۲، ص۷۴۵؛ معجم البلدان، ج۴، ص۹۲.</ref> خانهای مانند کعبه ساختند<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref> که ذوالکعبات نامیده میشد. آنها در پی انجام [[حج]]، وارد خانههایشان نمیشدند، مگر پس از [[عبادت]] در این [[معبد]].<ref>جمهرة انساب العرب، ص۴۹۴.</ref> بعدها از آنجا تا حوالی [[حیره]] نیز پراکنده شدند و در خُورنَق، نزدیک حیره<ref>مراصد الاطلاع، ج۱، ص۴۸۹.</ref>و سُدیر، بیابانی نزدیک حیره،<ref>مراصد الاطلاع، ج۲، ص۷۰۰.</ref> و بارِق، از نواحی کوفه<ref>مراصد الاطلاع، ج۱، ص۱۵۱.</ref>ساکن گشتند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref>بعدها دیر [[اعور]]، دیر سواد، دیر قرّه و دیر [[جماجم]] که همگی در عراق هستند، به آنان تعلق یافت<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۴-۴۹۵.</ref> | ||
==[[جنگ]] ایاد و بهراء القین == | == [[جنگ]] ایاد و بهراء القین == | ||
بر پایه گزارشی، سبب نامگذاری دیر [[جماجم]] (جمجمهها) [[جنگی]] بود که میان [[ایاد]] و بهراء القین درگرفت که در آن، گروهی از ایاد کشته شدند و اجساد کشتههای ایاد در این دیر [[دفن]] شد و بعدها که [[مردمان]] آنجا را حفر کردند، به جمجمههایی برخوردند. نیز آمده است که [[بلال]] الرماح بن [[محرز]] ایادی گروهی از [[ایرانیان]] را کشت و سر آنان را در دیر [[نصب]] کرد و از اینرو، این مکان به دیر جماجم مشهور شد.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref>از آن پس، به [[فرمان]] [[پادشاه]] [[ایران]]، آنان به [[تکریت]]، شهری کهن کنار رود دجله، رانده شدند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۵.</ref> | بر پایه گزارشی، سبب نامگذاری دیر [[جماجم]] (جمجمهها) [[جنگی]] بود که میان [[ایاد]] و بهراء القین درگرفت که در آن، گروهی از ایاد کشته شدند و اجساد کشتههای ایاد در این دیر [[دفن]] شد و بعدها که [[مردمان]] آنجا را حفر کردند، به جمجمههایی برخوردند. نیز آمده است که [[بلال]] الرماح بن [[محرز]] ایادی گروهی از [[ایرانیان]] را کشت و سر آنان را در دیر [[نصب]] کرد و از اینرو، این مکان به دیر جماجم مشهور شد.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۲.</ref>از آن پس، به [[فرمان]] [[پادشاه]] [[ایران]]، آنان به [[تکریت]]، شهری کهن کنار رود دجله، رانده شدند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۵.</ref> | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
ایادیان با حکومت ساسانی رابطهای دشمنانه داشتند و [[پادشاهان]] ساسانی در پی [[پیشگیری]] از تجاوزهای آنان به قلمرو خود یا [[سرکوب]] و [[اخراج]] آنان از منطقه [[عراق]] بودند. شاپور ذوالاکتاف برای رویارویی با [[شورش]] ایادیان<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳.</ref> و برخی [[قبایل عرب]]، پادگانهایی در [[انبار]]، عینالتمر و دیگر سرزمینهای<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳.</ref> ساخت و پس از چندی به اخراج آنان از عراق [[همت]] گماشت. [[رهبر]] این ایادیان، [[حارث]] بن اغر ایادی بود. آنان تابستان در جزیره و زمستان در عراق به سر میبردند.<ref>مروج الذهب، ج۱، ص۲۷۹؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۲۰۵.</ref> یکی از ایادیان به نام [[لقیط]] که در [[زندان]] شاپور بود، قصد داشت با ارسال شعری ایاد را از [[حمله]] شاپور [[آگاه]] کند. اما نامهاش به آنها نرسید و شاپور به آنان حمله کرد و همه را از عراق به قلمرو [[روم]] راند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۶؛ مروج الذهب، ج۱، ص۲۸۰.</ref> گویا گروهی از آنان در قلمرو روم تا [[آنکارا]] در [[آسیای صغیر]] پیش رفتند و همانجا ساکن شدند. در این هنگام، [[رئیس]] آنان [[کعب]] بن مامه بود.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵-۲۲۶.</ref> بار دیگر ایادیان در [[روزگار]] انوشیروان [[ناحیه]] سواد را [[معرض]] [[غارت]] قرار دادند و انوشیروان برای دفع آنها [[سپاهیان]] فراوان فرستاد که سبب کشته شدن و پراکندگی آنان گشت. گروهی از آنان [[غرق]] شدند و شماری به میان بنیتغلب رفتند و به [[آیین مسیحیت]] گرویدند. گروهی از آنها نیز به صورت ناشناس به [[حیره]] رفتند و در آنجا ماندگار شدند و بسیاری از آنها نیز به قلمرو غسانیان در [[شام]] رفتند<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۵-۴۹۶.</ref>. | ایادیان با حکومت ساسانی رابطهای دشمنانه داشتند و [[پادشاهان]] ساسانی در پی [[پیشگیری]] از تجاوزهای آنان به قلمرو خود یا [[سرکوب]] و [[اخراج]] آنان از منطقه [[عراق]] بودند. شاپور ذوالاکتاف برای رویارویی با [[شورش]] ایادیان<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳.</ref> و برخی [[قبایل عرب]]، پادگانهایی در [[انبار]]، عینالتمر و دیگر سرزمینهای<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳.</ref> ساخت و پس از چندی به اخراج آنان از عراق [[همت]] گماشت. [[رهبر]] این ایادیان، [[حارث]] بن اغر ایادی بود. آنان تابستان در جزیره و زمستان در عراق به سر میبردند.<ref>مروج الذهب، ج۱، ص۲۷۹؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۲۰۵.</ref> یکی از ایادیان به نام [[لقیط]] که در [[زندان]] شاپور بود، قصد داشت با ارسال شعری ایاد را از [[حمله]] شاپور [[آگاه]] کند. اما نامهاش به آنها نرسید و شاپور به آنان حمله کرد و همه را از عراق به قلمرو [[روم]] راند.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۶؛ مروج الذهب، ج۱، ص۲۸۰.</ref> گویا گروهی از آنان در قلمرو روم تا [[آنکارا]] در [[آسیای صغیر]] پیش رفتند و همانجا ساکن شدند. در این هنگام، [[رئیس]] آنان [[کعب]] بن مامه بود.<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۲۵-۲۲۶.</ref> بار دیگر ایادیان در [[روزگار]] انوشیروان [[ناحیه]] سواد را [[معرض]] [[غارت]] قرار دادند و انوشیروان برای دفع آنها [[سپاهیان]] فراوان فرستاد که سبب کشته شدن و پراکندگی آنان گشت. گروهی از آنان [[غرق]] شدند و شماری به میان بنیتغلب رفتند و به [[آیین مسیحیت]] گرویدند. گروهی از آنها نیز به صورت ناشناس به [[حیره]] رفتند و در آنجا ماندگار شدند و بسیاری از آنها نیز به قلمرو غسانیان در [[شام]] رفتند<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۵-۴۹۶.</ref>. | ||
===[[سکونت]] در [[روم]] با [[ظهور اسلام]] === | === [[سکونت]] در [[روم]] با [[ظهور اسلام]] === | ||
با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی روم شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و [[قنسرین]] و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند و گروهی نیز به [[قبایل]] [[خثعم]] و تنوخ پیوستند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳-۳۴.</ref>آنان [[در آستانه ظهور]] اسلام در [[نبرد]] ذوقار که میان بنیشیبان، حامی [[نعمان بن منذر]] [[حاکم]] معزول حیره، وگروهی از [[سپاهیان]] [[خسرو پرویز]] درگرفت، با وجود اینکه به [[سپاه]] کسری پیوسته بود، در [[حمایت]] از آلمنذر، از نبرد کناره گرفت.<ref>الاعلام، ج۸، ص۶۹.</ref> | با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی روم شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و [[قنسرین]] و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند و گروهی نیز به [[قبایل]] [[خثعم]] و تنوخ پیوستند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳-۳۴.</ref>آنان [[در آستانه ظهور]] اسلام در [[نبرد]] ذوقار که میان بنیشیبان، حامی [[نعمان بن منذر]] [[حاکم]] معزول حیره، وگروهی از [[سپاهیان]] [[خسرو پرویز]] درگرفت، با وجود اینکه به [[سپاه]] کسری پیوسته بود، در [[حمایت]] از آلمنذر، از نبرد کناره گرفت.<ref>الاعلام، ج۸، ص۶۹.</ref> | ||
جمعی از [[قبیله]] [[ایاد]] [[خدمت]] [[پیامبر{{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره [[قس بن ساعده ایادی]] پرسید.<ref>آثار البلاد، ص۱۳۳؛ البدایة و النهایه، ج۲، ص۲۳۰، ۲۳۳، ۲۳۶؛ امتاع الاسماع، ج۹، ص۶۸.</ref>وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد که مضمونش [[پیروی]] از [[دین حق]] و توجه به [[هدف زندگی]] و [[پند گرفتن]] از [[مردگان]] بود. بر پایه گزارشهایی، پیامبر{{صل}} در دیدار [[هیئت]] بنو ایاد، خاطره خود را از این خطبههای قس یادآور شد و از آنها درباره وصیتنامه او پرسید. او را از حکیمان و خطبای بزرگ [[عرب]] دانستهاند که پیش از [[هجرت]] درگذشت و پیامبر{{صل}} خبر داد که او به سان یک [[امت]] [[محشور]] خواهد شد.<ref>کتاب الحیوان، ج۷، ص۴۳۸؛ الاغانی، ج۱۵، ص۱۶۲؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۱۰۲-۱۰۴.</ref>رویدادهای پسین در [[عهد]] [[خلفا]] حاکی از [[مسلمان]] نبودن بنو ایاد است. | جمعی از [[قبیله]] [[ایاد]] [[خدمت]] [[پیامبر {{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره [[قس بن ساعده ایادی]] پرسید.<ref>آثار البلاد، ص۱۳۳؛ البدایة و النهایه، ج۲، ص۲۳۰، ۲۳۳، ۲۳۶؛ امتاع الاسماع، ج۹، ص۶۸.</ref>وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد که مضمونش [[پیروی]] از [[دین حق]] و توجه به [[هدف زندگی]] و [[پند گرفتن]] از [[مردگان]] بود. بر پایه گزارشهایی، پیامبر {{صل}} در دیدار [[هیئت]] بنو ایاد، خاطره خود را از این خطبههای قس یادآور شد و از آنها درباره وصیتنامه او پرسید. او را از حکیمان و خطبای بزرگ [[عرب]] دانستهاند که پیش از [[هجرت]] درگذشت و پیامبر {{صل}} خبر داد که او به سان یک [[امت]] [[محشور]] خواهد شد.<ref>کتاب الحیوان، ج۷، ص۴۳۸؛ الاغانی، ج۱۵، ص۱۶۲؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۱۰۲-۱۰۴.</ref>رویدادهای پسین در [[عهد]] [[خلفا]] حاکی از [[مسلمان]] نبودن بنو ایاد است. | ||
در [[فتح]] جزیره و [[ارمنستان]] در دوران [[عمر]] در حالی که [[قبایل عرب]] از حمایت روم دست کشیده بودند، قبیله ایاد که در [[سرزمین]] روم بودند، همچنان با آنان [[همکاری]] میکردند. در پی [[آگاهی]] عمر از این ماجرا، وی در نامهای تهدیدآمیز به هراکلیوس، امپراتور [[روم]]، او را وادار به [[اخراج]] آنان کرد.<ref>تاریخ ابن خلدون ج۲، ص۵۴۶.</ref>۴۰۰۰ تن از آنها میان [[شام]] و جزیره پراکنده بودند و [[ولید بن عقبه]] [[حاکم]] منطقه راهی جز [[مسلمان]] شدن برای آنها نگذاشته بود<ref>تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۴۶.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۶-۴۹۷.</ref> | در [[فتح]] جزیره و [[ارمنستان]] در دوران [[عمر]] در حالی که [[قبایل عرب]] از حمایت روم دست کشیده بودند، قبیله ایاد که در [[سرزمین]] روم بودند، همچنان با آنان [[همکاری]] میکردند. در پی [[آگاهی]] عمر از این ماجرا، وی در نامهای تهدیدآمیز به هراکلیوس، امپراتور [[روم]]، او را وادار به [[اخراج]] آنان کرد.<ref>تاریخ ابن خلدون ج۲، ص۵۴۶.</ref>۴۰۰۰ تن از آنها میان [[شام]] و جزیره پراکنده بودند و [[ولید بن عقبه]] [[حاکم]] منطقه راهی جز [[مسلمان]] شدن برای آنها نگذاشته بود<ref>تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۴۶.</ref><ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۶-۴۹۷.</ref> | ||