←حرمت اطاعت از حاکم جائر
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
درباره [[اطاعت]] نکردن از حاکم جائر [[روایات]] بسیاری نیز وارد شده است<ref>ر.ک: علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۲۶۴؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۲۹، ص۱۲۹؛ محمد بن علی بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۲۱؛ ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الاستبصار، ج۲، ص۳۱۷.</ref>. [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "کسی که از [[معصیتکاران]] [[اطاعت]] کند، [[دین]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|لَا دِينَ لِمَنْ دَانَ بِطَاعَةِ مَنْ عَصَى اللَّهَ}}، محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۳۷۳.</ref>.<ref>[[محمد علی میرعلی|میرعلی، محمد علی]]، [[اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت (کتاب)|اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت]]، ص۹۸ ـ ۱۰۴.</ref> | درباره [[اطاعت]] نکردن از حاکم جائر [[روایات]] بسیاری نیز وارد شده است<ref>ر.ک: علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۲۶۴؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۲۹، ص۱۲۹؛ محمد بن علی بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۲۱؛ ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الاستبصار، ج۲، ص۳۱۷.</ref>. [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "کسی که از [[معصیتکاران]] [[اطاعت]] کند، [[دین]] ندارد"<ref>{{متن حدیث|لَا دِينَ لِمَنْ دَانَ بِطَاعَةِ مَنْ عَصَى اللَّهَ}}، محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۳۷۳.</ref>.<ref>[[محمد علی میرعلی|میرعلی، محمد علی]]، [[اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت (کتاب)|اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت]]، ص۹۸ ـ ۱۰۴.</ref> | ||
=== حرمت همکاری با حاکم جائر === | |||
{{اصلی|همکاری با حاکم جائر}} | |||
براساس ادله مختلفی مانند آیات<ref>سوره مائده، آیه ۲؛ سوره هود، آیه ۱۱۳.</ref>، روایات، عقل<ref>{{عربی|و اما معونة الظالمین بما کان ظلما و محرما فیدل علی تحریمه: العقل و النقل، کتابا و سنة}}، ر.ک: یوسف بن احمد بن ابراهیم بحرانی، الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة، ج۱۸، ص۱۲۱.</ref> و اجماع<ref>{{عربی|أما معونة الظالمین فی ظلمهم، فالظاهر أنها غیر جائزة بلا خلاف بین المسلمین قاطبة بل بین عقلاء العالم، بل التزم جمع کثیر من الخاصة والعامة بحرمة الاعانة علی مطلق الحرام و حرمة مقدماته}}، ر.ک: ابوالقاسم خویی، مصباح الفقاهه، تحقیق محمد علی التوحیدی التبریزی، ج۱، ص۶۵۴-۶۵۵.</ref>، [[همکاری]] با [[ستمگران]] ممنوع و حرام است. [[پیامبر]]{{صل}} قدم زدن و [[راه رفتن]] با [[ظالم]] را [[جرم]] دانسته است<ref>{{متن حدیث|مَنْ مَشَى مَعَ ظَالِمٍ فَقَدْ أَجْرَمَ}}، ر.ک: تاجالدین شعیری، جامع الأخبار، ص۱۵۵؛ ابوالفتح کراجکی، کنز الفوائد، ج۱، ص۳۵۱؛ میرزا حسین النوری الطبرسی، مستدرک الوسائل، ج۱۳، ص۱۲۵.</ref> و بنابر برخی [[روایات]]، چنین عملی [[برائت]] از [[دین]] شمرده شده است. از دیدگاه [[شیعه]]، هر نوع [[همکاری]] با [[نظام]] [[ظلم و جور]] همچون گردآوری قلم و دوات [[حرام]] است و [[حکم]] عضویت در چنین نظامی را دارد. | |||
برخی از مصادیق کمک به حاکم جائر عبارت است از: [[مسافرت]] به قصد کمک به حاکم جائر؛ [[جهاد]] در رکاب حاکم جائر؛ [[مشروعیت]] قاضی منصوب از سوی حاکم جائر و داشتن روابط [[مالی]] با حاکم جائر<ref>[[محمد علی میرعلی|میرعلی، محمد علی]]، [[اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت (کتاب)|اطاعت از حاکم جائر در نظام امامت و خلافت]]، ص۱۴۸ ـ ۱۵۳.</ref>. | |||
== دیدگاه اهل سنت == | == دیدگاه اهل سنت == | ||