بنی‌ثقیف در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۲۱ اوت ۲۰۲۲
خط ۴۶: خط ۴۶:
[[بلاذری]] آورده که یهودیانی که از [[یمن]] و یثرب طرد شده بودند در [[طائف]] ساکن شدند و ضمن اشتغال به [[تجارت]] به [[اهل]] طائف [[جزیه]] می‌‌پرداختند.<ref>فتوح البلدان، ج ۱، ص ۶۶.</ref> ثقفیان به [[شعر]] نیز اهمیت زیادی می‌‌دادند و در شعر و [[شاعری]] [[توانمند]] بودند، تا آنجا که پس از [[شاعران]] یثرب و [[عبدالقیس]] در رتبه سوم قرار داشتند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۴۵؛ اسد الغابه، ج ۱، ص ۴۸۳.</ref> برخی از [[مفسران]] نیز مراد از شعراء در [[آیه]] {{متن قرآن|وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ}}<ref>«و از شاعران، گمراهان پیروی می‌کنند» سوره شعراء، آیه ۲۲۴.</ref> را [[شاعران]] ثقیف و از آن جمله [[امیة بن ابی الصلت]] می‌‌دانند.<ref>الکشاف، ج ۳، ص ۱۳۳؛ تفسیر ابی السعود، ج ۶، ص ۲۷۰.</ref> [[خداوند]] در این آیه [[پیروان]] شعرای دروغ پرداز را جمعی از [[گمراهان]] می‌‌داند<ref>مجمع البیان، ج ۷، ص ۳۵۹.</ref>. [[امیه بن ابی الصلت]] و [[نمیر بن ابی نمیر]] <ref>الاشتقاق، ج ۱، ص ۳۰۳ - ۳۰۴.</ref> را بزرگ‌ترین شاعران ثقفی دانسته‌اند. امیة از چنان مقامی در [[قبیله]] خود برخوردار بود که او را لایق [[نبوت]] می‌‌دانستند؛<ref> الاصابه، ج ۱، ص ۳۸۵؛ تاریخ دمشق، ج ۹، ص ۲۵۵.</ref> مقامی که ثقفیان برای [[حبیب بن عمرو بن عمیر]] نیز قائل بودند.<ref>تفسیر قرطبی، ج۱۶، ص۸۳.؛ التبیان، ج ۹، ص۱۹۵.</ref> [[فصاحت]] [[زبان]] و وجود کاتبان حاذق را از دیگر ویژگی‌های ثقیف می‌‌دانند.<ref>تاریخ بغداد، ج ۷، ص ۴۶۰؛ تدوین القرآن، ص ۲۶۹؛ تاریخ ابن خلدون، ج ۱، ص ۷۶۵.</ref> وجود برخی لغات رایج نزد ثقیف در [[قرآن]] همچون "[[طائف]]" در آیه {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ}}<ref>«بی‌گمان پرهیزگاران چون دمدمه‌ای از شیطان به ایشان رسد (از خداوند) یاد می‌کنند و ناگاه دیده‌ور می‌شوند» سوره اعراف، آیه ۲۰۱.</ref> و نیز {{متن قرآن|تَعْدِلُوا}} در آیه {{متن قرآن|وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَلَّا تَعُولُوا}}<ref>«و اگر می‌هراسید که در مورد یتیمان  دادگری نکنید (با آنان ازدواج نکنید و) از زنانی که می‌پسندید، دو دو، و سه سه، و چهار چهار همسر گیرید و اگر بیم دارید که داد نورزید یک زن را و یا کنیز خود را  (به همسری گزینید)؛ این کار به آنکه ستم نورزید نزدیک‌تر است» سوره نساء، آیه ۳.</ref> مورد توجه محققان قرار گرفته است.<ref>الاتقان، ج ۱، ص ۳۹۱.</ref><ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی ثقیف (مقاله)|مقاله «بنی ثقیف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۹ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۹.</ref>.
[[بلاذری]] آورده که یهودیانی که از [[یمن]] و یثرب طرد شده بودند در [[طائف]] ساکن شدند و ضمن اشتغال به [[تجارت]] به [[اهل]] طائف [[جزیه]] می‌‌پرداختند.<ref>فتوح البلدان، ج ۱، ص ۶۶.</ref> ثقفیان به [[شعر]] نیز اهمیت زیادی می‌‌دادند و در شعر و [[شاعری]] [[توانمند]] بودند، تا آنجا که پس از [[شاعران]] یثرب و [[عبدالقیس]] در رتبه سوم قرار داشتند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۴۵؛ اسد الغابه، ج ۱، ص ۴۸۳.</ref> برخی از [[مفسران]] نیز مراد از شعراء در [[آیه]] {{متن قرآن|وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ}}<ref>«و از شاعران، گمراهان پیروی می‌کنند» سوره شعراء، آیه ۲۲۴.</ref> را [[شاعران]] ثقیف و از آن جمله [[امیة بن ابی الصلت]] می‌‌دانند.<ref>الکشاف، ج ۳، ص ۱۳۳؛ تفسیر ابی السعود، ج ۶، ص ۲۷۰.</ref> [[خداوند]] در این آیه [[پیروان]] شعرای دروغ پرداز را جمعی از [[گمراهان]] می‌‌داند<ref>مجمع البیان، ج ۷، ص ۳۵۹.</ref>. [[امیه بن ابی الصلت]] و [[نمیر بن ابی نمیر]] <ref>الاشتقاق، ج ۱، ص ۳۰۳ - ۳۰۴.</ref> را بزرگ‌ترین شاعران ثقفی دانسته‌اند. امیة از چنان مقامی در [[قبیله]] خود برخوردار بود که او را لایق [[نبوت]] می‌‌دانستند؛<ref> الاصابه، ج ۱، ص ۳۸۵؛ تاریخ دمشق، ج ۹، ص ۲۵۵.</ref> مقامی که ثقفیان برای [[حبیب بن عمرو بن عمیر]] نیز قائل بودند.<ref>تفسیر قرطبی، ج۱۶، ص۸۳.؛ التبیان، ج ۹، ص۱۹۵.</ref> [[فصاحت]] [[زبان]] و وجود کاتبان حاذق را از دیگر ویژگی‌های ثقیف می‌‌دانند.<ref>تاریخ بغداد، ج ۷، ص ۴۶۰؛ تدوین القرآن، ص ۲۶۹؛ تاریخ ابن خلدون، ج ۱، ص ۷۶۵.</ref> وجود برخی لغات رایج نزد ثقیف در [[قرآن]] همچون "[[طائف]]" در آیه {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ}}<ref>«بی‌گمان پرهیزگاران چون دمدمه‌ای از شیطان به ایشان رسد (از خداوند) یاد می‌کنند و ناگاه دیده‌ور می‌شوند» سوره اعراف، آیه ۲۰۱.</ref> و نیز {{متن قرآن|تَعْدِلُوا}} در آیه {{متن قرآن|وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَلَّا تَعُولُوا}}<ref>«و اگر می‌هراسید که در مورد یتیمان  دادگری نکنید (با آنان ازدواج نکنید و) از زنانی که می‌پسندید، دو دو، و سه سه، و چهار چهار همسر گیرید و اگر بیم دارید که داد نورزید یک زن را و یا کنیز خود را  (به همسری گزینید)؛ این کار به آنکه ستم نورزید نزدیک‌تر است» سوره نساء، آیه ۳.</ref> مورد توجه محققان قرار گرفته است.<ref>الاتقان، ج ۱، ص ۳۹۱.</ref><ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی ثقیف (مقاله)|مقاله «بنی ثقیف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۹ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۹.</ref>.


==ثقیف و [[ظهور اسلام]]==
==ثقیف و ظهور [[اسلام]]==
از عکس العمل ثقفیان در برابر ظهور اسلام و نبوت [[پیامبر اکرم]]{{صل}} تا [[سال دهم بعثت]] اطلاع چندانی در دست نیست؛ ولی از گستردگی [[ارتباطات]] ثقیف و [[قریش]] و اعتبار و [[منزلت]] ثقیف نزد [[عرب]] که به نوع عکس العمل آنان در برابر [[پیامبر]]{{صل}} نیز اهمیت می‌‌داد می‌‌توان دریافت که آنان نیز همسو با قریش در برابر پیامبر{{صل}} قرار گرفتند.
از عکس العمل ثقفیان در برابر ظهور اسلام و نبوت [[پیامبر اکرم]]{{صل}} تا [[سال دهم بعثت]] اطلاع چندانی در دست نیست؛ ولی از گستردگی [[ارتباطات]] ثقیف و [[قریش]] و اعتبار و [[منزلت]] ثقیف نزد [[عرب]] که به نوع عکس العمل آنان در برابر [[پیامبر]]{{صل}} نیز اهمیت می‌‌داد می‌‌توان دریافت که آنان نیز همسو با قریش در برابر پیامبر{{صل}} قرار گرفتند.


۱۲۹٬۷۴۳

ویرایش