آتشی از عدن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| پرسش مرتبط  =

}}

نزدیک‌ترین نشانه به [[برپایی قیامت]]، به احتمال آتشی است که از عدن بیرون آمده، [[مردم]] را به [[محشر]] [[سوق]] می‌دهد {{عربی|«تَسُوقُ النَّاسَ إِلَى الْمَحْشَر»}}.

در برخی [[روایات]]، افزون بر موارد یادشده، [[ناهنجاری‌های اجتماعی]] و [[گناهان]] آشکار و عمومی نیز به عنوان [[اشراط الساعه]] نام برده شده که مشروح‌ترین و [[جامع‌ترین]] [[حدیث]] در این زمینه آن است که [[ابن عباس]] از [[پیغمبر گرامی اسلام]]{{صل}} در داستان [[حجة البلاغ]] نقل کرده است<ref>تفسیر قمی، ج ۲، ص۳۰۳ – ۳۰۷؛ الکافی، ج ۳، ص۲۶۱.</ref>در بخشی از آن آمده است: [[رسول خدا]]{{صل}} در [[کعبه]] را گرفت و سپس روی خود را به طرف ما کرد و فرمود: می‌خواهید شما را خبر دهم از [[نشانه‌های قیامت]]؟ و در آن [[روز]] [[سلمان]] [[رضی]] [[الله]] عنه از هر کس دیگر به آن حضرت نزدیک‌تر بود؛ لذا در پاسخ رسول خدا{{صل}} عرضه داشت: بله، یا [[رسول الله]]! حضرت فرمود: «یکی از علامت‌های [[قیامت]] این است که [[نماز]] ضایع می‌شود یعنی از میان [[مسلمین]] می‌رود و از [[شهوات]] [[پیروی]] می‌شود و مردم به سوی هواها میل می‌کنند. [[مال]] مقامی عظیم پیدا می‌کند و مردم آن را [[تعظیم]] می‌کنند. [[دین]] به [[دنیا]] فروخته می‌شود. در آن [[زمان]] است که [[دل]] افراد با [[ایمان]] در درونشان، برای [[منکرات]] بسیاری که می‌بینند و نمی‌توانند آن را [[تغییر]] دهند، آب می‌شود آن چنان که نمک در آب حل می‌گردد. سلمان با [[شگفتی]] گفت: یا رسول الله: به [[راستی]] روزی خواهد رسید؟ فرمود: آری، به آن خدایی که جانم به دست او است؛ ای سلمان!... در این هنگام منکر، معروف، و معروف منکر می‌شود. [[خائن]] [[امین]] قلمداد می‌گردد و امین [[خیانت]] می‌کند. [[دروغگو]] [[تصدیق]] می‌شود و [[راستگو]] [[تکذیب]] می‌گردد. سلمان شگفت‌زده پرسید: یا رسول الله! به راستی چنین چیزی خواهد شد؟. فرمود: آری به آن خدایی که جانم به دست او است ای سلمان!... در آن روز [[ربا]] همه جا را می‌گیرد و یک عمل آشکار می‌شود. معلاملات با [[غیبت]] و [[رشوه]] انجام می‌شود و [[دین]] [[خوار]] و [[دنیا]] بلند مرتبه می‌شود. [[سلمان]] گفت: یا [[رسول الله]]! آیا این نیز واقع خواهد شد؟. فرمود: آری به آن خدایی که جانم به دست او است ای سلمان! در این هنگام [[طلاق]] زیاد می‌شود و هیچ حدی جاری نمی‌گردد؛ البته [[خدای تعالی]] از این بابت هرگز متضرر نمی‌شود.... سلمان عرضه داشت: یا رسول الله آیا چنین وضعی خواهد شد؟. فرمود: آری به خدایی [[سوگند]] که جانم به دست او است ای سلمان! این وقتی است که [[حرمت‌ها]] و قرق‌ها شکسته می‌شود و [[مردم]] از روی [[آگاهی]] و عمدی در پی [[ارتکاب گناه]] هستند. [[اشرار]] بر [[اخیار]] مسلّط می‌شوند؛ [[دروغ]] آشکار و بی‌پرده و لجاجت‌ها ظاهر می‌گردد و [[فقرا]] [[فقر]] خود را علنی می‌کنند. مردم در [[لباس]] به یکدیگر [[فخرفروشی]] می‌کنند و [[باران]] در غیر فصل آن می‌باشد. مردم شطرنج و نرد و [[موسیقی]] را کاری [[پسندیده]] می‌شمارند و در مقابل [[امر به معروف و نهی از منکر]] را عملی [[نکوهیده]] می‌دانند تا آنجا که یک فرد با [[ایمان]] ذلیل‌ترین و منفورترین فرد [[امت]] می‌شود»<ref>محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج ۵، ص۶۴۹ – ۵۵۲.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)|درسنامه مهدویت ج۳]]، ص۱۴۹ ـ ۱۵۰.</ref>

# [[پرونده:136865.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)|'''درسنامه مهدویت ج۳''']]