عمادالدوله: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.