مقام شهادت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

دلیل ما از این قرار است: در این آیه و آیه “رؤیت [[رسول]] {{صل}}” به‌سان آیاتی مانند [[اولی الامر]] و [[ولایت]]، خطی بین [[امت اسلامی]] ترسیم شده و با ظرافت تمام، همه امت به دو بخش تقسیم شده‌اند؛ در یک سو خدا، رسول {{صل}} و افرادی تحت عنوان “مؤمنان” قرار دارند و در سوی دیگر کل امت، بدون استثنای حتی یک نفر، قرار گرفته‌اند. هر فرد [[مسلمان]] یا شاهد است یا مشهود؛ یا رائی است یا مرئی. اصل در این گونه آیات این است که همه امت در گروه دوم یعنی مشهود ومرئی قرار دارند و خارج شدن از این گروه و قرارگرفتن در گروه نخست [[نیازمند]] [[دلیل قطعی]] است. [[خداوند]] که اساساً از بحث خارج است و بالذات بر [[بندگان]] احاطه دارد. [[آیه]] بر [[شهادت]] [[رسول الله]] {{صل}} نیز تصریح دارد؛ لذا اختلافی در آن نیست. تنها “مؤمنان” در آیه هستند که افرادی از این امت‌اند که با وصف بیان شده‌اند و افراد آن مشخص نیستند.

ثانیاً، مؤمنان در [[آیه شریفه]]، مؤمنانی هستند که ایمانشان علی‌الاطلاق است؛ نه همه مسلمانانی که [[ایمان اجمالی]] دارند. این دست مؤمنان، مسلمانانی هستند که ایمانشان در معرض آسیب است و در برهه‌ای واجد [[ایمان]] و در برهه‌ای دیگر فاقد آن هستند یا دچار [[ضعف ایمانی]] می‌باشند. به همین خاطر خداوند در [[قرآن]] به کسانی که ایمان آورده‌اند، برای بار دیگر [[دستور]] می‌دهد به [[خدا]]، [[رسول]]، قرآن و [[کتب آسمانی]] ایمان بیاورند. این نوع ایمان به گونه‌ای است که امکان دارد به [[کفر]] هم بینجامد<ref>{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا}} «ای مؤمنان! به خداوند و پیامبر او و کتابی که بر پیامبرش فرو فرستاده و کتابی که پیش از آن فرود آورده است ایمان بیاورید و هر کس به خداوند و فرشتگان او و کتاب‌های (آسمانی) وی و پیامبران او و به روز بازپسین کفر ورزد بی‌گمان به گمراهی ژرفی در افتاده است» سوره نساء، آیه ۱۳۶.</ref>. اگر منظور از {{متن قرآن|الْمُؤْمِنُونَ}} در آیه، [[مؤمن]] [[علی الاطلاق]] نباشد، مستلزم آن است که در زمانی که ایمان او آسیب دیده و فاقد وصف [[ایمان]] است، باز هم [[شاهد]] بر [[اعمال امت]] باشد و این با [[آیه]] ناسازگار است؛ چراکه [[حکم]] [[رؤیت]] در آیه، معلق بر وصف ایمان است و در فرض یادشده، شخص فاقد این وصف است.