نیایش چهل و چهارم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است چون [[ماه رمضان]] فرا می‌رسید. تنها ماهی که نامش در [[قرآن]] آمده ماه رمضان است که با عنوان ماه [[نزول قرآن]] و [[وجوب]] [[روزه]] نامیده شده است: {{متن قرآن|شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ...}}<ref>«(روزهای روزه گرفتن در) ماه رمضان است که قرآن را در آن فرو فرستاده‌اند؛ به رهنمودی برای مردم و برهان‌هایی (روشن) از راهنمایی و جدا کردن حقّ از باطل؛ پس هر کس از شما این ماه را دریافت، باید (تمام) آن را روزه بگیرد» سوره بقره، آیه ۱۸۵.</ref>.

 

حمد و سپاس خداوندی را که [[دین]] خود به ما ارزانی فرمود و ما را به [[آیین]] خویش اختصاص داد و به راه‌های احسان خود درآورد، تا به مدد احسانش در طریق خشنودی‌اش گام برداریم؛ حمد و سپاسی که شایان قبولش افتد و بدان از ما [[خشنود]] گردد. حمد و سپاس خداوندی را که یکی از آن راه‌ها که در برابر ما گشوده، ماه خود، ماه رمضان است».

ای [[خداوند]]، از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه در افکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری؛ و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم؛ بارخدایا، درود بفرست بر [[محمد و خاندان او]]؛ و در این ماه ما را به اوقات نمازهای پنجگانه [[آگاه]] فرما؛ به حدود و احکامش که مقرر داشته‌ای و واجباتش که [[واجب]] ساخته‌ای و شروط و هنگامش که معین کرده‌ای.

ما را [[یاری]] ده که روزهایش را [[روزه]] بداریم و شب‌هایش را به [[نماز]] و [[تضرع]] و [[خشوع]] و [[مذلت]] در پیشگاه تو به [[سحر]] رسانیم، تا مباد که روزهایش به [[غفلت]] ما [[شهادت]] دعند و شب‌هایش به [[سهل‌انگاری]] ما»<ref>صحیفه سجادیه، امام زین‌العابدین، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش چهل و چهارم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۹۹.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]