ازدواج در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در جاهلیّت، [[پدران]] و [[مادران]]، مهر را حقّ‌الزحمه و شیربهای خود می‌دانستند؛ بدین جهت، در [[نکاح]] شغار که رسم جاهلیّت بود، معاوضه دختر یا [[خواهر]]، مهریّه شمرده می‌شد بدون آن‌که، به زن بهره‌ای برسد. اسلام، این رسم را [[منسوخ]] کرد: {{متن قرآن|وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْسًا فَكُلُوهُ هَنِيئًا مَرِيئًا}}<ref>«و کابین زنان را با خشنودی به آنان بپردازید و اگر با خوشدلی چیزی از آن را به شما بخشیدند نوش و گوارا بخورید» سوره نساء، آیه ۴.</ref> [[قرآن کریم]] در این جمله کوتاه، به سه نکته اساسی اشاره کرده است:

# از مهر، با نام "صدُقه" که از مادّه [[صدق]] است، یاد‌ کرده که [[راستین]] بودن پیوند [[زناشویی]] و علاقه مرد را نشان می‌دهد.<ref>مسالک‌الافهام، ج‌۳، ص‌۱۸۴.</ref>

# با کلمه {{متن قرآن|نِحْلَةً}} تصریح می‌کند که مهریّه پیشکش است نه آن‌که زن مانند [[اجیر]] به [[خانه]] شوهر برود تا کارهای خانه را انجام دهد.