←انفاقِ اهل بیت{{عم}} در راه خدا
| خط ۶۷: | خط ۶۷: | ||
#'''محرومیت از شفاعت:''' ترک کنندگان انفاق هنگام گرفتار شدن به آتش جهنم، دوست و یاوری نخواهند داشت تا شفیع آنان باشد<ref>المیزان، ج ۱۹، ص ۴۰۱.</ref>: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|وَلا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ }}﴾}}<ref> و کسی را بر خوراک دادن به یتیمان برنمیانگیخت او را امروز در اینجا دوستی نیست؛ سوره حاقه، آیه: ۳۴- ۳۵.</ref> و شفاعت شفاعتگران دیگر نیز به حالشان سودی ندارد:{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ}}﴾}}<ref> و به بینوایان خوراک نمیدادیم،و با پریشانگویان، پریشانگویی میکردیم. و روز جزا را دروغ میشمردیم.تا آنکه مرگ به سراغ ما آمد پس دیگر میانجیگری میانجیها برای آنها سودی ندارد؛ سوره مدثر، آیه: ۴۴- ۴۸.</ref> | #'''محرومیت از شفاعت:''' ترک کنندگان انفاق هنگام گرفتار شدن به آتش جهنم، دوست و یاوری نخواهند داشت تا شفیع آنان باشد<ref>المیزان، ج ۱۹، ص ۴۰۱.</ref>: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|وَلا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ }}﴾}}<ref> و کسی را بر خوراک دادن به یتیمان برنمیانگیخت او را امروز در اینجا دوستی نیست؛ سوره حاقه، آیه: ۳۴- ۳۵.</ref> و شفاعت شفاعتگران دیگر نیز به حالشان سودی ندارد:{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ}}﴾}}<ref> و به بینوایان خوراک نمیدادیم،و با پریشانگویان، پریشانگویی میکردیم. و روز جزا را دروغ میشمردیم.تا آنکه مرگ به سراغ ما آمد پس دیگر میانجیگری میانجیها برای آنها سودی ندارد؛ سوره مدثر، آیه: ۴۴- ۴۸.</ref> | ||
==انفاقِ [[اهل بیت]]{{عم}} در راه خدا== | ==انفاقِ [[اهل بیت]]{{عم}} در راه خدا== | ||
*[[ | *[[اهل بیت]]{{عم}} از بارزترین مصادیق انفاقگران قرآنی و در این زمینه الگو و نمونه بودند. آنان حتی در هنگام احتیاج، از کمک کردن به تهیدستان دریغ نمیکردند، بهگونهای که آیات متعددی در مورد انفاق آنان نازل شده است؛ از جمله بخش مهمی از آیات سوره انسان: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|إِنَّ الأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا }}﴾}}<ref> نیکان از پیالهای مینوشند که آمیخته به بوی خوش است از چشمهای که بندگان خداوند از آن میآشامند آن را به خواست خود روان میسازند.به پیمان خود وفا میکنند و از روزی میهراسند که شرّ آن همهگیر است.و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر میدهند؛ سوره انسان، آیه: ۵- ۸.</ref> بر طبق نظر مفسران [[شیعه]]<ref>التبیان، ج ۱۰، ص ۲۱۱؛ المیزان، ج ۲۰، ص ۱۳۲.</ref> و بسیاری از [[اهل سنت]]<ref>الکشاف، ج۴، ص۶۷۰؛ الدرالمنثور، ج۸ ، ص۳۷۱.</ref> درباره آنان نازل شده است. شأن نزول این آیات چنین بود که [[امام حسن]]{{ع}} و [[امام حسین]]{{ع}} بیمار شدند و [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} و [[فاطمه زهرا|فاطمه]]{{س}} نذر کردند که اگر فرزندانشان بهبود یابند، آنان سه روز روزه بگیرند. پس از بهبودی فرزندان، آنان به نذر خود وفا کردند؛ ولی هنگام افطار در روز نخست، مسکینی و در روز دوم یتیمی و در سومین روز اسیری به در خانه آنان آمد و آنان با وجود نیاز، غذای خود را به آنان دادند و آیات فوق نازل گردید. در آیه ۵۵ سوره مائده نیز قرآن ولیّ و سرپرست مؤمنان را خدا و رسول او و کسی دانسته است که در حال رکوع به نیازمندان انفاق میکند: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}﴾}}<ref> سرور شما تنها خداوند است و پیامبر او و (نیز) آنانند که ایمان آوردهاند، همان کسان که نماز برپا میدارند و در حال رکوع زکات میدهند؛ سوره مائده، آیه: ۵۵.</ref> این آیه نیز طبق نظر مفسران [[شیعه]] و [[اهل سنت]] درباره [[امام علی|علی]]{{ع}} نازل شد که هنگام رکوع انگشتر خود را به سائل بخشید<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۶ ، ص ۳۸۹؛ الکشاف، ج ۱، ص ۶۴۹ ؛ مجمعالبیان، ج ۳، ص ۳۲۴.</ref>. در آیهای دیگر [[قرآن]] آنان را که اموال خود را در شب و روز، آشکارا و در نهان انفاق میکنند ستوده است:{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَعَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ}}﴾}}<ref> آنان که داراییهای خود را در شب و روز پنهان و آشکار میبخشند پاداششان نزد خداوند است و نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین میگردند؛ سوره بقره، آیه: ۲۷۴.</ref> از [[امام باقر]]{{ع}} و [[امام صادق]]{{ع}} در شأن نزول آیه نقل شده که [[امام علی|علی]]{{ع}} ۴ درهم داشت. یک درهم را در شب و دیگری را در روز و سومی را در نهان و چهارمی را آشکارا انفاق کرد و آیه مذکور نازل شد. روایت مذکور از [[ابن عباس]] نیز نقل شده است<ref>مجمع البیان، ج ۲، ص ۶۶۷ ؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۲۲۵.</ref>؛ همچنین روایت شده که جمعی از مردم مدینه یا برخی ثروتمندان خدمت [[پیامبر]] میآمدند و با آن حضرت نجوا میکردند که این کار آثار ناخوشایندی داشت، در نتیجه، آیه نازل شد که هرکس قصد نجوا کردن با [[پیامبر]] دارد باید پیش از آن صدقهای بدهد<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۷۹؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۹، ص ۲۷۱.</ref>{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِن لَّمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}﴾}}<ref> ای مؤمنان! چون میخواهید با پیامبر رازگویی کنید پیش از رازگوییتان صدقهای بپردازید، این برای شما بهتر و پاکیزهتر است ولی اگر (چیزی) نیابید بیگمان خداوند آمرزندهای بخشاینده است ؛ سوره مجادله، آیه: ۱۲.</ref> پس از نزول آیه فوق همگان از نجوا و ملاقات با [[پیامبر]] امتناع کردند و تنها امیر مؤمنان، [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} بدان عمل کرد<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۷۹؛ کشف الاسرار، ج ۱۰، ص ۲۱.</ref>. پس از مدتی حکم آیه نسخ شد: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| أَأَشْفَقْتُمْ أَن تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَتَابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ }}﴾}}<ref> آیا ترسیدید که پیش از رازگوییتان صدقههایی بپردازید؟ حال که چنین نکردید و خداوند از شما در گذشت پس نماز را برپا دارید و زکات بپردازید و از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کنید و خداوند از آنچه انجام میدهید آگاه است؛ سوره مجادله، آیه:۱۳.</ref> در روایتی [[امام علی|علی]]{{ع}} فرمود: در [[قرآن کریم]] آیهای وجود دارد که تنها من به آن عمل کردهام و آن آیه نجواست؛ من پس از نزول آن، دیناری را به ۱۰ درهم فروختم و هرگاه قصد ملاقات [[پیامبر]] داشتم درهمی از آن را به فقیران میدادم<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۷۹؛ تفسیر قرطبی، ج ۱۷، ص ۱۹۶.</ref> | ||
==انفاق یکی از اسباب [[رستگاری]]== | ==انفاق یکی از اسباب [[رستگاری]]== | ||