مصرف: تفاوت میان نسخهها
←منابع
جز (جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دینپرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه') |
(←منابع) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
* '''[[انفاق]]:''' [[انفاق]] در معنای هزینه کردن از [[مال]] برای دیگران و پرهیز از نگهداری [[مال]] نزد شخص است. با توجه به احادیثی که بهصراحت بیان میدارد "[[خدا]] فقرا را شریک در [[اموال]] ثروتمندان قرار داده و روزی فقرا را در [[اموال]] ثروتمندان مقرر کرده است"، موضوع [[انفاق]] نه تنها به عنوان یک [[فضیلت]] و خیر [[اخلاقی]] که به عنوان یک [[وظیفه]] و دِین شرعی اهمیت مییابد<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۱۶.</ref>. | * '''[[انفاق]]:''' [[انفاق]] در معنای هزینه کردن از [[مال]] برای دیگران و پرهیز از نگهداری [[مال]] نزد شخص است. با توجه به احادیثی که بهصراحت بیان میدارد "[[خدا]] فقرا را شریک در [[اموال]] ثروتمندان قرار داده و روزی فقرا را در [[اموال]] ثروتمندان مقرر کرده است"، موضوع [[انفاق]] نه تنها به عنوان یک [[فضیلت]] و خیر [[اخلاقی]] که به عنوان یک [[وظیفه]] و دِین شرعی اهمیت مییابد<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۱۶.</ref>. | ||
* در یک جمعبندی کلی، آنچه [[مکتب]] [[علوی]] از [[نظام]] معیشتی در سطح [[خرد]] با عنوان [[اخلاق]] معیشتی مطرح میکند، حدنگهداری و استفاده از [[اموال]] و مصرف در حد میانه و کفاف است. در اینصورت، اقتصاد مایه [[سعادت]] فرد و [[جامعه]] و حفظ قوام زندگی میشود و در غیر اینصورت، افراد، [[اموال]] را از [[جایگاه]] اصلی خود خارج میکنند که در نهایت به ایجاد اختلال در اقتصاد خواهد انجامید. آنگاه پدیده [[فقر]] و تکاثر (زیادهخوای) در [[جامعه]] شکل میگیرد و توازن [[جامعه]] فرو میپاشد. در نتیجه [[اموال]] بهخودی خود نقشی در [[سعادت]] و [[شقاوت]] فرد و [[جامعه]] ندارد، بلکه اگر افراد متوجه و عامل به اقتصاد اسلامی باشند، [[سعادت]] [[اجتماعی]] تضمین میشود و در غیر اینصورت، [[عدالت]] از [[جوامع]] رخت برمیبندد و [[جوامع]] فرو خواهند پاشید<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۱۶.</ref>. | * در یک جمعبندی کلی، آنچه [[مکتب]] [[علوی]] از [[نظام]] معیشتی در سطح [[خرد]] با عنوان [[اخلاق]] معیشتی مطرح میکند، حدنگهداری و استفاده از [[اموال]] و مصرف در حد میانه و کفاف است. در اینصورت، اقتصاد مایه [[سعادت]] فرد و [[جامعه]] و حفظ قوام زندگی میشود و در غیر اینصورت، افراد، [[اموال]] را از [[جایگاه]] اصلی خود خارج میکنند که در نهایت به ایجاد اختلال در اقتصاد خواهد انجامید. آنگاه پدیده [[فقر]] و تکاثر (زیادهخوای) در [[جامعه]] شکل میگیرد و توازن [[جامعه]] فرو میپاشد. در نتیجه [[اموال]] بهخودی خود نقشی در [[سعادت]] و [[شقاوت]] فرد و [[جامعه]] ندارد، بلکه اگر افراد متوجه و عامل به اقتصاد اسلامی باشند، [[سعادت]] [[اجتماعی]] تضمین میشود و در غیر اینصورت، [[عدالت]] از [[جوامع]] رخت برمیبندد و [[جوامع]] فرو خواهند پاشید<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۱۶.</ref>. | ||
==فرهنگ مصرف== | |||
[[مصرفگرایی]] یعنی استفاده از کالاها به منظور رفع نیازها و [[امیال]]. این عمل نه تنها شامل خرید کالاهای مادی، بلکه در برگیرندۀ خدمات هم خواهد بود. در [[جوامع]] نوین مصرفگرایی به یک فعالیت [[اجتماعی]] اصلی تبدیل شده است. برای مصرفگرایی مقدار زیادی وقت، انرژی، [[پول]]، [[خلاقیت]] و [[نوآوری]] فناورانه [[مصرف]] میشود. مطالعه مصرفگرایی در جوامع جدید از اهمیت ویژهای برخوردار است؛ زیرا مصرفگرایی نه تنها مسئله مصرفگرایان است، بلکه تولیدکنندگان و توزیعکنندگان کالاها و خدمات نیاز به [[درک]] خصوصیات و ویژگیهای آن دارند. به همین لحاظ است که در [[علوم اجتماعی]]، جامعهشناسها، اقتصاددانان و روانشناسهای معاصر به تحلیلهای همه جانبه آن میپردازند و هر اندیشمندی از یک زاویۀ خاص به آن توجه دارد. | |||
مصرفگرایی نوین به شکل بیرویه یک آسیب اجتماعی است که مستلزم [[شناخت علمی]] و سپس درمان اساسی، یا به عبارت دیگر [[برنامهریزی]] است. مصرفگرایی بیرویه، پدیدهای بینالمللی است و چارۀ آن باید در دو بعد [[خرد]] و کلان صورت گیرد. باید مصرفگرایی در هر [[جامعه]] را در یک زمینۀ وسیعتر اجتماعی در نظر گرفت؛ زیرا امروزه [[تولید]] و [[توزیع]] از مرزهای یک [[کشور]] گذر کرده و دورافتادهترین نقاط یک جامعه به مرکزیترین مراکز تولید و [[سیستم]] توزیع جهانی متصل است. | |||
فرهنگ مصرف میتواند در ارتقای [[رفاه عمومی]] مؤثر باشد. [[انتخاب]] الگوی مصرف از مشکلترین مسائل [[فرهنگی]] جامعه است، حتی اگر جامعه به یک الگوی سالم در مصرف برسد، با [[تحولات اجتماعی]] نیاز به الگوی جدید دارد. نیاز پیوستۀ جامعه به الگوهای جدید مصرف با جابهجایی سریع [[الگوها]] همواره مشکلآفرین بوده است؛ تنها با پشتوانۀ فرهنگی میتوان به تحولات این نیاز ضروری پاسخ داد. الگوهای مصرف باید بر اساس معیارهای مشخص تحولپذیر و در حال تبدیل باشد، که ریشه در [[فرهنگ جامعه]] داشته باشد<ref>فقه سیاسی، ج۴، ص۱۵۶-۱۵۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۲۸۷.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681048.jpg|22px]] [[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']] | # [[پرونده:13681048.jpg|22px]] [[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']] | ||
# [[پرونده:1100701.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||