بازار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

واژه بازار که ریشه [[ایرانی]] باستانی دارد، به معنای جایگاه [[داد و ستد]] است.<ref>اساس اشتقاق فارسی، ج ۱، ص۲۱۹، ۳۰۲، ۵۵۸.</ref> این واژه با گونه‌های مختلف در گویش‌های محلی [[ایران]] و زبان‌های پیرامونی حضور داشته <ref>منظومه درخت آرسوریک، ص۷۶ ـ ۷۷، ۱۰۴؛ اساس اشتقاق فارسی، ج ۱، ص۲۱۹.</ref> و از یک سو به [[عربی]]، [[ترکی]] [[عثمانی]] و [[انگلیسی]] و از سوی دیگر به سرزمین‌های [[هند]] راه یافته است.<ref>۰. Britannica: Bazzar.</ref> «سُوق» معادلعربی آن، اسم مصدر از «سَوْق» به معنای راندن و حرکت دادن به پیش است <ref>التحقیق، ج ۶، ص۲۷۱، «سوق».</ref> و در وجه این نامگذاری گفته شده که کالاها برای [[خرید و فروش]] به بازار «سَوْق» داده می‌شوند.<ref> لسان العرب، ج ۶، ص۴۳۵؛ التحقیق، ج ۶، ص۲۷۳، «سوق».</ref> برخی نیز احتمال داده‌اند این کلمه از آرامی وارد عربی شده باشد <ref>واژه‌های دخیل، ص۲۷۴؛.Encyclopedia of Islam:Sük</ref>.