اسواران: تفاوت میان نسخه‌ها

اسواران سپاهی از نژاد غیر [[ایرانی]] بوده است که [[یزدگرد]] از سندیان فراهم آورده بود. سپس انبوهی ایرانی به آنان پیوستند؛ آن چنان که دیگر مسئله نژاد آنها مطرح نبود<ref>فتوح البلدان - بخش مربوط به ایران - ترجمه آذرتاش آذرنوش، ص۱۲۷.</ref>. سیاه اسواری [[فرمانده]] طلایه [[سپاه]] یزدگرد بود<ref>به هنگام مقابله [[اصلاحات]] و اضافات چاپ سوم این کتاب، وقتی به بحث «اسواران» رسیدم، فرزند [[فاضل]] و عزیزم محمد رجبی (دوانی) که مطالعات گسترده‌ای در تاریخ نظامی [[ایران]] و [[جهان]] دارد، متذکر شد که نقل آقای دکتر آذرنوش مبنی بر این که: «اسواران سپاهی از نژاد غیرایرانی بوده است که یزگرد از سندیان فراهم آورده بود. سپس انبوهی ایرانی به آنان پیوستند.»..، دقیق نیست و «اسواران» عنوان سواره [[نظام]] [[ارتش]] ساسانی از دیرباز (و نه در آخرین نفس‌های این سلسله در [[زمان]] [[یزدگرد سوم]]) بوده است و اینجانب را به کتابی که به صورت تخصصی درباره [[تشکیلات نظامی]] عصر [[ساسانیان]] با عنوان «ارتش ایران ساسانی» نگاشته شده است، ارجاع داد.

مهم‌ترین گروه در میان اینان، اسواران [[زره]] پوش بودند که معمولاً [[سرنوشت]] [[جنگ‌ها]] را رقم می‌زدند. به نظر می‌رسد تقسیم اسواران به سواران زبده سنگین [[اسلحه]] و انبوه سواران بدون [[زره]]، در آغاز و در [[روزگار]] اشکانی و در میان رودان ([[بین النهرین]]) و باختر [[ایران]] پدید آمده بوده است. این کار به سبب [[دلایل]] اقلیمی و نیز [[فرهنگی]] و [[اجتماعی]] روی داد. در طول نخستین سده‌های [[حکومت]] ساسانی جایگاه سواران مستقل به تدریج و یا [[استخدام]] اسوارانی که اشراف بلند مرتبه نزد خود نگاه می‌داشتند، تنزل یافت. تنها در سده ششم میلادی بود که اسواران صاحب [[ملک]] موروثی، دگربار [[حیات]] یافتند». ([[ارتش]] ایران ساسانی، صفحات ۲۰ تا ۲۳). بنا بر تحلیل محمد رجبی (دوانی) این [[اشتباه]] که «اسواران سپاهی فراهم شده از [[اهل]] سند و غیرایرانی توسط [[یزدگرد سوم]] بوده که سپس انبوهی [[ایرانی]] نیز به آنان پیوستند»، از آنجا ناشی شده است که یزدگرد سوم پس از شکست‌هایی که از [[اعراب]] [[مسلمان]] خورد، در پی جمع‌آوری هر چه بیشتر نیرو برای مقابله با اعراب بود؛ لذا به ناچار رو به نژادهای غیرایرانی هم آورده بود، و آنانی را که در عرصه [[جنگ]] سواره [[نظام]] تبحر داشتند، به «اسواران» ارتش ساسانی ملحق نمود که [[فرماندهان]] آن ایرانی بوده‌اند. [[شاهد]] مثال هم «سیاه اسواری» و «[[شیرویه]] اسواری» هستند که نام آنها نشان دهنده ایرانی بودن ایشان است.</ref>. هنگامی که [[یزدگرد]] به [[اصفهان]] رفت، او را فراخواند و با سیصد مرد [[جنگی]] که هفتاد نفرشان از بزرگ‌زادگان ایرانی بودند، به سوی [[اصطخر]] روانه کرد و به او دستور داد از میان جنگجویان هر [[شهر]] هر کس را که [[صلاح]] می‌بیند، برگزیند. سپس خود به دنبال «سیاه» روانه اصطخر شد و از آنجا سیاه را به سمت [[شوش]] که در [[محاصره]] [[ابوموسی اشعری]] بود، روانه کرد و هرمزان را نیز به شوشتر فرستاد. سیاه در کلبانیه مستقر شده بود. همان [[زمان]] خبر فرار یزدگرد به اهل شوش رسید. وقتی [[مردم]] شوش متوجه فرار شاه شدند از [[مسلمانان]] [[امان]] خواستند و [[ابوموسی]] با آنان [[صلح]] کرد. سیاه هم چنان در «کلبانیه» بود تا [[ابوموسی]] به شوشتر رسید. آن‌گاه از کلبانیه خارج شد و میان رامهرمز و شوشتر فرود آمد تا [[عمار یاسر]] به آنجا رسید.