بنی‌طی: تفاوت میان نسخه‌ها

طَی قبیله‌ای یمنی‌الاصل و از [[قبایل]] بزرگ [[عرب]] [[قحطانی]] است که نسب از [[طَی بن اُدَد بن یَشْجُب بن عریب بن زَید بن کَهْلان بن سَبَأ]] می‌‌برد<ref> یعقوبی، تاریخ، ج۱، ص۲۴۷؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ج۲، ص۳۹۹؛ هشام بن محمد کلبی، جمهرة النسب، ج۱، ص۱۷۹.</ref>. نام اصلی طی، «جلهمه» بوده و «طی» [[لقب]] او محسوب می‌‌شده است<ref>زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۴.</ref>. این قبیله مشتمل بر صدها تیره و طایفۀ کوچک و بزرگ است<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۸۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۵-۹۶.</ref>

جایگاه نخست طی، را [[سرزمین]] «جوف» گفته‌اند که در آن به طور مشترک با قبایل مراد و [[قبیله همدان]] [[زندگی]] می‌‌کردند تا اینکه در پی [[مشکلات]] به وجود آمده حاصل از حوادث [[یمن]] ـ خصوصاً [[تخریب]] سد مأرب ـ، به مناطق شمال کوچ کردند. آنان در پی [[مهاجرت]] ازدیان مهاجرت خود را آغاز کرده<ref> ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۱، ص۱۶۸.</ref>، در مجاورت [[قبیله بنی اسد]] در [[سرزمین]] نجد فرود آمدند<ref> عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۸۹ (ذیل کلمه طی).</ref>. مدتی بعد، در حوالی [[مدینه]] که برای [[بنی اسد]] بود، [[سیطره]] یافتند<ref>از این رو طرمّاح بن عدی بن حاتم طایی در عذیب‌الهجانات به امام حسین {{ع}} پیشنهاد داد که در کوه أجأ [و سلمی] پناه بگیرد تا از هجوم دشمنان در امان باشد. ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۵۰. نیز ر. ک. طبری، تاریخ، ج۵، ص۴۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۷۳.</ref>. پس از آن بر بلاد بنی اسد در ماوراء [[کرخ]] از سرزمین «غفر» [[دست]] یافتند و سپس جایگزین [[بنی‌تمیم]] در سرزمین نجد در حد فاصل بین [[بصره]] و [[کوفه]] و یمامه شدند و بعد مساکنی از «غَطَفان» در [[نجد]] را در [[اختیار]] گرفتند<ref> عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۸۹.</ref>. بدین ترتیب آنان به ‌تدریج بر نواحی کوهستانی و دشتی نجد در [[عربستان]]، [[عراق]] و [[شام]] دست یافتند و در آن پراکنده شدند. همچنین گروهی از آنان مدتی در جنوب [[فلسطین]] ساکن شدند اما مدتی بعد، ناچار به [[جلاء]] [[وطن]] شدند و به [[مصر]] رفتند و در کنار بنی قره از [[بنی جذام]] در «مدیریة البحریه» مأوا گزیدند<ref> عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۹۰.</ref>.

[[مردم]] طَی در [[عهد]] [[جاهلی]] [[رفتاری]] [[بدوی]] و نیمه بدوی داشتند. آنان [[روابط]] تیره‌ای با بعضی از [[قبایل معدی]] داشتند چندان که قبیله غنی قبیله طَی را [[شکست]] داد و بسیاری از آنها را کشت و [[غنایم]] زیادی به دست آورد<ref> ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۵، ص۳۵۲.</ref>. حمله‌ای هم از سوی قبیله [[عبس]] بر [[ضد]] طیّ صورت گرفت که منجر به شکست [[قوم]] «عبس» گردید<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۸، ص۳۹۱. عمر رضا کحاله در کتابش به حمله عبس و غنی به طی اشاره کرده که شاید حمله ای دیگر از سوی این دو قبیله، علیه قوم طی باشد که به صورت مشترک صورت گرفته است. عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۹۰.</ref>.

[[قبیله]] طَی با [[غطفان]] هم‌پیمان بود. آنان همچنین به جهت همجواری سرزمینی با [[بنی اسد]]، با آنها نیز هم‌پیمان بودند. با این حال این هم‌پیمانی‌ها مانع از درگیری و نبردهای گاه و بیگاه آنان نمی‌شد به طوری که نبردهایی بین آنها به وقوع پیوست که از جمله آن می‌‌توان به [[جنگ]] دو [[قوم]] طی و بنی اسد در الخص نزدیک [[قادسیه]] [[کوفه]] که سرانجام به [[صلح]] ختم شد<ref> عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۹۰.</ref>. قبیله طی همچنین منازعاتی طولانی با برخی [[قبایل]] مانند [[نخع]] داشتند<ref> یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۸۸-۸۹.</ref>.