مغیرة بن شعبه: تفاوت میان نسخه‌ها

مُغَیرَة بن شُعبَة ثقفی، مکنا به «ابوعبدالله» از [[قبیله بنی معتب]]، با آنکه از [[صحابه پیامبر]] بود، اما از [[تقوا]] بهره‌ای نداشت و از [[دشمنان سرسخت امام علی]] {{ع}} به‌شمار می‌رفت. او مردی [[دنیاطلب]] و [[حیله‌گر]] بود. مغیره در سال ۲۰ [[قبل از هجرت]] متولد شد. او در [[سال پنجم هجری]] به [[اسلام]] گروید و در برخی [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت. در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] [[والی بصره]] و سپس [[کوفه]] شد، اما [[خلیفه سوم]] او را برکنار کرد. مغیره در دوران [[خلافت ظاهری]] [[امام علی]] {{ع}} به ظاهر گوشه [[عزلت]] گزید، اما در خفا با [[مخالفان]] و [[دشمنان امام]] {{ع}} [[همکاری]] می‌کرد و چون مردی [[سیاس]] و [[نیرنگ‌باز]] بود. حیله‌های وی به کار [[دشمنان امام]] می‌آمد. او در دوران [[حکومت معاویه]] به [[ولایت کوفه]] [[منصوب]] شد و تا پایان عمر خویش بر این سمت باقی بود. در زمان او به‌دستور [[معاویه]] در [[منابر]] از امام علی {{ع}} [[بدگویی]] می‌کردند و همواره از خلیفه سوم به [[نیکی]] یاد می‌شد و برای او [[طلب]] غفران می‌کردند. امام علی {{ع}} هنگامی‌که گفت‌وگوی [[عمار یاسر]] با او را شنید، خطاب به [[عمار]] فرمود: ای عمار! او را واگذار، چه، او چیزی از [[دین]] برنگرفته جز آنچه را به [[دنیا]] نزدیک کردن تواند و به عمد خود را به [[شبهه‌ها]] درافکنده تا آن را عذرخواه خطاهای خود گرداند<ref>{{متن حدیث|دَعْهُ يَا عَمَّارُ، فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا، وَ عَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِهِ، لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۴۰۵</ref>. مغیرة بن شعبه در [[سال ۵۰ هجری]] درگذشت<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 736 -737.</ref>.