ایثار: تفاوت میان نسخه‌ها

*در کربلا، فداکردن جان در راه دین، فدا کردن خود در راه [[امام حسین]]{{ع}}، به خاطر حسین، تشنه جان دادن و ...دیده می‌شود. [[امام حسین]] جان خود را فدای [[دین]] می‌کند، اصحاب او، تا زنده‌اند، نمی‌گذارند کسی از [[بنی هاشم]] به میدان رود، تا بنی هاشم زنده‌اند، آسیبی به [[امام حسین|حسین]]{{ع}} نمی‌رسد. شب عاشورا که [[امام]]، [[بیعت]] را از آنان بر می‌دارد که جان خویش را نجات دهند، یکایک برخاسته، اعلام فداکاری می‌کنند و می‌گویند: زندگی پس از تو رانمی‌خواهیم و خود را فدای تو می‌کنیم<ref> موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۱۰۰</ref>. وقتی [[مسلم بن عوسجه]] بر زمین می‌افتد، درآخرین لحظات به [[حبیب بن مظاهر]] وصیت می‌کند که تا زنده‌ای مبادا دست از یاری [[امام حسین|حسین]] برداری، جانت را فدای او کن<ref>بحار الانوار،ج ۴۵،ص ۲۰</ref> برخی از یاران [[امام حسین]]، هنگام نماز ظهر، جان خویش را سپر تیرهای دشمن می‌کنند و [[امام]] نماز می‌خواند. [[عباس]] بالب تشنه وارد فرات می‌شود و چون می‌خواهد آب بنوشد، یاد لب‌های تشنه [[امام حسین|حسین]] و اطفال افتاده، آب نمی‌نوشد و به خویش نهیب می‌زند که آیا آب بنوشی، در حالی که [[امام حسین|حسین]]{{ع}} تشنه و در آستانه مرگ است؟<ref>بحار الانوار،ج ۴۵،ص ۴۱</ref> [[حضرت زینب|زینب]]، برای نجات جان [[امام سجاد]]{{ع}}، خویش را به خیمه آتش گرفته می‌زند. وقتی همه در مجلس یزید، فرمان می‌دهند که [[امام سجاد]]{{ع}} را بکشند، زینب جان خویش را سپر بلا قرار می‌دهد و ده‌ها صحنه دیگر که هر کدام زیباتر از دیگری الفبای ایثار را به آزادگان می‌آموزد. این که کسی حاضر باشد جان خویش را فدای جان دیگری و فدای مکتب کند، نشانه ایمان والا به آخرت و بهشت و پاداش الهی است. [[امام حسین]] نیز در آغاز حرکت به کربلا، فرمود هر که آماده است جان خویش را در راه ما نثار و ایثار کند، با ما حرکت کند: {{عربی|اندازه=155%|من کان باذلا فینا مهجته ...فلیرحل معنا}} همین فرهنگ بود که نوجوانی چون [[حضرت قاسم]] را وامی‌داشت که روز [[عاشورا]] خطاب به [[امام حسین]]{{ع}} بگوید: {{عربی|اندازه=155%|روحی لروحک الفداء و نفسی لنفسک الوقاء}}<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین،ص ۴۶۷</ref> جانم فدای جانت. در زیارت عاشورا نیز به صفت ایثار یاران [[امام حسین|حسین]] تصریح شده است: {{عربی|اندازه=155%|الذین بذلوا مهجهم دون الحسین علیه السلام}}<ref>«آنان که از جان و خون خویش در راه حسین گذشتند» بحار الانوار، ج ۹۸،ص ۲۹۳ و ۲۹۶، مفاتیح الجنان، زیارت عاشورا</ref><ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]] صفحه ۷۰.</ref>.