تباله: تفاوت میان نسخه‌ها

«تباله» را موضعی در [[یمن]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> و دره‌ای مشهور گفته‌اند با [[قریه]] و آب و [[نخل]] بسیار، واقع در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی [[طائف]]. در وجه [[تسمیه]] تباله به این نام، برخی انتساب به تباله بنت مکنف]] از [[بنی‌عمالیق]] را دلیل ذکر کرده‌اند؛ این در حالی است که [[ابن کلبی]] علت این نامگذاری را به جهت منسوب بودن [[تباله بنت مدین بن ابراهیم]] دانسته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۰.</ref> این منطقه که [[جغرافی‌دانان]] قدیم آن را در شمار اقلیم ثانی برشمرده‌اند، به سرسبزی و خرمی مثل بوده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> سیلاب منطقه پس از عبور از سراة [[غامد]] و [[بلقرن]] از نواحی الباحه و بلجرشی، به سمت جنوب سرازیر شده، سپس پس از [[منحرف]] شدن به سمت [[شرق]]، به دره [[بیشه]] که تباله یکی از بخش‌های آن است، می‌‌ریزد. اهالی این منطقه از [[طایفه]] «[[شهران]]» هستند. این منطقه با [[مکه]] ۵۲ فرسخ یعنی ۸ [[روز]] راه فاصله دارد. این فاصله تا طائف ۶ روز و تا بیشه یک روز راه عنوان شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> [[اخبار]] [[تاریخی]] خبر از فتح تباله در [[سال دهم هجری]] دارند و آورده‌اند که مردمش بدون [[جنگ]] [[اسلام]] پذیرفتند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۵۹.</ref>