بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
| موضوع مرتبط = دعا | | موضوع مرتبط = دعا | ||
| عنوان مدخل = دعا | | عنوان مدخل = دعا | ||
| مداخل مرتبط = [[دعا در لغت]] - [[دعا در قرآن]] - [[دعا در حدیث]] - [[دعا در اخلاق اسلامی | | مداخل مرتبط = [[دعا در لغت]] - [[دعا در قرآن]] - [[دعا در حدیث]] - [[دعا در اخلاق اسلامی]] - [[دعا در معارف دعا و زیارات]] - [[دعا در معارف و سیره نبوی]] - [[دعا در معارف و سیره علوی]] - [[دعا در معارف و سیره حسینی]] - [[دعا در معارف و سیره سجادی]] - [[دعا در معارف و سیره امام جواد]] - [[دعا در حقوق اسلامی]] - [[دعا در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
== معنای لغوی == | == معنای لغوی == | ||
«[[دعا]]» در لغت به معنای | «[[دعا]]» در لغت به معنای «خواندن»<ref>فراهیدی، خلیل بن احمد، کتاب العین، ج۲، ص۲۲۲؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۱۴، ص۲۵۸.</ref>، «درخواست انجام دادن [[کار]]»<ref> عسکری. ابوهلال، الفروق اللغویه، ص۵۳۴.</ref> و «حاجت خواستن»<ref>دهخدا، علی اکبر، لغتنامه دهخدا، ج۷، ص۹۶۰۲.</ref> است. گفتهاند اصل آن «دعاو» بوده و به [[دلیل]] قرار گرفتن واو پس از الف، بر اساس [[قواعد]] اعلال تبدیل به همزه شده است<ref>حاشیة الصحاح، ج۶، ص۲۳۳۷؛ لسان العرب، ج۱۴، ص۲۵۸.</ref>. | ||
جوهری آن را از ماده «[[دعوت]]» به معنای «فراخواندن به [[غذا]]» دانسته است<ref>جوهری، اسماعیل، الصحاح، ج۶، ص۲۳۳۷.</ref>. راغب [[معتقد]] است «[[دعاء]]» مانند «نداء» (آواز دادن) است، با این تفاوت که ندا با الفاظی همچون «یا» و «أیا» و نظایر آنها ادا شده و مخاطبی به آن ضمیمه نمیشود، در حالی که «دعا» در جایی به کار میرود که نام مخاطب برده شود، هرچند ممکن است این دو واژه به جای یکدیگر نیز به کار روند<ref> اصفهانی، راغب، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۷۰.</ref>. ابوهلال [[عسکری]] ضمن تعریف دعا به «خواندن»، در تفاوت میان آن و ندا گفته است: «دعا میتواند با صدای بلند یا کوتاه باشد، اما ندا خواندن با آواز بلند است»<ref>الفروق اللغویه، ص۵۳۴.</ref>. او همچنین درباره تفاوت میان دعا و «مسئلت» (درخواست) بر این [[باور]] است که مسئلت هماره با نوعی [[خضوع]] همراه است و مخاطب آن دارای مقامی [[برتر]] است، اما دعا اگر متوجه [[خداوند]] باشد، با [[کرنش]] همراه است، و اگر مخاطب آن با [[دعا کننده]] برابر باشد، با کرنش همراه نیست<ref>الفروق اللغویه، ص۴۹۵.</ref>.<ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[دعا - نصیری (مقاله)| مقاله «دعا»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۳۱۸.</ref> | جوهری آن را از ماده «[[دعوت]]» به معنای «فراخواندن به [[غذا]]» دانسته است<ref>جوهری، اسماعیل، الصحاح، ج۶، ص۲۳۳۷.</ref>. راغب [[معتقد]] است «[[دعاء]]» مانند «نداء» (آواز دادن) است، با این تفاوت که ندا با الفاظی همچون «یا» و «أیا» و نظایر آنها ادا شده و مخاطبی به آن ضمیمه نمیشود، در حالی که «دعا» در جایی به کار میرود که نام مخاطب برده شود، هرچند ممکن است این دو واژه به جای یکدیگر نیز به کار روند<ref> اصفهانی، راغب، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۷۰.</ref>. ابوهلال [[عسکری]] ضمن تعریف دعا به «خواندن»، در تفاوت میان آن و ندا گفته است: «دعا میتواند با صدای بلند یا کوتاه باشد، اما ندا خواندن با آواز بلند است»<ref>الفروق اللغویه، ص۵۳۴.</ref>. او همچنین درباره تفاوت میان دعا و «مسئلت» (درخواست) بر این [[باور]] است که مسئلت هماره با نوعی [[خضوع]] همراه است و مخاطب آن دارای مقامی [[برتر]] است، اما دعا اگر متوجه [[خداوند]] باشد، با [[کرنش]] همراه است، و اگر مخاطب آن با [[دعا کننده]] برابر باشد، با کرنش همراه نیست<ref>الفروق اللغویه، ص۴۹۵.</ref>.<ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[دعا - نصیری (مقاله)| مقاله «دعا»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۳۱۸.</ref> | ||