ربیع بن خثیم تمیمی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام علی | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[ربیع بن خثیم تمیمی در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

در [[جنگ صفین]] گروهی چهار [[صد]] نفره، که ربیع بن خثیم هم در میان آنان بود، به [[خدمت]] [[حضرت]] آمدند<ref>احتمال دارد در شهر کوفه و قبل از حرکت به جانب صفین این اتفاق افتاده است.</ref> و عرض کردند: ای [[امیر مؤمنان]]، ما با این که به [[فضایل]] و [[مناقب]] بلند شما، معتقدیم و نیز می‌دانیم که نه ما و نه شما و نه [[مسلمانان]] بی‌نیاز از [[جهاد]] نمی‌باشیم، اما به این [[جنگ]] مشکوک هستیم لذا ما را به منطقه‌ای بفرستید که آنجا با [[کفار]] بجنگیم و از حدود و کیان [[ممالک اسلامی]] [[پاسداری]] کنیم و [[امنیت]] [[بلاد مسلمین]] را تأمین نماییم. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پیشنهاد و تقاضای آنان را پذیرفت و از [[اعتذار]] و بهانه‌گیری آنان هرگز ناراحت نشد و گروه چهارصد نفری آنان را به [[سرپرستی]] و [[فرماندهی]] ربیع بن خثیم به منطقه [[ری]] و مناطق مجاور آن فرستاد تا [[جهاد]] [[اسلامی]] را که در اطراف [[خراسان]] پیش می‌رفت، [[یاری]] رسانند. بدین‌سان اولین پرچمی که در میان [[کوفیان]] برافراشته شد، [[پرچم]] ربیع بن خثیم بود<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۳۵۴.</ref>. از برخی اسناد استفاده می‌شود که حضرت او و چهارصد نفر همراهش را به مرز [[قزوین]] فرستاد <ref>تنقیح المقال، ج۱، ص۴۲۵ و اخبار الطوال، ص۱۶۵.</ref>.

از این دو [[نقل]] به [[دست]] می‌آید که ورود [[ربیع]] به مرز [[ری]] با [[قزوین]] قبل از [[جنگ صفین]] بوده است. البته ترک [[جهاد]] آن هم با تردید در [[راه]] و روش [[امیرمؤمنان]] {{ع}} از دیدگاه ما [[شیعیان]] غیر قابل قبول و مورد مواخذه است؛ اما چرا [[حضرت علی]] {{ع}} این‌گونه سخن و [[اعتذار]] او را پذیرفت و او را به دیار دیگر اعزام کرد؟، ممکن است، [[حضرت علی]] {{ع}} او و همراهانش را از خود دور ساخت تا در بحبوحه [[جنگ]]، [[جمود]] [[فکری]] آنان سبب [[فساد]] و [[فتنه]] و [[شکست]] مضاعف در [[نبرد صفین]] نشود چنان‌چه در هنگام بالای نیزه بردن قرآنها از طرف [[معاویه]]، جمعی از [[سپاه]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} ([[قاریان]] [[قرآن]]) فریاد برآوردند که ما با [[قرآن]] نمی‌جنگیم، و [[نصایح]] مشفقانه [[امام]] {{ع}} و [[اعلان]] این که این [[عمل]] [[معاویه]] جز [[توطئه]] و [[فریب]] چیز دیگری نیست. در [[روحیه]] آن جمع موثر واقع نشد و [[پیروزی]] قطعی [[امام]] {{ع}} را به [[شکست]] کشاندند! ویا احتمال دارد حضور [[ربیع]] و همراهان وی را در مرزها بروند، والله العالم<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۱۰-۵۱۲.</ref>.

بدون تردید اصل [[زهد]] و [[ترک دنیا]] در صورتی که به ضرر دیگران نباشد، مذموم نیست به [[دلیل]] آن‌که [[امامان]] [[معصومین]] {{ع}} [[رفتار]] [[ربیع]] را زیر سؤال نبرده و او را ملامت نکرده‌اند، اگرچه از [[زهد]] او نیز [[تمجید]] ننموده‌اند، لذا [[علم]] آن را به [[رب]] الارباب و العالم بالاسرار وامی گذاریم، اما این که در رکاب [[علی]] {{ع}} برای [[جهاد]] با [[شامیان]] اظهار تردید کرد از دیدگاه ما مذموم است، اما در عین حال در هیچ روایتی از [[امامان معصوم]] {{ع}} و حتی از [[امام رضا]] {{ع}} که در [[خراسان]] سکنا داشتند کلمه‌ای در [[مذمت]] [[ربیع]] نیامده است اگر چه تمجیدی هم ار او نشده است، لذا [[علم]] آن را به اهلش وا می‌گذاریم نه از او [[تمجید]] می‌کنیم و نه [[مذمت]]<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۱۵-۵۱۷.</ref>.

قول [[قوی]] این است که [[وفات]] او در [[خراسان]] به سال ۶۲ یا ۷۰ [[هجری]] بوده ودر همان جا به [[خاک]] سپرده شده است و [[مقبره]] او حدود یک فرسخ از [[مشهد]] فاصله دارد، بر [[مدفن]] او گنبدی بنا شده است و [[اهل]] آن دیار و حتی برخی از زائرین [[مرقد مطهر]] [[امام رضا]] {{ع}} [[قبر]] او را که معروف به [[خواجه ربیع]] است [[زیارت]] می‌کنند<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۱۷.</ref>.