ناحیه مقدسه: تفاوت میان نسخه‌ها

*ناحیه در لغت، به معنای جانب و جمع آن، نواحی است. در [[غیبت صغرا]] از [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} به این واژه تعبیر شده است<ref>  طریحی، مجمع البحرین، ج ۱، ص ۴۱۰</ref>. گاهی نیز از آن حضرت و نایب خاص او با تعبیر ناحیه یاد شده است. این اصطلاح، همانند برخی لقب‌‏های [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏، کنایه از آن حضرت به کار رفته و در بیشتر موارد برای تقیه استفاده شده است. این کلمه، بیشتر در کلام کسانی که به آن حضرت توقیع نوشته و پاسخ دریافت کرده‌‏اند، ذکر شده است؛ اگرچه در برخی بیانات نورانی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} نیز این کلمه به کار رفته است<ref> شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۲۰، ح ۴۹؛ محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۹۳، ص ۱۸۴، ج ۱۰۰، ص ۱۸۲</ref>. [[علامه اربلی]] آن را رمزی بین شیعیان و آن حضرت و اطرافیان نزدیک او دانسته، می‏‌نویسد: "و آن حضرت، ملقب است به‏ حجّت و قائم و مهدی و خلف صالح و صاحب الزمان و صاحب. و [[شیعه]] از آن حضرت در دوران [[غیبت صغرا]] به ناحیه مقدسه تعبیر می‏‌کرده و این، رمزی بود که شیعیان آن حضرت را با آن می‌‏شناختند<ref> {{عربی|اندازه=120%|" وَ يُلَقَّبُ‏ بِالْحُجَّةِ وَ الْقَائِمِ‏ وَ الْمَهْدِيِ‏ وَ الْخَلَفِ‏ الصَّالِحِ‏ وَ صَاحِبِ‏ الزَّمَانِ‏ وَ الصَّاحِبِ وَ كَانَتِ الشِّيعَةُ فِي غَيْبَتِهِ الْأُولَى تُعَبِّرُ عَنْهُ وَ عَنْ غَيْبَتِهِ بِالنَّاحِيَةِ الْمُقَدَّسَةِ وَ كَانَ ذَلِكَ رَمْزاً بَيْنَ الشِّيعَةِ يُعْرَفُونَ بِه‏‏‏"}}، علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج ۲، ص ۵۱۹</ref> <ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]،[[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص: ۴۳۸ - ۴۴۰.</ref>.