اضطرار: تفاوت میان نسخه‌ها

'''اضطرار''' در مقابل [[اختیار]]، به‌معنای ناچار شدن به انجام عملی به [[دلیل]] [[ضرورت]] و یا [[اجبار]] است. اضطرار ناشی از شرایط [[سختی]] است که برای [[انسان]] پیش می‌آید و ارتباطی با [[تهدید]] از طرف دیگران ندارد. اضطرار در [[احکام فقهی]] می‌تواند رافع [[احکام شرعی]] باشد.

اضطرار در لغت به‌معنای وادار شدن به عملی به [[دلیل]] [[ضرورت]]<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۷، ص۷.</ref> و یا [[اجبار]] به کاری است و در مقابل آن [[اختیار]] قرار دارد<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۳۶۰.</ref>. در توضیحی دیگر باید توجه داشت در اضطرار [[انسان]] از طرف شخص دیگری مورد [[تهدید]] قرار نمی‌گیرد، بلکه این خود اوست که [[انتخاب]] می‌کند، ولی این انتخاب معلول شرایط [[سختی]] است که پیش آمده است؛ مانند کسی که در بیابانی درمانده و گرسنه است و جز مردار غذایی که سدّ جوع کند ندارد. در چنین مواردی [[تکلیف]] [[حرمت]] خوردن مردار ساقط می‌شود<ref>[[مرتضی مطهری]]، مجموعه آثار، ج۲، ص۲۹۷.</ref><ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۱۱۱.</ref>