سیئه: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سیئه''' به‌معنای [[قبیح]]، خطیئه، بدی، کار بد، [[شرّ]]، ناخوشی است در مقابل [[حسنه]]. هر کار ناپسند و [[گناه]] را [[سیّئه]] می‌گویند. در [[قرآن]]، هم به معنای کار زشت و گناه به کار رفته که موجب [[کیفر]] است، هم حادثه‌های ناخوشایند و نامطلوب. [[سیئات]] در [[فرهنگ]] [[قرآنی]] به همه ناهنجاری‌های [[اجتماعی]] اطلاق می‌گردد که [[مردم]] به آنها [[احساس]] ناخوشایند و بدی دارند.

سیئه از ریشه «[[سوء]]» عبارت است از [[قبیح]]، خطیئه<ref>ابن‌منظور، لسان العرب، ج۱، ص۹۷.</ref>، بدی، کار بد، [[شرّ]]، ناخوشی، ناشایست<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۶۵.</ref>، در مقابل "[[حسنه]]". هر کار ناپسند و [[گناه]] را [[سیّئه]] می‌گویند، در مقابل [[حسنه]] که به کارهای خیر و خوب گفته می‌شود. جمع آن «سیّئات» است. در [[قرآن]]، هم به معنای کار زشت و گناه به کار رفته که موجب [[کیفر]] است، هم حادثه‌های ناخوشایند و نامطلوب. قرآن، کیفر سیئه را یک برابر، امّا [[پاداش]] حسنه را ده برابر دانسته است و می‌فرماید: [[حسنات]] و [[کارهای نیک]]، [[سیئات]] و بدی‌ها را از بین می‌برد {{متن قرآن|إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ}}<ref>«بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>. انسان با [[تقوا]] می‌کوشد که از او سیئه‌هایی سر نزند و اگر [[مرتکب گناه]] شد، فوری از آن [[توبه]] کند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]؛ [[سید حسین شرف‌الدین|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۷۷.</ref>.