ملیگرایی: تفاوت میان نسخهها
←منابع
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۹۷: | خط ۹۷: | ||
گروه ناسیونالیستهای عرب [[لاییک]] که همواره به [[نژادپرستی]] و [[الحاد]] محکوم شدهاند، تلاش بر آن داشتهاند که همچون [[صهیونیسم]] و نازیسم، [[فلسفه سیاسی]] خود را بر امتیازهای ذاتی و غنای قومی و تفوقهای تاریخی بنا نهند و خود را از انگ «رشته جدا بافته» بیجهت برهانند و از سوی دیگر باورهای [[ایدئولوژیک]] [[جهانشمولی]] و [[وحدت اسلامی]] را معلول گسترش [[فرهنگ]] عرب و برخاسته از اختلاط [[فرهنگها]] و قومیتهای مختلف در چارچوب اسلام بدانند. | گروه ناسیونالیستهای عرب [[لاییک]] که همواره به [[نژادپرستی]] و [[الحاد]] محکوم شدهاند، تلاش بر آن داشتهاند که همچون [[صهیونیسم]] و نازیسم، [[فلسفه سیاسی]] خود را بر امتیازهای ذاتی و غنای قومی و تفوقهای تاریخی بنا نهند و خود را از انگ «رشته جدا بافته» بیجهت برهانند و از سوی دیگر باورهای [[ایدئولوژیک]] [[جهانشمولی]] و [[وحدت اسلامی]] را معلول گسترش [[فرهنگ]] عرب و برخاسته از اختلاط [[فرهنگها]] و قومیتهای مختلف در چارچوب اسلام بدانند. | ||
این گروه پس از گذر از مشکل جهانشمولی اسلام و وحدت اسلامی آن و قبول دیگر [[ملتهای مسلمان]] به عنوان یک [[خانواده]] فرهنگی بزرگ، مشکل عربهای غیرمسلمان را نیز حل کرده و آنان را به عنوان اعضای اصلی پذیرفتهاند. به [[عقیده]] این گروه رابطه [[اعراب]] [[غیر مسلمان]] با [[امت عرب]] یک رابطه نسبی و [[واقعی]] است درحالیکه رابطه [[مسلمانان]] [[غیر عرب]] با امت عربی به مثابه رابطه سببی و به صورت اعضای مستعرب است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۶۹.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۹.</ref> | این گروه پس از گذر از مشکل جهانشمولی اسلام و وحدت اسلامی آن و قبول دیگر [[ملتهای مسلمان]] به عنوان یک [[خانواده]] فرهنگی بزرگ، مشکل عربهای غیرمسلمان را نیز حل کرده و آنان را به عنوان اعضای اصلی پذیرفتهاند. به [[عقیده]] این گروه رابطه [[اعراب]] [[غیر مسلمان]] با [[امت عرب]] یک رابطه نسبی و [[واقعی]] است درحالیکه رابطه [[مسلمانان]] [[غیر عرب]] با امت عربی به مثابه رابطه سببی و به صورت اعضای مستعرب است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۶۹.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۹.</ref> | ||
==[[ناسیونالیزمهای عرب مسلمان]]== | |||
در [[جهان عرب]] ناسیونالیزمهایی هستند که عروبت و اسلام را با تمام مزایای ایدئولوژیک هر دو، پذیرفته و آن دو را در یک فلسفه سیاسی مشترک تحت عنوان اسلام [[سیاسی]] [[جهانشمول]] و برخاسته از فرهنگ عرب وفق دادهاند. | |||
به [[عقیده]] این گروه هرچند [[اسلام]] برای همه جهانیان عرضه شده، اما نباید فراموش کرد که به [[دلایل]] زیر، اسلام یک [[دین]] [[عربی]] است: | |||
#زبان اسلام یعنی [[زبان قرآن]] و [[سنت]] دو رکن و منبع [[ایدئولوژیک]] آن [[زبان عربی]] است؛ | |||
#[[پیامبر اسلام]]{{صل}} که [[وحی الهی]] بر او نازل شده و او مبلغ و صاحب [[رسالت]] اسلام است، یک [[عرب]] بوده است؛ | |||
#اسلام قبل از هر جای دیگر در میان [[قبایل عرب]] و در یک منطقه بهطور کامل عربی انتشار یافته است؛ | |||
#[[هدف]] اولیه رسالت اسلام [[جزیرةالعرب]] بوده و بر اساس آخرین [[وصیت]] پیامبر اسلام{{صل}} باید این منطقه پاکسازی میشد؛ | |||
#عرب بهطور عام و [[قریش]] بهطور خاص منزلتی رفیع در اسلام دارد و بنابر بیشتر نظریات [[سیاسی]] [[مذاهب اسلامی]]، [[امام]] و [[خلیفه]] باید از قریش باشد؛ | |||
#[[پیامبر]]{{صل}} خود بارها به عرب بودن خود [[افتخار]] کرده است: {{متن حدیث|أَنَا أَفصَحُ مَن نَطَقَ بالضَّادِ}}. | |||
#برخی از [[فقهای اسلام]] [[غیر عرب]] را [[کفو]] زوج عرب ندانستهاند؛ | |||
#رابطه اسلام با عرف و [[آداب]] عربی در تمامی [[احکام امضایی]] و حتی در بسیاری از [[احکام تأسیسی]] به چشم میخورد؛ | |||
#[[حج]] که از [[فرایض]] مهم [[اسلامی]] است از [[سنن]] عرب و [[مراسم]] باستانی این [[قوم]] بهشمار میرود؛ | |||
#[[احترام]] به [[بیت]] سابقه [[تاریخی]] عربی دارد؛ | |||
#خصایص عربی اسلام را میتوان در ابعاد مختلف [[اجتماعی]]، سیاسی، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و حتی نظامی [[مشاهده]] کرد؛ | |||
#اسلام نخست به ایجاد [[وحدت]] عربی دست یازید؛ | |||
#تداوم [[حکومتها]] و [[دولتهای اسلامی]] بیشتر در شکل عربی بوده است؛ | |||
#دوران [[بنیامیه]] عصر [[شکوفایی]] [[ناسیونالیزم عرب]] بهشمار میآید؛ | |||
#[[اعیاد اسلامی]] بهویژه قربان و [[جمعه]] ریشه عربی دارد؛ | |||
#[[تاریخ]] و ماهها در اسلام بهطور رسمی از عرب گرفته شده است؛ | |||
#شخصیتهای بزرگ و [[مقدس]] در اسلام جز در موارد نادر عرب هستند؛ | |||
#[[ادعیه]] مأثوره یعنی زبان سخن با [[خدا]] به زبان عربی وارد شده است؛ | |||
#[[عبادات]] و فرایضی چون [[نماز]]، باید به [[زبان عربی]] بجا آورده شوند؛ | |||
#[[اسلام]] بزرگترین [[عامل وحدت]] [[عرب]] و پیوند ملی همه [[امت عرب]] بهشمار میآید<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۷۳ - ۷۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۰.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||