حدیث هدایت: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
[[طبری]] به نقل از [[ابن عباس]] می‌گوید: چون [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>«تو فقط هشداردهنده هستی و هر قومی [[هدایت‌گری]] دارد»، سوره رعد، آیه ۷.</ref>، نازل شد، [[پیامبر خدا]]{{صل}} دست به سینه نهاد و فرمود: «من هشدار دهنده هستم و هر گروهی هدایت‌گری دارد» و با دستش به شانه علی{{ع}} اشاره کرد و فرمود: «ای علی! تو آن هدایت‌گری. پس از من، ره‌یافتگان، به وسیله تو [[هدایت]] می‌شوند»<ref>جامع البیان عن تأویل آی القرآن، ج۸، ص۱۰۸؛ التفسیر الکبیر أو مفاتیح الغیب، ج۱۹، ص۱۵.</ref>.
[[طبری]] به نقل از [[ابن عباس]] می‌گوید: چون [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>«تو فقط هشداردهنده هستی و هر قومی هدایت‌گری دارد»، سوره رعد، آیه ۷.</ref>، نازل شد، [[پیامبر خدا]]{{صل}} دست به سینه نهاد و فرمود: «من هشدار دهنده هستم و هر گروهی هدایت‌گری دارد» و با دستش به شانه علی{{ع}} اشاره کرد و فرمود: «ای علی! تو آن هدایت‌گری. پس از من، ره‌یافتگان، به وسیله تو [[هدایت]] می‌شوند»<ref>جامع البیان عن تأویل آی القرآن، ج۸، ص۱۰۸؛ التفسیر الکبیر أو مفاتیح الغیب، ج۱۹، ص۱۵.</ref>.


[[سیوطی]] به نقل از ابن عباس درباره سخن [[خدای متعال]]: «تو فقط هشداردهنده هستی و هر قومی هدایت‌گری دارد» می‌گوید: پیامبر خدا{{صل}} فرمود: «هشدار دهنده منم و [[هدایت‌گر]]، [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} است»<ref>الدرالمنثور، ج۴، ص۶۰۸.</ref>. سیوطی به نقل از [[ابوبرزه اسلمی]] می‌گوید: شنیدم پیامبر خدا{{صل}} می‌فرماید: «تو فقط هشدار دهنده‌ای» و دستش را بر سینه خود نهاد، سپس آن را بر سینه علی{{ع}} نهاد و فرمود: «و هر قومی هدایتگری دارد»<ref>شواهد التنزیل، ج۱، صص ۳۸۸ – ۴۰۸.</ref>.
[[سیوطی]] به نقل از ابن عباس درباره سخن [[خدای متعال]]: «تو فقط هشداردهنده هستی و هر قومی هدایت‌گری دارد» می‌گوید: پیامبر خدا{{صل}} فرمود: «هشدار دهنده منم و [[هدایت‌گر]]، [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} است»<ref>الدرالمنثور، ج۴، ص۶۰۸.</ref>. سیوطی به نقل از [[ابوبرزه اسلمی]] می‌گوید: شنیدم پیامبر خدا{{صل}} می‌فرماید: «تو فقط هشدار دهنده‌ای» و دستش را بر سینه خود نهاد، سپس آن را بر سینه علی{{ع}} نهاد و فرمود: «و هر قومی هدایتگری دارد»<ref>شواهد التنزیل، ج۱، صص ۳۸۸ – ۴۰۸.</ref>.
۱۳۰٬۲۷۶

ویرایش