←منابع
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۶۶: | خط ۶۶: | ||
بعد از جنگ نهروان، [[بنی ناجیه]] [[مرتد]] شدند، از این رو علی{{ع}}، [[معقل بن قیس ریاحی]] را به [[نبرد]] آنها فرستاد. [[معقل]]، به [[جنگ]] آنها رفت و مردانشان را کشت و فرزندانشان را به [[اسارت]] گرفت.<ref>ابن فقیه، البلدان، ص۲۴۴؛ ثقفی، الغارات، ج۱، ص۴۱۴ - ۴۱۷.</ref> سپس حضرت، او را به [[جنگ با خوارج]] به سرکردگی [[خریت بن راشد سامی]] فرستاد. معقل، به نبرد با آنها پرداخت و ضمن در هم شکستن آنها، [[خریت]] و جمعی از یارانش را به [[هلاکت]] رساند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۴ - ۴۱۷؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۹۵.</ref> | بعد از جنگ نهروان، [[بنی ناجیه]] [[مرتد]] شدند، از این رو علی{{ع}}، [[معقل بن قیس ریاحی]] را به [[نبرد]] آنها فرستاد. [[معقل]]، به [[جنگ]] آنها رفت و مردانشان را کشت و فرزندانشان را به [[اسارت]] گرفت.<ref>ابن فقیه، البلدان، ص۲۴۴؛ ثقفی، الغارات، ج۱، ص۴۱۴ - ۴۱۷.</ref> سپس حضرت، او را به [[جنگ با خوارج]] به سرکردگی [[خریت بن راشد سامی]] فرستاد. معقل، به نبرد با آنها پرداخت و ضمن در هم شکستن آنها، [[خریت]] و جمعی از یارانش را به [[هلاکت]] رساند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۴ - ۴۱۷؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۹۵.</ref> | ||
علاوه بر میادین جنگ، برخی از یربوعیها در میدان [[کارگزاری]] [[حکومت علوی]]{{ع}} نیز، همیار و مددکار علی{{ع}} شدند که میتوان به افرادی نظیر معقل بن قیس ریاحی<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۱۲۱.</ref> و [[مالک بن حبیب یربوعی]]<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۱۲۱؛ شیخ مفید، الامالی، ص۱۲۷ - ۱۲۸؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴.</ref> - صاحب شرطگان ([[رئیس]] پلیس) حضرت - و [[خلید بن قرّه یربوعی]] [[فرماندار]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خراسان]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۹۳؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۳۵۱.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | علاوه بر میادین جنگ، برخی از یربوعیها در میدان [[کارگزاری]] [[حکومت علوی]]{{ع}} نیز، همیار و مددکار علی{{ع}} شدند که میتوان به افرادی نظیر معقل بن قیس ریاحی<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۱۲۱.</ref> و [[مالک بن حبیب یربوعی]]<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۱۲۱؛ شیخ مفید، الامالی، ص۱۲۷ - ۱۲۸؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴.</ref> - صاحب شرطگان ([[رئیس]] پلیس) حضرت - و [[خلید بن قرّه یربوعی]] [[فرماندار]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[خراسان]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۹۳؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۳۵۱.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | ||
==[[بنی یربوع]] و حضور در وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]]== | |||
پس از [[شهادت امام علی]]{{ع}}، برخی از سران [[قبایل]] همچون معقل بن قیس ریاحی در گرفتن [[بیعت]] از [[مردم]] برای [[امام حسن]]{{ع}} نقش مهمی ایفا نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۵ - ۳۳.</ref> [[قیام حجر بن عدی]] هم از دیگر مواضعی است که در آن برخی از افراد بنی یربوع نقش آفرینی کردند. گفته شده [[زیاد بن ابیه]] - فرماندار [[معاویه]] در [[کوفه]] - پس از [[دستگیری]] [[حجر]]، [[زیاد]] [[شهادت]] [[نامه]] ای را علیه حجر و یارانش تنظیم کرد و از سران چهار ناحیه کوفه و نیز هفتاد تن از سران کوفه در خواست کرد تا به امضای این شهادتنامه بپردازند. در ذیل این شهادت نامه، امضای برخی از یربوعیها مانند [[عتاب بن ورقاء ریاحی]]<ref>بلاذری، انساب الأشراف، ج۴، ص۲۵۴.</ref> هم، دیده میشود. [[واقعه کربلا]] نیز، [[شاهد]] مشارکت برخی از یربوعیها در هر دو سوی میدان است. [[حر بن یزید ریاحی]] و [[شبث بن ربعی]] را باید چهرههای شاخص [[بنی یربوع]] در [[سپاه امام حسین]]{{ع}} و [[لشکر عمر بن سعد]] دانست.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۲۲، ۴۳۰، ۴۵۳، ۴۶۸.</ref> [[حر]]، مردی [[شریف]] در میان [[قوم]] خود بود و از کسانی به شمار میرفت که هم [[عصر جاهلیت]] و هم دوران [[اسلام]] را [[درک]] کرده بود.<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۲۰۳.</ref> [[عبیدالله بن زیاد]] چون از [[حرکت امام حسین]]{{ع}} به سوی [[کوفه]] [[آگاه]] شد، [[حر بن یزید ریاحی]] را که از بزرگان و رؤسای قوم خود بود به حضورطلبید و او را با هزار سوار به [[رویارویی]] [[امام حسین]]{{ع}} فرستاد.<ref>مقدسی، البدء و التاریخ، ج۶، ص۱۰؛ ابن العبری، تاریخ مختصرالدول، ص۱۱۰؛ ابن نما حلی، مثیر الاحزان، ص۴۷.</ref> [[کاروان امام حسین]]{{ع}} و [[حر بن یزید]] و سپاهیانش در منزلگاه «ذو حُسَم» برابر هم قرار گرفتند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۰۰؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۷۷–۷۸؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۴۶.</ref> وی راه را بر حضرت و [[اهل بیت]] شان بست تا اینکه از سوی عبیدالله [[مأموریت]] یافت تا [[ابا عبدالله الحسین]]{{ع}} و یارانش را در بیابان بیحصار و بدون آب فرود آورد.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۰۸؛ ابوعلی مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۶۷؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۵۱ - ۵۲.</ref> او هم کاروان [[امام]]{{ع}} را در موضعی نزدیک [[فرات]] به نام [[کربلا]] فرود آورد.<ref>عبد الرزاق المقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۹۲.</ref> در [[روز عاشورا]] و به هنگام [[آراستن]] [[لشکر]] توسط [[عمر بن سعد]]، حر بن یزید ریاحی به عنوان [[فرمانده]] [[بنیتمیم]] و [[بنیهمدان]] [[انتخاب]] گرید.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۲۲؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۶۰.</ref> اما حر که خود را بین [[بهشت و جهنم]] میدید سرانجام بر اسب خود نهیب زد و به [[خیمهگاه]] امام{{ع}} پیوست.<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۹۹؛ خوارزمی، مقتل الحسین{{ع}}، ج۲، ص۹ - ۱۰.</ref>بر اساس نقل برخی از منابع، [[حر بن یزید ریاحی]] اولین نفری بود که از [[امام]]{{ع}} [[اذن میدان]] گرفت و به [[نبرد]] با [[دشمن]] برخاست. او [[شجاعانه]] جنگید تا این که به [[شهادت]] رسید.<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۱۰۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۴۱.</ref> علاوه بر [[حر]]، پسرش [[علی بن حر بن یزید ریاحی]]<ref>نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال حدیث، ج۵، ص۳۲۵</ref> و برادرش [[مصعب بن یزید ریاحی]]<ref>نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال حدیث، ج۷، ص۴۲۹</ref> و نیز، [[برد بن زیاد]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۷۰.</ref> و [[یحیی بن مبشر]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۷۰.</ref> از دیگر یربوعیهایی به شمار آمدند که در [[کربلا]] به [[فیض]] شهادت رسیدند. | |||
[[شبث بن ربعی]] هم از دیگر یربوعیهای حاضر در میدان [[کارزار]] عاشوراست. وی را باید بلند پایهترین [[شخصیت]] یربوعی حاضر در [[سپاه ابن سعد]] دانست. شبث که از رؤسای [[کوفه]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۳، ص۱۵۸؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> به شمار میرفت، پس از [[مرگ معاویه]]، با جریان [[شیعی]] کوفه همراه شد و به [[همراهی]] جمعی از [[اشراف کوفه]]، از [[امام حسین]]{{ع}} برای آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آورد. او در این [[نامه]] نوشته بود: «باغ و بستان سر سبز شده، میوهها رسیده، نهرها لبریز گردیده است؛ لذا اگر مایلی، به سپاهی که برایت آماده شده، بپیوند».<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۲۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۳۵۳؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۳۸.</ref> اما با آمدن ابنزیاد به [[شهر کوفه]]، شبث به او پیوست و به دستور او، به همراه جمعی از اشراف کوفه میان [[یاران]] [[مسلم بن عقیل]] رفت و آنها را از اطراف مسلم پراکنده ساخت.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۳۸۱؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۵۲ - ۵۳؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۱.</ref> وی اندکی پس از فرود آمدن امام حسین{{ع}} و همراهانش در کربلا، به دستور [[عبیدالله بن زیاد]] راهی کربلا شد و به ابنسعد پیوست.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۷۸؛ ابن اعثم الکوفی، الفتوح، ج۵، ص۸۹ - ۹۰.</ref> شبث در [[روز عاشورا]]، از سوی [[عمر بن سعد]] عهدهدار [[فرماندهی]] پیاده [[نظام]] گردید و در [[جنگ]] با فرزند [[رسول خدا]]{{صل}} مشارکت جست.<ref>دینوری، الاخبار الطوال ص۲۵۶؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۲۲؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۹۵.</ref> | |||
حضور در جمع [[یاران]] [[عبدالله بن زبیر]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۱؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۵۸۰ - ۵۸۱.</ref> و نیز امرای آنان،<ref>عتّاب بن ورقاء ریاحی از سوی مصعب بن زبیر عهده دار امارت اصفهان گردید. (زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۲۰۰)</ref> همچنین، مقابله با [[قیام مختار]] از دیگر مواردی است که در آن نامی از برخی [[رجال]] [[بنی یربوع]] به میان آمده است. از جمله این افراد بلکه از معروفترین آنان، [[شبث بن ربعی یربوعی]] بود. شبث و بسیاری دیگر از [[اشراف کوفه]]، با آغاز قیام مختار، در [[حمایت]] از ابنمطیع –گماشته [[ابنزبیر]] در [[کوفه]] - وارد جنگ با مختار شدند او به همراه سه هزار نفر از سوی ابنمطیع به جنگ با مختار رفت اما کاری از پیش [[نبرد]] و [[شکست]] خورد.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۲۳؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۲۰.</ref> پس از شکست، وی همراه با ابنمطیع و دیگران به قصر [[پناه]] برد و [[زمان]] خروج ابنمطیع از کوفه [[جانشین]] او در قصر دارالإماره گردید.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۲۹؛ ابوعلی مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۱۵۹.</ref> پس از به ثمر رسیدن قیام مختار، او و دیگر اشراف کوفه مترصد فرصتی مناسب بودند تا علیه مختار خروج کنند و قیامش را در هم بشکنند. سرانجام این [[فرصت]] با خروج [[ابراهیم بن مالک اشتر]] و یارانش از کوفه، جهت جنگ با [[عبیدالله بن زیاد]] فراهم شد. اما تلاشهای او و یارانش با بازگشت به موقع ابراهیم سودی نبخشید و آنان به [[سختی]] شکست خوردند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۴۲ - ۴۶؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۶۰ - ۲۶۳؛ ابناثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۳۱ - ۲۶۶.</ref> در این هنگام [[شبث بن ربعی]] نیز به مانند بسیاری از [[قتله]] [[کربلا]] به سوی [[بصره]] گریخت و در حالی که دم اسبش را [[بریده]] بود و گوشهای اسبش را شکافته بود و فریاد واغوثاه سر میداد وارد بصره شد و به [[مصعب بن زبیر]] پیوست.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۲۷ - ۴۲۸؛ ابوعلی مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۱۹۷ - ۱۹۸.</ref> شبث، [[مصعب]] را تا [[شهادت]] مختار [[همراهی]] کرد؛ پس از آن نیز، مدتی با مصعب همراه بود و در جریان [[جنگ]] [[مصعب بن عمیر]] با [[خوارج]] مدتی عهدهدار [[فرماندهی]] [[نگهبانان]] در [[کوفه]] بود.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۹.</ref> | |||
پس از [[سرکوب]] زبیریها و [[سیطره]] یافتن [[مجدد]] [[امویها]] بر سرتاسر [[بلاد اسلامی]]، یربوعیها در [[حمایت]] از امویها در [[جنگها]] و [[مناصب]] مختلف [[حکومتی]] حضور یافتند. از جمله این جنگها، [[نبرد با خوارج]] بود. یربوعیها در جریان واقعه خوارج، در هر دو سوی میدان حضور پر رنگ و فعالی داشتند. بسیاری از ایشان در شمار خوارج و از رؤسای آنان بودند چندان که [[زبیر بن ماحوز]] [[امیر]] خوارج و برادرانش [[عثمان]]، علی، عبدالله، عبیدالله [[فرزندان]] [[بشیر بن یزید]] معروف به ماحوز همگی از امرای [[ازارقه]] –از دسته جات خوارج - بودند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵.</ref> در مقابل این دسته از [[مردمان]] [[بنی یربوع]]، بعضی از ایشان مانند [[حارثة بن بدر بن ربیعه سلیطی]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵</ref> و [[ایاس بن حصین]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۶</ref> نیز به نبرد با خوارج شهره بودند. [[حنظلة بن حرث یربوعی]] هم از دیگر افراد این [[قبیله]] بود که [[حجاج بن یوسف ثقفی]] –استاندار [[امویان]] در [[عراق]] - او را در جنگ با [[صفریه]] و [[شبیب]] بن یزید [[شیبانی]] بر پیادگان امیر کرد.<ref>ابن خلدون، تاریخ، ج۳، ص۱۹۷.</ref> از دیگر بزرگانی که حجاج را در امر نبرد با خوارج [[یاری]] نمودند، عتّاب بن [[ورقاء]] ریاحی بود. وی در [[زمان]] زبیریها، [[فرماندار]] آنها در [[اصفهان]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref> و به [[نقلی]] اصفهان و [[ری]] بود.<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref> [[عتاب]] در آن ایام، به [[همراهی]] قومش [[بنی عنبر بن یربوع]] به [[نبرد]] [[پسر عم]] خود [[زبیر بن علی سلیطی]] خارجی رفت و در نبردی با او، وی را به [[هلاکت]] رسانده بود.<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref> مدتی بعد، حجاج او را به نبرد [[شبیب خارجی]] فرستاد، وی در نبرد با [[شبیب]] موسوم به "[[یوم]] [[سوق حکمه]]" مغلوب و سپس کشته شد.<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۷؛ بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref> پس از او، پسرش خالد به [[امارت]] اصفهان رسید.<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۷؛ بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref> | |||
در کنار همراهی [[بنی یربوع]] با [[خلفای اموی]] و شرکت در [[نبرد با خوارج]]، گزارشاتی هم از حضور آنان در جنبشهای [[علوی]] و غیر علوی [[عراق]] در مواجهه با عمال [[اموی]] به ثبت رسیده است که از جمله آن میتوان به [[قیام]] [[مطر بن ناجیه ریاحی]]، اشاره کرد که ملهم از خروج ابن اشعث علیه حجاج در [[بصره]] بود. مطر، عبدالرحمان [[حضرمی]] - عامل حجاج - را از [[کوفه]] بیرون کرد و خود به جای او نشست، اما چندی بعد دستگیر و [[محبوس]] شد.<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۴۶۸.</ref> حضور یربوعیها در [[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] نیز از دیگر مواضعی است که نامی از یربوعیها به میان آمده است. از جمله یربوعیهایی که ابن اشعث را در قیامش [[یاری]] نمودند، ابوجوالق از [[بنی غسل بن عمرو یربوعی]] است. وی مردی [[شجاع]] بود چندان که برخی از [[شعرا]] در توصیف [[شجاعت]] او اشعاری سرودند.<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۷، ص۳۱۷.</ref> از دیگر یربوعیهای که نامشان در [[شورش ابن اشعث]] در منابع به ثبت رسیده است میتوان به نام [[سیار بن سلامه]] [[فقیه]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۵.</ref> و [[عقیل بن سمیر]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۵.</ref> اشاره کرد. | |||
از دیگر وقایعی که ذکری از برخی رجال بنی یربوع به میان آمده است، مشارکت و [[همراهی]] با [[قبیله]] [[مادری]] – بنی [[تمیم]] - در [[منازعات]] [[خراسان]] است. درگیریهای قبیله ای بهویژه در شهرهای [[بصره]] و [[کوفه]] و بعدها در خراسان، عمدهترین منازعات [[بنی تمیم]] در [[عهد]] [[اموی]] به شمار میرفت که قدمتی به اندازه تأسیس شهرهای کوفه و بصره داشت. از آغاز تأسیس کوفه و بصره، [[تمیمیها]] از نخستین ساکنان این دو [[شهر]] بودند، اما [[شهرنشینی]] تمیمیها به روحیۀ جنگجویی [[بدوی]] آنها پایان نداد و به نظر میرسد که در هر ماجرایی، آمادۀ [[صفآرایی]] بودند. پس از [[مرگ یزید]] در [[سال ۶۴ هجری]]، [[آتش]] [[نزاع]] میان تمیم و [[ازد]] - بر سر [[جانشینی]] یزید و [[امارت بصره]] - چنان زبانه کشید که [[حکمران]] شهر، [[عبیدالله بن زیاد]] ناچار از شهر گریخت و [[مسعود بن عمرو عتکی]]، بزرگ [[ازدیان]] به دست تمیمیها کشته شد.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۵۰۸، ۵۱۶، ۵۲۶؛ نیز نک: ولهاوزن، الدولة العربیة و سقوطها، ص۳۲۴ - ۳۲۵.</ref> - <ref>مقاله "تمیم"، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۶.</ref> از آنجا که خراسان از لحاظ [[اداری]] تابع بصره بود، منازعات قبیله ای به خراسان نیز راه یافت. این [[نزاعها]] که نخست میان تمیم و [[ربیعه]] و اندکی بعد، میان تمیم و ازد در گرفت، از اواخر دوره [[معاویه]] تا پایان دوره اموی با شدت تمام در مناطق خراسان ادامه یافت. در دوره [[حکمرانی]] [[قتیبة بن مسلم بر خراسان]]، [[اشتغال]] [[قبایل عرب]] و بهویژه تمیم به [[فتوحات]] در نواحی خراسان بزرگ و ماوراءالنهر، تا حدودی نزاعهای قبیلگی را فرو نشاند، اما با تیره شدن روابط قتیبه با تمیم، [[وکیع بن حسان بن ابی الاسود تمیمی]] - بزرگ تمیمیهای خراسان - سر به [[شورش]] برداشت و در [[جنگی]] که درگرفت، قتیبه در سال ۹۶هجری (۷۱۵ میلادی) کشته شد و [[ولایت خراسان]] به طور موقت به وکیع رسید.<ref>ولهاوزن، الدولة العربیة و سقوطها، ص۳۵۳.</ref> با [[عزل]] وکیع به دست سلیمان بن [[عبدالملک]]، بار دیگر [[اختلافات]] شدت گرفت.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۵۲۳ بب؛ نیز نک: ولهاوزن، الدولة العربیة و سقوطها، ص۳۵۴.</ref> | |||
لازم به ذکر است که غالب حوادث مربوط به [[بنی یربوع]] ذیل نام [[قبیله تمیم]] یا [[بنی حنظله]] شاخه بالاتر بنی یربوع در [[تاریخ]] به ثبت رسیده است. و از آنجا که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریانات مختلف [[اسلامی]] – از جمله [[فتوحات]]، [[جنگها]] و [[قیامها]] - غالباً به شکل [[قبیله]] ای بوده، و منابع اشاره ای به ترکیب این [[قبایل]] نداشته یا به ذکر نام قبایل مهم آن، اکتفا کرده و از ارائه فهرست دقیق [[طوایف]] آن، در حوادث و رویدادهای پیش آمده، خودداری کردهاند، از این رو حضور قبایل [[فروتر]] در وقایع و رخدادها - جز در موارد خاص - [[فرصت]] [[شناسایی]] و تعریف نیافته، نقش آنان، در [[سایه]] سار اسامی بزرگ قبایل و سرشاخههای بالاترشان گم شده است. در این حین، دلیل حضور این قبایل را در وقایع و حوادث زمانه را باید از برخی قراین از جمله ذکر نام برخی مشاهیر آن قبایل در صحنههای مختلف جست که قبیله بنی یربوع از جمله آن است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||