عرفه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خداوند]] عصر روز عرفه را برای وقوف و دعا و درخواست اختصاص داده است؛ چون [[عصیان]] آدم در آن [[زمان]] بود و در همان زمان [[توبه]] او پذیرفته شد. [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} فرمودند: {{متن حدیث|إِنَّ الْعَصْرَ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي عَصَى فِيهَا آدَمُ رَبَّهُ وَ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أُمَّتِيَ الْوُقُوفَ وَ التَّضَرُّعَ وَ الدُّعَاءَ فِي أَحَبِّ الْمَوَاضِعِ إِلَيْهِ وَ تَكَفَّلَ لَهُمْ بِالْجَنَّةِ وَ السَّاعَةُ الَّتِي يَنْصَرِفُ فِيهَا النَّاسُ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي تَلَقَّى فِيهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، الأمالی، ص۱۹۴.</ref>. عصر همان ساعتی است که آدم از [[خدا]] [[نافرمانی]] کرد و [[خدای عزوجل]] بر امتم وقوف و [[زاری]] و درخواست در بهترین جاها را [[واجب]] نمود و برای آنها [[بهشت]] را ضمانت کرد. و ساعتی که [[مردم]] از عرفات کوچ می‌کنند، همان [[ساعت]] است که خدا کلماتی به آدم تلقین کرد و توبه او را پذیرفت و اوست که بسیار توبه می‌پذیرد و [[مهربان]] است.

[[حضرت آدم]] {{ع}} در این [[روز]] به خطایش اعتراف کرد. و به خاطر این اعتراف خدا او را [[انتخاب]] کرد و به عنوان [[خلیفه]] خودش برگزید. [[انسان]] همیشه در برابر خدای تعالی باید انگشت [[اتهام]] را به طرف خودش بگیرد<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۳۹.</ref>.

# [[آدم]] {{ع}} و [[حوا]] {{س}} در این مکان (عرفات) یکدیگر را پیدا کردند و نسبت به هم [[معرفت]] حاصل نمودند.

# [[زائران]] [[خانه خدا]] در این مکان یکدیگر را می‌بینند و می‌شناسند.  

در همه این وجوه نظر به ریشه کلمه (عَرَفَ) یعنی معرفت و [[شناخت]] بوده است<ref>[[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «عرفه»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص۳۳۲.</ref>.