←کشتن امام حسین{{ع}} و یارانش در کربلا
| خط ۴۱۱: | خط ۴۱۱: | ||
مطابق نقل «ابن اعثم» هنگامی که یزید از خودداری امام حسین{{ع}} و عبدالله بن زبیر [[آگاه]] شد، [[نامه]] دیگری به ولید نوشت و در آن تأکید کرد که در صورت [[امتناع]] حسین{{ع}} از بیعت، سرش را برای من بفرست، تا جوایز فراوانی نصیب تو شود<ref>{{عربی|...وَ لْیَکُنْ مَعَ جَوَابِکَ إِلَیَّ رَأْسُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ، فَإِنْ فَعَلْتَ ذَلِکَ فَقَدْ جَعَلْتُ لَکَ أَعِنَّةَ الْخَیْلِ، وَ لَکَ عِنْدِي الْجَائِزَةُ وَ الْحَظُّ الْأَوْفَرُ}}؛ (فتوح، ابن اعثم کوفی، ج۵، ص۲۶).</ref>. | مطابق نقل «ابن اعثم» هنگامی که یزید از خودداری امام حسین{{ع}} و عبدالله بن زبیر [[آگاه]] شد، [[نامه]] دیگری به ولید نوشت و در آن تأکید کرد که در صورت [[امتناع]] حسین{{ع}} از بیعت، سرش را برای من بفرست، تا جوایز فراوانی نصیب تو شود<ref>{{عربی|...وَ لْیَکُنْ مَعَ جَوَابِکَ إِلَیَّ رَأْسُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ، فَإِنْ فَعَلْتَ ذَلِکَ فَقَدْ جَعَلْتُ لَکَ أَعِنَّةَ الْخَیْلِ، وَ لَکَ عِنْدِي الْجَائِزَةُ وَ الْحَظُّ الْأَوْفَرُ}}؛ (فتوح، ابن اعثم کوفی، ج۵، ص۲۶).</ref>. | ||
با امتناع [[امام]]{{ع}} از بیعت و حرکت به سمت [[مکه]] و [[کوفه]]، در نهایت کار به [[حادثه کربلا]] ختم شد. | با امتناع [[امام]]{{ع}} از بیعت و حرکت به سمت [[مکه]] و [[کوفه]]، در نهایت کار به [[حادثه کربلا]] ختم شد. | ||
ماجرای خونین کربلا و جنایات [[لشکریان]] یزید و [[سرداران سپاه]] او در این واقعه در کتابهای [[شیعه]] و [[سنی]] به طور مشروح آمده است و حتی میان غیر [[مسلمانان]] نیز مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و کتابهای فراوانی در این زمینه نوشته شده است | ماجرای خونین کربلا و جنایات [[لشکریان]] یزید و [[سرداران سپاه]] او در این واقعه در کتابهای [[شیعه]] و [[سنی]] به طور مشروح آمده است و حتی میان غیر [[مسلمانان]] نیز مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و کتابهای فراوانی در این زمینه نوشته شده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشهها انگیزهها رویدادها پیامدها (کتاب)|عاشورا ریشهها انگیزهها رویدادها پیامدها]] ص ۲۱۳.</ref>. | ||
===== به اسارت بردن خاندان و یاران امام حسین{{ع}} ===== | ===== به اسارت بردن خاندان و یاران امام حسین{{ع}} ===== | ||