ذلت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ذلت]]، مصدر ثلاثی مجرد از ریشه "ذ ـ ل ـ ل" در لغت، ضدّ [[عزت]] و به معنای [[خواری]] و [[زبونی]]<ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۲۵۶؛ القاموس المحیط، ج ۳، ص ۳۷۹، «ذلل».</ref> و [[تسلیم شدن]] در برابر [[زور]]<ref>مفردات، ص ۱۸۰؛ معجم الفروق اللغویه، ص ۲۲۰، «ذلّ».</ref> است. براساس دیدگاه ارسطو که هر فضیلتی حد میانه دو [[رذیلت]] است که در دو سوی [[افراط]] و تفریط قرار دارند<ref>اخلاق نیکوماخوس، کتاب دوم، ص ۴۹.</ref>، دانشمندان [[اخلاق]]، [[ذلت]] و [[کبر]] را دو سوی [[افراط]] و تفریطِ [[فضیلت]] [[تواضع]] دانسته‌اند<ref>جامع‌السعادات، ج ۱، ص ۳۱۴؛ المحجة البیضاء، ج ۶، ص ۲۷۱.</ref>.<ref>[[مهدی زنگنه|زنگنه]] و [[رضا دادگر|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳]].</ref>