بازار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

واژه «بازار» که ریشه [[ایرانی]] باستانی دارد، به معنای جایگاه [[داد و ستد]] است.<ref>اساس اشتقاق فارسی، ج ۱، ص۲۱۹، ۳۰۲، ۵۵۸.</ref> این واژه با گونه‌های مختلف در گویش‌های محلی [[ایران]] و زبان‌های پیرامونی حضور داشته <ref>منظومه درخت آرسوریک، ص۷۶ ـ ۷۷، ۱۰۴؛ اساس اشتقاق فارسی، ج ۱، ص۲۱۹.</ref> و از یک سو به عربی، ترکی عثمانی و انگلیسی و از سوی دیگر به سرزمین‌های هند راه یافته است<ref>۰. Britannica: Bazzar.</ref>. «سُوق» معادل عربی آن، اسم مصدر از «سَوْق» به معنای راندن و حرکت دادن به پیش است<ref>التحقیق، ج ۶، ص۲۷۱، «سوق».</ref> و در وجه این نامگذاری گفته شده که کالاها برای [[خرید و فروش]] به بازار «سَوْق» داده می‌شوند.<ref> لسان العرب، ج ۶، ص۴۳۵؛ التحقیق، ج ۶، ص۲۷۳، «سوق».</ref> برخی نیز احتمال داده‌اند این کلمه از آرامی وارد عربی شده باشد<ref>واژه‌های دخیل، ص۲۷۴؛.Encyclopedia of Islam:Sük</ref>.

بازار در اصطلاح [[علم]] [[اقتصاد]] معنایی وسیع‌تر از جایگاه داد و ستد دارد و به هرگونه فرایند یا ترتیباتی گفته می‌شود که با [[رویارویی]] تقاضا و عرضه، قیمت و مقدار کالا با هم سازگاری می‌یابند.<ref>فرهنگ علوم اجتماعی؛ ص۲۱۲ ـ ۲۱۳؛ اقتصاد، ج ۱، ص۸۰.</ref> در مدخل بازار به چارچوب‌های محیطی [[تجارت]] و بیشتر از منظری [[تاریخی]] پرداخته خواهد شد و مباحث مربوط به [[خرید و فروش]] و گونه‌ها و [[احکام]] آنکه صبغه‌ای [[فقهی]] دارد به مدخل [[تجارت]] واگذاشته می‌شود<ref>[[محمد جواد معموری|معموری، محمد جواد]]، [[بازار - معموری (مقاله)|مقاله «بازار»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ص ۲۶۲-۲۶۳.</ref>.