|
|
| خط ۵: |
خط ۵: |
| | پرسش مرتبط = | | | پرسش مرتبط = |
| }} | | }} |
|
| |
| ==بغی در فرهنگ فقه==
| |
| [[باغی]] بر کسی اطلاق میشود که [[بیعت]] خویش را با [[پیشوای معصوم]]{{ع}} شکسته و از [[اطاعت]] وی بیرون رفته باشد.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۳۲۲؛ ریاضالمسائل ۷/ ۴۵۶</ref> از این عنوان در باب [[جهاد]] بحث شده است.
| |
|
| |
| باغی هرچند در [[باطن]] در زمره [[کفّار]] است، لکن بر حسب ظاهر، [[احکام]] جاری بر [[مسلمانان]] ـ مانند جواز خوردن ذبیحه ایشان، [[ازدواج]] با آنان، [[حرمت]] [[اموال]] و ناموسشان ـ بر او نیز جاری است، مگر آنکه [[ناصبی]] باشد.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۳۷ ـ ۳۳۸</ref>
| |
|
| |
| [[جهاد با باغی]] درصورت [[دعوت امام]] [[معصوم]]{{ع}} یا [[منصوب]] از سوی ایشان، [[واجب]] و [[سرپیچی]] از آن، [[گناه کبیره]] است. با [[قیام]] به جهاد در حدّ کفایت، [[وجوب]] از دیگران ساقط میشود، مگر آنکه [[امام]]{{ع}} فرد یا افراد خاصّی را به جهاد فراخوانَد که در این صورت، بر آنان [[اجابت]]، [[واجب عینی]] خواهد بود.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۲۴ ـ ۳۲۶</ref> [[فرار]] از [[جنگ با باغی]] همچون [[فرار از جهاد]] با [[کافر]] و [[مشرک]]، [[حرام]]، بلکه از [[گناهان کبیره]] است.
| |
|
| |
| اگر باغی در حال [[جنگ]] [[اسیر]] گردد [[بیعت با امام]]{{ع}} بر او عرضه میشود. درصورت پذیرش، [[آزاد]] میگردد و درصورت [[استنکاف]]، تا پایان جنگ در بازداشت میماند. پس از خاتمه جنگ اگر [[باغیان]]، [[توبه]] کنند، یا [[سلاح]] خود را بر [[زمین]] نهند یا فرار نمایند درصورتی که هسته مرکزی نداشته باشند، اسیرانشان، آزاد میشوند امّا درصورت فرار باغیان وداشتن هسته مرکزی، در [[زندان]] میمانند یا کشته میشوند. در این صورت کشتن مجروحان و تعقیب فراریان نیز جایز است.<ref>المبسوط ۷/ ۲۷۱؛ تذکرة الفقهاء ۹/ ۴۲۳</ref>
| |
|
| |
| بر کسی که در [[جنگ با اهل بغی]] کشته شود [[احکام]] [[شهید]] جاری است. بنابر این بدون آنکه [[غسل]] داده یا [[کفن]] شود، پس از [[اقامه نماز]] بر او، با لباسش [[دفن]] میگردد.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۲۸</ref>
| |
|
| |
| به اسیری گرفتن [[فرزندان]] باغی هرچند پس از خروج وی بر امام{{ع}} متولّد شده باشند و نیز تملّک [[همسر]] وی جایز نیست.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۳۴</ref>
| |
|
| |
| تملّک داراییهای باغی جز مقداری که در جنگ به دست [[سپاهیان]] [[حق]] میافتد جایز نیست. [[غنیمت]] بودن آن مقدار نیز اختلافی است. بنابر قول به غنیمت بودن، [[اموال]] به غنیمت گرفته شده تنها میان [[مجاهدان]] تقسیم میگردد؛ یک سهم به پیاده، دو سهم به کسی که یک اسب با خود آورده و سه سهم به کسی که همراه دو اسب یا بیشتر در [[جنگ]] شرکت کرده است داده میشود.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۳۹ ـ ۳۴۲</ref> کسی ضامن اموال تلف شده [[باغی]] در جنگ نیست، <ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۱</ref>امّا اگر اموال و [[نفوس]] افراد [[جبهه حق]] توسط باغی تلف شود، وی ضامن است.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۷.</ref>
| |
|
| |
| اگر باغی گناهی مرتکب شود که موجب ثبوت حد است، مانند [[زنا]]، درصورت دستیابی به وی، [[حدّ شرعی]] بر او جاری میشود.<ref>جواهرالکلام ۲۱/ ۳۴۷.</ref>
| |
|
| |
| باغی از کسانی شمرده شده است که خوردن و [[نوشیدن]] [[محرّمات]]، در حال [[اضطرار]] نیز بر آنان روا نیست<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۵۱-۵۲.</ref>
| |
|
| |
|
| ==مقدمه== | | ==مقدمه== |
