قلمرو دین: تفاوت میان نسخه‌ها

==[[دلایل]] حداکثری بودن قلمرو دین==

مطابق آنچه [[حکیمان]] در عرصه اندیشه‌های [[فلسفی]] [[اثبات]] کرده‌اند و [[دانشمندان]] در عرصه [[علوم تجربی]] بر آن صحه گذارده‌اند، نسبت حقیقت [[نفسانی]] انسان با قوا و شئون گوناگون خود، از نوع نسبت‌های انضمامی، یا حلولی و یا حتی اتحادی نیست، بلکه از نوع نسبت ذات با لوازم آن، یا نسبت علت با معلول‌های آن، یا نسبت ذات با جلوات و ظهورات آن است. از این منظر، ما با حقیقتی روبه‌رو هستیم که در عین وحدت، دارای کثرت است و در عین کثرت، از یک حقیقت وحدانی برخوردار است.

بر پایه چنین تحلیلی از هستی [[آدمی]] است که هر گونه تلقی جدا انگارانه از ابعاد شخصیتی انسان مطرود واقع می‌شود. جدایی نظر از عمل، [[عقل]] از [[دل]]، [[اندیشه]] از [[احساس]]، [[علم]] از [[ایمان]]، [[دانش]] از [[ارزش]] و...، در ساحات وجودی انسان جایی ندارد؛ هیچ عرصه‌ای از اندیشه، احساس، [[ملکات]] روحی و [[اخلاقی]]، [[تمایلات]] و گرایش‌های درونی، خواست و [[اراده]]، نیات و تمنیات انسان نیست که از دیگری خبر ندهد و چون آینه‌های رو در رو، تصاویر متقابلی از دیگر ابعاد و شئون [[شخصیت]] او را منعکس نسازد.

بر پایه چنین تلقی از [[حقیقت انسان]] و [[جهان هستی]] و [[فلسفه آفرینش]] [[آدمی]] است که موقعیت بی‌بدیل [[دین]] در [[زندگی]] [[انسان]] آشکار می‌شود و دین از چنان جایگاهی بهره‌مند می‌شود که همه ابعاد و جوانب و عرصه‌های زندگی انسان را پر می‌کند. نگاه و [[باور]] و عمل [[دینی]] بر اساس [[الگوها]] و [[آموزه‌های الهی]]، همه فضای [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] انسان را تحت شعاع خود قرار می‌دهد و تمامی [[دانش]] و [[معرفت]] متراکم بشری را به [[خدمت]] دین در می‌آورد و [[کارگزار]] [[آرمان‌های دینی]] می‌گردد.

== جستارهای وابسته ==