سنت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

سنت امضایی اغلب در مواردی به کار می‌آید که دسترسی به [[سنت گفتاری]] و عملی در میان نباشد و به این ترتیب می‌توان به انبوهی از [[احکام]] ناگفته [[اسلام]] دست یافت. در استناد به سنت امضایی باید امکان ردع و منع از طرف معصوم{{ع}} وجود داشته باشد و احتمال [[تقیه]] یا بی‌تأثیر بودن نهی و [[ارشاد]] در میان نباشد. سنت امضایی را می‌توان به امضای گفتاری که در [[حضور معصوم]]{{ع}} گفته می‌شود و معصوم{{ع}} آن را نهی نمی‌کند، [[توسعه]] داد<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۵۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۱۴۶.</ref>

سنت عملی و [[رفتاری]] [[پیامبر]]{{صل}} و [[ائمۀ معصومین]]{{ع}} را می‌توان از مجامع [[روایی]] و [[کتب سیره]] و [[تاریخ اسلام]] و یا از مجموعه‌هایی که مانند [[بحار الانوار]] شامل هر دو است، به دست آورد و [[فقها]] در بسیاری از مسائل به سنت عملی استناد کرده‌اند<ref>اصول الفقه، ج۲، ص۵۹.</ref>.

سنت عملی و رفتاری هرچند به لحاظ عینی بودن در مقایسه با سنت گفتاری گویاتر به نظر می‌رسد، اما به لحاظ قرائن و شرایط خاصی که اغلب هر واقعه عینی را می‌پوشاند، مقاصد [[تشریعی]] را ابهام‌آمیزتر می‌نمایاند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۵۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۱۴۷.</ref>