توغل در انحراف: تفاوت میان نسخه‌ها

توغل یا به تعبیر [[قرآن]] “خوض” و [[فرورفتن در باطل]] و انحراف، اگرچه در ظاهر عملی فردی است. اما در واقع، وجود زمینه‌ها و جاذبه‌های [[اجتماعی]] و تحریکات اغواگرایانه محیطی است که افراد ضعیف‌النفس را به سمت این کانون‌ها، [[ترغیب]] و [[تشویق]] می‌کند. [[خوض]] در انحراف، عنوان عامی است که تقریباً هر نوع غلطیدن به وادی [[تباهی]] و [[گناه]] و [[ارتکاب معاصی]] و [[منکرات]]، با معیارهای [[شرعی]] و [[عقلی]] را در بر می‌گیرد. به بیان برخی لغت‌شناسان، [[خوض]] [[فرورفتن]] در امر آمیخته به ضرر، فساد و [[شر]] و اشتغال به چیزی است که نتیجه آن [[حیرت]]، [[گمراهی]]، و [[محرومیت]] از [[هدایت]] و [[سعادت]] است<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۳، ص۱۵۸؛ ر. ک: حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، ص۳۰۲.</ref>. از دید [[المیزان]]، “خوض” در [[قرآن]]، غالباً در اموری استعمال شده که دخول در آن [[زشت]] و [[مذموم]] است از قبیل غور در [[باطل]] و ذکر [[آیات]] [[حق]] برای استهزای آنها<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۱۹۹.</ref>. به بیان دیگر، خوض سرگرم شدن عملی و زبانی به باطل و فرورفتن در آن است؛ به طوری که از غیر باطل، به کلی [[غفلت]] شود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]] و دیگران، تفسیر نمونه، ج۲۰، ص۱۵۳.</ref>. [[تفسیر نمونه]] در ذیل [[آیه]] ۴۵ [[سوره مدثر]] با ذکر مصداق‌هایی از آن می‌نویسد: [[خوض در باطل]]، معنی وسیع و گسترده‌ای دارد که شامل ورود در مجالس کسانی می‌شود که [[آیات خدا]] را به باد [[استهزا]] می‌گیرند، [[تبلیغات]] ضد [[اسلامی]] می‌کنند، یا [[ترویج]] [[بدعت]] می‌نمایند، با شوخی‌های رکیک دارند یا گناهانی را که انجام داده‌اند به عنوان [[افتخار]] یا تلذذ نقل می‌کنند. شرکت در مجالس [[غیبت]]، [[تهمت]]، [[لهو و لعب]] و مانند آنها نیز [مصداق [[خوض در باطل]] است]<ref>ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر و دیگران، تفسیر نمونه، ج۲۵، ص۲۵۴؛ برای آشنایی بیشتر با زمینه‌ها، گونه‌ها، و آثار فردی و اجتماعی این کنش انحرافی، ر. ک: احمد نراقی، معراج السعاده، ص۳۴۳-۳۴۷.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۲۰۶.</ref>