آیه حکمت: تفاوت میان نسخه‌ها

ضمناً منظور از جمله «مَنْ يَشاءُ» اين نيست كه حكمت و دانش بدون جهت به اين و آن داده مى‌شود، بلكه مشيّت و [[اراده خدا]] همه جا آميخته با حكمت است. يعنى آن را به هر كس شايسته ببيند مى‌بخشد، و آن كس را كه لياقت داشته باشد از اين سرچشمه زلال زندگى‌بخش، سيراب مى‌كند.

«وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً» با اينكه [[بخشنده]] حكمت خداوند است، در عين [[حال]] در اين جمله نامى از او به ميان نيامده است، بلكه تنها مى‌فرمايد: «به هر كس حكمت داده شود، خير فراوانى داده شده است». اين تعبير گويا اشاره به اين است كه [[دانش]] و حكمت ذاتاً خوب است؛ از هر جا و از هر ناحيه كه باشد، تفاوتى در نيكى آن نيست. قابل توجّه اين كه در اين جمله مى‌فرمايد: به هر كس دانش و حكمت داده شود «خير و بركت فراوان» داده شده است، نه «خير مطلق»؛ زيرا خير و [[سعادت مطلق]] تنها در دانش نيست، بلكه دانش تنها يكى از عوامل مهمّ آن است.

«وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ*»- «تذكّر» به معنى «يادآورى» و «نگاهدارى [[علوم]] و [[دانش‌ها]]» در درون [[روح]] است و «الباب» جمع «[[لُب]]» به معنى «[[مغز]]» است و از آنجا كه مغز هر چيز بهترين و اساسى‌ترين قسمت آن است، به «[[عقل]] و [[خرد]]» «لب» گفته مى‌شود. اين جمله مى‌گويد: تنها صاحبان عقل و خرد اين حقايق را [[حفظ]] مى‌كنند و به ياد مى‌آورند و از آن بهره‌مند مى‌شوند. اگر چه همه افراد (جز مجانين و ديوانگان) صاحب عقلند، امّا [[اولو الالباب]] به همه آنها گفته نمى‌شود، بلكه منظور كسانى هستند كه عقل و خرد خود را به كار مى‌گيرند و در پرتو اين چراغ پرفروغ، راه زندگى را مى‌يابند.