←بنای بیتالمقدس
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
سپس برای آنکه از خستگی این قتل عام بیرون آیند، به یک سلسله اعمال زشت و ننگینی دست زدند و انواع بدمستیها و عربدهکشیها را انجام دادند، به طوری که مورخان مسیحی که عموماً جنایات صلیبیان را نادیده انگاشته از این [[سلوک]] زشتشان به [[خشم]] آمده تا آنجا که «برنارد خازن» آنها را به دیوانگان تشبیه کرده و «بودن» [[رئیس]] کشیشهای «[[دل]]» آنها را به حیوانایی تشبیه کرده که در کثافات و نجاسات خود میغلطیدند<ref> به طور خلاصه، حملهها و قتل و غارتهایی که در این شهر تاریخی انجام شده چه قبل از نبوت سلیمان و چه بعد از آن به به شرح زیر است: حملهای که در سال ۱۸۱۹ قبل از میلاد به دست بنیاسرائیل صورت گرفت و پس از اینکه شهر را فتح کردند، هر چه انسان و حیوان در آن شهر بود قتل عام کرده و شهر را به کلی سوزاندند؛ حملهای که در ۷۱۳ قبل از میلاد به دست آشوریان و سخاریب صورت گرفت و پس از قتل عام مردم همه نقدینه و کالای شهر را تاراج کردند؛ حمله نخست بخت نصر در سال ۵۹۷ قبل از میلاد؛ حمله دوم بخت نصر در سال ۵۸۶ قبل از میلاد که دو سال شهر را محاصره کرد و پس از فتح آن همه شهر را ویران ساخت و مسجد را سوزاند و اموال را غارت کرد و شهر را به صورت بیابانی در آورد؛ حمله انتیوخس، یکی از جانشینان اسکندر در سال ۱۶۸ قبل از میلاد که پس از فتح، همه شهر را ویران کرد و مردم بسیار را بکشت؛ حمله پومپی سردار روم که سال ۶۵ قبل از میلاد به جنگ مردم بیتالمقدس رفت و پس از سه ماه محاصره وقتی که شهر را گشود، ساکنان آنجا را قتل عام کرد؛ حمله پیلاطس، حاکم رومی در سال ۲۶ تا ۳۶ پس از میلاد؛ حمله تیطس در سال ۷۹ میلادی که شهر در محاصره بیسابقهای قرار گرفت و چند هزار نفر در مدت محاصره از گرسنگی جان دادند و پس از فتح تنها در جای مسجد و معید ده هزار نفر کشته شدند و بنا به قول یوسیفوس که خود در حلقه محاصره بود، خون مانند سیل در کوچههای شهر روان بود و تعداد کشتگان در این حادثه به نیم میلیون نفر رسید. تیطس پس از ویران کردن شهر، جمع زیادی از اهالی شهر را به اسارت برد و در بازار برده فروشان روم بفروخت و عدهای از اسیران را طعمه درندگان ساخت؛ حمله آدریانوس در سال ۱۳۵ میلادی که مانند گذشتگان شهر را قتل عام کرد و به کلی ویران ساخت؛ حمله لشکر ایران که به تحریک یهود در سال ۶۱۴ میلادی انجام شد و در این حمله کنیسه قیامت و کنیسههای دیگر را سوزاندند و به گفته مورخان نود هزار نفر از مسیحیان را طعمه شمشیر ساختند؛ حمله صلیبیان در جنگهای صلیبی که قسمتی از آن در بالا ذکر شد. فتنهها و کشت و کشتارهایی که در زمان ما به دست یهودیان غاصب و توطئه دولتهای بزرگ در جنگهای اول و دوم اعراب و اسرائیل در این شهر اتفاق افتاد و بسیاری از خوانندگان به خاطر دارند و تواریخ روز جزئیات آن را ثبت کرده است.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)|تاریخ انبیاء]] ص ۵۲۶.</ref> | سپس برای آنکه از خستگی این قتل عام بیرون آیند، به یک سلسله اعمال زشت و ننگینی دست زدند و انواع بدمستیها و عربدهکشیها را انجام دادند، به طوری که مورخان مسیحی که عموماً جنایات صلیبیان را نادیده انگاشته از این [[سلوک]] زشتشان به [[خشم]] آمده تا آنجا که «برنارد خازن» آنها را به دیوانگان تشبیه کرده و «بودن» [[رئیس]] کشیشهای «[[دل]]» آنها را به حیوانایی تشبیه کرده که در کثافات و نجاسات خود میغلطیدند<ref> به طور خلاصه، حملهها و قتل و غارتهایی که در این شهر تاریخی انجام شده چه قبل از نبوت سلیمان و چه بعد از آن به به شرح زیر است: حملهای که در سال ۱۸۱۹ قبل از میلاد به دست بنیاسرائیل صورت گرفت و پس از اینکه شهر را فتح کردند، هر چه انسان و حیوان در آن شهر بود قتل عام کرده و شهر را به کلی سوزاندند؛ حملهای که در ۷۱۳ قبل از میلاد به دست آشوریان و سخاریب صورت گرفت و پس از قتل عام مردم همه نقدینه و کالای شهر را تاراج کردند؛ حمله نخست بخت نصر در سال ۵۹۷ قبل از میلاد؛ حمله دوم بخت نصر در سال ۵۸۶ قبل از میلاد که دو سال شهر را محاصره کرد و پس از فتح آن همه شهر را ویران ساخت و مسجد را سوزاند و اموال را غارت کرد و شهر را به صورت بیابانی در آورد؛ حمله انتیوخس، یکی از جانشینان اسکندر در سال ۱۶۸ قبل از میلاد که پس از فتح، همه شهر را ویران کرد و مردم بسیار را بکشت؛ حمله پومپی سردار روم که سال ۶۵ قبل از میلاد به جنگ مردم بیتالمقدس رفت و پس از سه ماه محاصره وقتی که شهر را گشود، ساکنان آنجا را قتل عام کرد؛ حمله پیلاطس، حاکم رومی در سال ۲۶ تا ۳۶ پس از میلاد؛ حمله تیطس در سال ۷۹ میلادی که شهر در محاصره بیسابقهای قرار گرفت و چند هزار نفر در مدت محاصره از گرسنگی جان دادند و پس از فتح تنها در جای مسجد و معید ده هزار نفر کشته شدند و بنا به قول یوسیفوس که خود در حلقه محاصره بود، خون مانند سیل در کوچههای شهر روان بود و تعداد کشتگان در این حادثه به نیم میلیون نفر رسید. تیطس پس از ویران کردن شهر، جمع زیادی از اهالی شهر را به اسارت برد و در بازار برده فروشان روم بفروخت و عدهای از اسیران را طعمه درندگان ساخت؛ حمله آدریانوس در سال ۱۳۵ میلادی که مانند گذشتگان شهر را قتل عام کرد و به کلی ویران ساخت؛ حمله لشکر ایران که به تحریک یهود در سال ۶۱۴ میلادی انجام شد و در این حمله کنیسه قیامت و کنیسههای دیگر را سوزاندند و به گفته مورخان نود هزار نفر از مسیحیان را طعمه شمشیر ساختند؛ حمله صلیبیان در جنگهای صلیبی که قسمتی از آن در بالا ذکر شد. فتنهها و کشت و کشتارهایی که در زمان ما به دست یهودیان غاصب و توطئه دولتهای بزرگ در جنگهای اول و دوم اعراب و اسرائیل در این شهر اتفاق افتاد و بسیاری از خوانندگان به خاطر دارند و تواریخ روز جزئیات آن را ثبت کرده است.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)|تاریخ انبیاء]] ص ۵۲۶.</ref> | ||
== پیشینه == | |||
«بیت المقدس» یا «[[قدس]]» یا «قدس [[شریف]]» یا «[[اورشلیم]]» ([[شهر]] [[سلامتی]] و در اصل «اورسالم» شهر [[صلح]]) یا «دار السلام» یا «قریة السلام» یا «[[ایلیاء]]» یا «یبوس» طبق نقل از بنای «[[ایلیا]]» پسر [[سام بن نوح]] است و از [[قرن]] پانزدهم قبل از میلاد سابقه دارد. [[حضرت داوود]]{{ع}} یازده قرن قبل از میلاد پس از نشستن بر تخت [[سلطنت]] در «حَبرون» «اورشلیم» را پایتخت خود قرار داد و [[حضرت سلیمان]]{{ع}} در آن معبدی ساخت و بر شکوهش افزود و پس از [[مرگ]] او و تجزیه دولت یهود، [[مصر]] اورشلیم را گرفت و سپس «سارگُن» [[پادشاه]] آشور همه [[فلسطین]] (از جمله اورشلیم) را متصرف شد و عدهای از [[اعراب]] را به این نواحی کوچانید. | |||
در سال ۵۸۶ قبل از میلاد «[[بخت النصر]]» پادشاه [[بابل]]، اورشلیم را به تصرف درآورد و ۷۰ سال بعد [[یهودیان]] با کمک «کورش» پادشاه ایران به اورشلیم بازگشتند، اما دولت اسرائیل دیگر احیا نشد. یک قرن قبل از میلاد، [[حکومت]] [[روم]] اورشلیم را گرفت و «سِزار» یک [[یهودی]] را به حکومت آنجا برگزید که به «هِرود کبیر» معروف شد. با ظهور [[حضرت مسیح]]{{ع}} و [[گرایش]] [[مردم]] به آن حضرت بر اثر [[سعایت]] سران [[قوم یهود]] در اورشلیم [[حکام]] [[رومی]] در تعقیب آن حضرت برآمدند. | |||
در قرن هفتم میلادی «اورشلیم» توسط [[مسلمین]] فتح شد و از آن [[تاریخ]] [[مسلمانان]] این شهر را بیت المقدس خواندند. در پایان قرن یازدهم میلادی «بیت المقدس» بار دیگر به تصرف [[مسیحیان]] اروپایی درآمد، ولی ۸۸ سال بعد دوباره آن را طی جنگهای صلیبی از دست دادند<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۱۳.</ref>. | |||
== بیت المقدس و مهدویت == | == بیت المقدس و مهدویت == | ||