←منابع
(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام صادق | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==میراث امام صادق{{ع}}== مدّت زمان طولانی که امام صادق{{ع}} برای استوار کردن ستونهای راه و روش و طریق اهل بیت{{عم}} و ترسیم خطّ مشیهای کلّی آن به فعالیت...» ایجاد کرد) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۶۸: | خط ۶۸: | ||
#از [[عمّار]] ساباطی روایت شده است که گفت: از امام صادق{{ع}} پرسیدم: آیا [[امام]] [[علم غیب]] میداند؟ امام{{ع}} پاسخ دادند: نه، ولی اگر بخواند چیزی را بداند، [[خداوند]] [[علم]] آن را به او میدهد<ref>کافى، ج۱، ص۲۵۷، کتاب الحجّه، باب نادر فیه ذکر الغیب، ح۴.</ref>. | #از [[عمّار]] ساباطی روایت شده است که گفت: از امام صادق{{ع}} پرسیدم: آیا [[امام]] [[علم غیب]] میداند؟ امام{{ع}} پاسخ دادند: نه، ولی اگر بخواند چیزی را بداند، [[خداوند]] [[علم]] آن را به او میدهد<ref>کافى، ج۱، ص۲۵۷، کتاب الحجّه، باب نادر فیه ذکر الغیب، ح۴.</ref>. | ||
# و از [[بریدة بن معاویه]] از [[امام صادق]]{{ع}} یا [[باقر]]{{ع}} در [[تفسیر]] قول [[خداوند متعال]] {{متن قرآن|وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ}}<ref>«در حالی که تأویل آن را جز خداوند و استواران در دانش نمیداند» سوره آل عمران، آیه ۷.</ref>، [[روایت]] شده که فرمودهاند: پس [[رسول خدا]] بالاترین [[راسخان در علم]] است. خداوند به او تمام آنچه را که از [[تنزیل]] و [[تأویل]] فروفرستاده، [[تعلیم]] کرده است. خداوند هیچگاه چیزی را فرو نمیفرستد مگر اینکه علم او را به [[پیامبر]] و اوصیائی که بعد از او میآید تعلیم میکند. تا آنجایی که فرمودند: [[قرآن]] خاصّ و عامّ، [[محکم و متشابه]] و [[ناسخ و منسوخ]] دارد و این راسخان در علم هستند که فرق آنها را میدانند<ref>کافى، ج۱، ص۲۱۳، کتاب الحجّه باب انّ الراسخین فى العلم هم الائمّه{{عم}}، ح۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۸ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۸، ص ۳۰۸.</ref>. | # و از [[بریدة بن معاویه]] از [[امام صادق]]{{ع}} یا [[باقر]]{{ع}} در [[تفسیر]] قول [[خداوند متعال]] {{متن قرآن|وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ}}<ref>«در حالی که تأویل آن را جز خداوند و استواران در دانش نمیداند» سوره آل عمران، آیه ۷.</ref>، [[روایت]] شده که فرمودهاند: پس [[رسول خدا]] بالاترین [[راسخان در علم]] است. خداوند به او تمام آنچه را که از [[تنزیل]] و [[تأویل]] فروفرستاده، [[تعلیم]] کرده است. خداوند هیچگاه چیزی را فرو نمیفرستد مگر اینکه علم او را به [[پیامبر]] و اوصیائی که بعد از او میآید تعلیم میکند. تا آنجایی که فرمودند: [[قرآن]] خاصّ و عامّ، [[محکم و متشابه]] و [[ناسخ و منسوخ]] دارد و این راسخان در علم هستند که فرق آنها را میدانند<ref>کافى، ج۱، ص۲۱۳، کتاب الحجّه باب انّ الراسخین فى العلم هم الائمّه{{عم}}، ح۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۸ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۸، ص ۳۰۸.</ref>. | ||
==[[اسلام]] و ایمان== | |||
#از [[جمیل بن صالح]] [[روایت]] شده است که گفت: به [[امام صادق]]{{ع}} عرض کردم: به من خبر بده از اسلام و [[ایمان]] که آیا باهم فرق میکنند؟ امام صادق{{ع}} پاسخ دادند: ایمان با اسلام مشارکت دارد. امّا اسلام با ایمان مشارکت ندارد. عرض کردم: این دو را برای من توصیف نمائید. آن حضرت فرمودند: {{متن حدیث|الْإِسْلَامُ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ التَّصْدِيقُ بِرَسُولِ اللَّهِ{{صل}} بِهِ حُقِنَتِ الدِّمَاءُ وَ عَلَيْهِ جَرَتِ الْمَنَاكِحُ وَ الْمَوَارِيثُ وَ عَلَى ظَاهِرِهِ جَمَاعَةُ النَّاسِ وَ الْإِيمَانُ الْهُدَى وَ مَا يَثْبُتُ فِي الْقُلُوبِ مِنْ صِفَةِ الْإِسْلَامِ وَ مَا ظَهَرَ مِنَ الْعَمَلِ بِهِ وَ الْإِيمَانُ أَرْفَعُ مِنَ الْإِسْلَامِ بِدَرَجَةٍ}}؛ اسلام این است که [[شهادت]] به [[وحدانیت خداوند]] داده و [[رسول]] [[خداوند]] را [[تصدیق]] نمایید. بهوسیله این کار [[خونها]] [[حفظ]] شده و [[ازدواج]] و [[میراث]] بر همین اساس صورت میگیرد و بسیاری از [[مردم]] بر همین [[ظاهر اسلام]] ماندهاند. امّا ایمان عبارت است از [[هدایت]] و آنچه را که در [[دلها]] از اوصاف اسلام ثبت شده و در مرحله عمل از [[انسان]] [[مؤمن]] به ظهور میرسد. پس ایمان یک درجه از اسلام بالاتر است<ref>کافى، ج۲، ص۲۵، کتاب الایمان و الکفر، باب انّ الایمان یشارک الاسلام، ح۱.</ref>. | |||
#از [[عبدالرحیم قصیر]]، روایت شده که گفت: نامهای به وسیله [[عبدالملک بن اعین]] بهسوی امام صادق{{ع}} فرستاده و از ایشان درباره [[حقیقت ایمان]] سؤال کردم. آن حضرت در نامهای که بهوسیله همان شخص برای من فرستادند، این چنین پاسخ دادند: خدایت [[رحمت]] کند که از ایمان سؤال کردهای، ایمان [[اقرار به زبان]] و [[پیمان]] [[قلبی]] و عمل کردن به آن پیمان بهوسیله اعضا و جوارح است. ایمان دارای اجزائی است که هرکدام به یکدیگر پیوستهاند. و ایمان، اسلام و [[کفر]] سه خانهاند یا سه دایره تو در تو که هرگاه کسی از دایره ایمان بیرون رفت هنوز در دایره اسلام باقی است و هرگاه از دایره اسلام بیرون رفت وارد دایره [[کفر]] میشود و رابطه این سه از باب عموم و خصوص مطلق است گاه میشود که [[بنده خدا]] قبل از آنکه [[مؤمن]] باشد [[مسلمان]] است. اما نمیشود که مؤمن باشد امّا مسلمان نباشد. پس [[اسلام]] قبل از [[ایمان]] و ایمان با اسلام [[شریک]] است<ref>کافى، ج۲، ص۲۷، کتاب الایمان و الکفر، باب انّ الاسلام قبل الایمان، ح۱.</ref>. | |||
# [[عبدالله بن مسکان]] از یکی از [[اصحاب امام صادق]]{{ع}} نقل میکند که گفت: به [[امام صادق]]{{ع}} عرض کردم: اسلام چیست؟ امام صادق{{ع}} پاسخ دادند: [[دین خدا]]. نام دین خدا اسلام است و این [[دین]] قبل از اینکه شما به وجود بیایید و اکنون که وجود دارید و بعد از شما ثابت و برقرار است. هرکس به دین خدا [[اقرار]] نماید مسلمان است. امّا کسی که به [[دستورات]] [[خداوند متعال]] عمل کند، مؤمن است<ref>کافى، ج۲، ص۳۸، کتاب الایمان و الکفر، باب ۳۰ باب انّ الایمان مبثوث لجوارح البدن کلّها، ح۴.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۸ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۸، ص ۳۰۹.</ref>. | |||
==[[تفقّه]] در دین== | |||
# از [[عبدالله بن الرحمن زید]] از پدرش از امام صادق{{ع}} [[روایت]] شده که گفت: {{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ بُغَاةَ الْعِلْمِ}}؛ [[رسول خدا]]{{صل}} فرموده است: به دنبال [[علم]] رفتن بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است، [[آگاه]] باشید که [[خداوند]] آنان را که راه [[دانش]] را برگزیدهاند [[دوست]] دارد<ref>کافى، ج۱، ص۳۰، کتاب فضل العلم، باب ۱، باب فرض علم، ح۱.</ref>. | |||
# از [[ابو جعفر احول]] از امام صادق{{ع}} روایت شده که فرمود: {{متن حدیث|لَا يَسَعُ النَّاسَ حَتَّى يَسْأَلُوا وَ يَتَفَقَّهُوا وَ يَعْرِفُوا إِمَامَهُمْ وَ يَسَعُهُمْ أَنْ يَأْخُذُوا بِمَا يَقُولُ وَ إِنْ كَانَ تَقِيَّةً}}؛ [[مردم]] باید بپرسند و [[تفکر]] و تفقّه کنند و [[امام]] خود را بشناسند. نه اینکه آنچه را که او میگوید اگرچه از روی [[تقیه]] باشد به آن عمل کنند<ref>کافى، ج۱، ص۴۰، کتاب فضل العلم، باب ۹ باب سؤال عالم و تذاکره، ح۴.</ref>. | |||
# از [[جمیل]] از امام صادق{{ع}} روایت شده که گفت: شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} میفرمود: {{متن حدیث|يَغْدُو النَّاسُ عَلَى ثَلَاثَةِ: صُنُوفٍ عَالِمٍ وَ مُتَعَلِّمٍ وَ غُثَاءٍ فَنَحْنُ الْعُلَمَاءُ وَ شِيعَتُنَا الْمُتَعَلِّمُونَ وَ سَائِرُ النَّاسِ غُثَاءٌ}}؛ [[مردم]] بر سه دستهاند: دانشمند، دانشجو و گروه بیارزشی که به خار و خاشاک مانند، ما دانشمندانیم و [[شیعیان]] ما دانشجو و دیگر [[مردمان]] خار و خاشاکاند<ref>کافى، ج۱، ص۳۴، کتاب فضل العلم، باب ۳، باب اصناف النّاس، ح۴.</ref>. | |||
# از [[ابی البختری]] از امام صادق{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: همانا [[دانشمندان]] میراثداران پیامبراناند و این بدان سبب است که [[پیامبران]] درهم و دیناری از خود به [[ارث]] نگذاشتهاند. بلکه آنان [[احادیث]] خود را بهجا گذاشتهاند. پس هرکس از آن احادیث استفاده کند بهره شایانی برده است. پس بنگرید که [[دانش]] خود را از چه کسی میگیرید؟ همانا که در میان ما [[اهل بیت]] در هر نسلی [[جانشینان]] عادلی هستند که [[تحریف]] [[غالیان]] و [[جعل]] [[دروغگویان]] و [[تأویل]] [[نادانان]] را از آن احادیث دور میکنند<ref>کافى، ج۱، ص۳۲ کتاب فضل العلم باب ۲، باب فضل العلماء، ح۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۸ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۸، ص ۳۱۰.</ref>. | |||
==منابع [[تشریع اسلامی]] == | |||
# از حمّاد از امام صادق{{ع}} روایت شده که فرمود: هیچ چیزی نیست مگر اینکه درباره آن یا در [[قرآن]] و یا در [[سنّت]] حکمی آمده است<ref>کافى، ج۱، ص۵۹، کتاب فضل العلم، باب ۲۰، باب ردع للکتاب، ح۴.</ref>. | |||
# از مزارم از [[ابا عبدالله]] امام صادق{{ع}} روایت شده است که فرمود: [[خداوند تبارک و تعالی]] قرآن را نازل کرده و در آن همه چیز را بیان داشته است. به [[خدا]] قسم که [[خداوند]] هیچ چیزی را که [[بندگان]] به آن نیاز داشته باشند باقی نگذاشته مگر اینکه آن را در قرآن فرو فرستاده است تا اینکه [[بندگان خدا]] نتوانند بگویند ای کاش که درباره این مسأله در قرآن آیهای بود<ref>کافى، ج۱، ص۵۹، کتاب فضل العلم، باب ۲۰، باب ردع للکتاب، ح۱.</ref>. | |||
# از [[معلّی بن خنیس]] روایت شده که گفت: امام صادق{{ع}} فرمود: هیچ مسألهای نیست که دو نفر در او [[اختلاف]] داشته باشند مگر اینکه اصل آن در [[کتاب خدا]] موجود است. امّا [[عقل]] [[مردمان]] به [[درک]] آن نمیرسد<ref>کافى، ج۱، ص۶۰، ح۶.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۸ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۸، ص ۳۱۲.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||